tag:blogger.com,1999:blog-59326961803696126012011-11-05T16:34:32.274+07:00VDnoreply@blogger.comBlogger361100tag:blogger.com,1999:blog-5932696180369612601.post-82224304500120867812008-05-31T23:41:00.005+07:002009-05-20T14:32:30.663+07:00เรื่องราวความรักและความศรัทธา <br />ของม่ายสาวไฮโซฯ ญาดาที่มีต่อพิมพ์พญา คุณหมอบ้านนอก..<br />ที่โชคชะตานำพาให้คนทั้งสองได้มาพบกัน<br />และเกิดความรักขึ้นโดยไม่รู้ตัว<br />พวกเธอจะลงเอยกันอย่างไร? <br />คุณอาจต้องเสียน้ำตาให้กับพวกเธอ..<br />ในความรักสีพยับหมอก <br /><br />-----------------------------------------------------------<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5932696180369612601-8222430450012086781?l=pimpaya.blogspot.com' alt='' /></div>VDnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5932696180369612601.post-14339578860915608042008-04-23T20:14:00.002+07:002008-04-23T20:51:12.733+07:00พิมพ์พญาออกจากโรงพยาบาล .. เธอยังไม่พร้อมที่จะผ่าตัด แต่ขณะเดียวกัน เธอก็ไม่พร้อมที่จะกลับไปปฏิบัติงานที่ชายแดน<br />“มันเหมือนสอบเอนทรานซ์ไม่ติดแล้วว่าง” เธอเอ่ยพึมพำเมื่อรถแล่นออกจากประตูโรงพยาบาล และค่อยๆ เคลื่อนผ่านเข้าไปในความพลุกพล่านของเมืองกรุง<br />ญาดาจับมือเย็นๆ ของหมอเอาไว้<br />“ว่าประชดพี่เหรอ?” พี่ชายคนรองที่ขับรถอยู่หันมาแซวพลางหัวเราะหึหึ<br />“พี่พัฒน์เคยเอนไม่ติดหรือคะ?” ญาดาถาม<br />“เรื่องมันน่าอาย” เขาว่า แล้วเสียงหัวเราะก็ดังขึ้นภายในรถคันนั้น<br />“เหนื่อยมามากนัก ..พักเสียบ้างก็ดีนี่นา” แม่เอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน ..<br />“ว่างไม่เป็น” พ่อแซวบ้าง<br />พิมพ์พญาหัวเราะเบาๆ อาจจะจริง เพราะเธอจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ได้นอนเอกเขนกอ่านหนังสือสบายๆ ใต้ต้นไม้นั้น มันนานแค่ไหนแล้ว จำได้แต่ว่า มีต้อมนั่งอยู่ด้วยใกล้ๆ เธอหันไปทางญาดา .. ผู้หญิงคนนี้หนีคู่หมั้นสูงศักดิ์มาดูแลเธอด้วยความสงสาร และผู้หญิงคนนี้ทะนุถนอมความรู้สึกของเธออย่างยิ่ง เนื่องจากตลอดเวลาที่อยู่กับเธอนั้น ญาดาไม่ติดต่อกับใครเลย พิมพ์พญาไม่เคยเห็นเธอใช้โทรศัพท์แม้นแต่ครั้งเดียว ซึ่งนี่ไม่ใช่ปรกติวิสัยของผู้หญิงคนนี้สักนิด<br />“คุณดา” พิมพ์พญาเรียก เมื่อได้อยู่ตามลำพังสองคนที่สนามหญ้า ที่บ้านของเธอที่กรุงเทพฯ<br />“คะ”<br />“โทรศัพท์ของคุณอยู่ไหนคะ?”<br />ญาดามองหน้าแทนคำตอบ .. สายลมแผ่วๆ พัดเส้นผมของเธอปลิวไสว และน้ำตาก็รื้อออกมา<br />ช่วงเวลานี้ ไม่มีใคร หรืออะไรสำคัญไปกว่าคุณ ช่วงเวลานี้ฉันขอมีแต่คุณเท่านั้นได้ไหม ฉันไม่อยากจะคลาดสายตาไปจากคุณแม้นแต่เสี้ยววินาที<br />“คุณมีคู่หมั้น มีลูกๆนะ”<br />“ดามีแต่ลูกๆ ค่ะหมอ”ญาดาบอก<br />พิมพ์พญามองสาวชาวกรุงอย่างแปลกใจ<br />ญาดาคิดถึงถ้อยคำที่เธอเอ่ยกับท่านชายก่อนวางแหวนหมั้นไว้ในอุ้งมือท่าน..<br />“ดาเพิ่งรู้ตัวว่าดาเป็นเลสเบี้ยน ขออนุญาตคืนแหวนหมั้นนะคะ.. ”<br />ภาพดวงตาตื่นตะลึงคู่นั้นของเขายังติดตา แต่เธอซื่อตรงต่อความรู้สึกของตนเองและนับถือตนเองมากพอที่จะตรงไปตรงมาเช่นนี้<br />“ดาถอนหมั้นแล้วค่ะ”<br />“อะไรนะคะ?” พิมพ์พญาขมวดคิ้ว<br />“คุณมีค่าสำหรับดามาก”ญาดาน้ำตาไหล ความรักมากมายโอบล้อมหัวใจให้อื้ออึง พิมพ์พญาโอบร่างนั้นเข้ามาในอ้อมกอด<br />เธอรักผู้หญิงคนนี้ และเธอได้รู้จักผู้หญิงคนนี้ขึ้นอีกมากมาย .. หรือนี่จะเป็นจุดอ่อนของญาดา ผู้หญิงพราวเสน่ห์ ที่เมื่อปักใจรักใครก็รักแบบทุ่มเทถาโถม นาทีนี้พิมพ์พญารู้สึกได้ว่า ผู้หญิงคนนี้จะเป็นคนที่จะอยู่กับเธอตราบนาทีสุดท้ายแห่งชีวิตจริงๆ<br />“คุณก็มีค่าสำหรับหมอมาก” พิมพ์พญากอดญาดาไว้แนบแน่น<br />“ขอบคุณนะคะ ขอบคุณเหลือเกิน”.. น้ำตาเธอไหลออกมาเป็นสาย ขอบคุณเหลือเกินที่ทำให้รู้สึกดีเช่นนี้<br />“ดาไม่เคยคิดว่าดาจะเป็นเลสเบี้ยน” ญาดายิ้มทั้งน้ำตา<br />“จนวันหนึ่งดาได้พบคุณ น่าแปลกใจเหลือเกิน”<br />“แปลกใจยังไงคะ?” พิมพ์พญาพลอยยิ้มไปด้วย<br />“แปลกใจ..ที่ดาถูกชะตากับทอม” คราวนี้สาวชาวกรุงหัวเราะเบาๆ<br />“ดาไม่เคยรู้สึกถูกชะตากับทอมซักคน”<br />“จริงหรือ?”<br />“ดาแต่งงานมาหลายครั้ง.. คุณรังเกียจดาหรือเปล่าคะ?”<br />โถ..<br />พิมพ์พญาโรยยิ้ม เธอคิดถึงคำพูดของแม่ที่เอ่ยถึงญาดาว่าผู้หญิงคนนี้ต่อให้แต่งงานอีกกี่ครั้ง ก็ยังมีผู้ชายอยากแต่งงานกับเธอ คนมีเสน่ห์ ไม่ต้องทำอะไรก็มีแต่คนอยากมาเฝ้าแหน..<br />พิมพ์พญาลูบไล้เส้นผมของญาดาไปมา เธอรักแสนรัก เธอจะรังเกียจอย่างไร จริงอยู่อาจมีทอมบางคนที่รู้สึกอคติกับผู้หญิงที่เคยผ่านการมีเพศสัมพันธ์กับผู้ชายมาแล้ว และตัว พิมพ์พญาเอง ก็มีความรู้สึกที่เปลี่ยนไปกับต้อม นั่นอาจเป็นเพียงความรู้สึกถึงความไม่ถูกต้องทางศีลธรรมก็ได้ หรืออาจทั้งสองอย่าง แต่เธอไม่มีความรู้สึกเช่นนั้นกับญาดา..<br />“คนดี.. ใครจะรังเกียจหัวใจตัวเองคะ”<br />“ขอบคุณค่ะหมอ”<br /><br />…<br /><br /> “เที่ยวทั่วไทย”.. คุณพิมพ์พิลักษณ์อุทานเบาๆ เมื่อลูกสาวเปรยกับท่านว่าอยากขับรถเที่ยวทั่วไทยไปกับญาดา<br />“จะดีหรือคะคุณดา?” ท่านหันมาถามสาวไฮโซฯ ที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ<br />“นานๆ คุณหมอจะว่างซักที” ญาดาว่า<br />“ไม่ได้ว่างธรรมดานี่คะ เกิดปวดหัวขึ้นมาจะว่าไง”<br />“แม่คะ คนยุคใหม่ไม่นอนรอวันตายนะคะ”พิมพ์พญาบอกด้วยน้ำเสียงแจ่มใสดี<br />“คุณ..”ญาดาปราม<br />“ดาดูแลเองค่ะน้าอร”ญาดาเว้าวอนเสียงอ่อน และดวงตานั้นเหมือนเอ่ยแก่ท่านว่า เราอยากอยู่ด้วยกัน.. และทำให้ผู้เป็นแม่น้ำตาคลอ<br />ท่านสวมกอดลูกสาว และโอบกอดคนรักของลูก ท่านเข้าใจความรัก และท่านเข้าใจคนคู่นี้ ทั้งหมดนี้ เพราะท่านรักคนทั้งสอง ความรักนั้นช่างอ่อนเอื้อ และละมุนละไมต่อกันและกันเสมอ แม้นเรื่องที่เข้าใจยาก ก็กลับง่าย และง่ายโดยไม่ต้องอธิบายเสียด้วยซ้ำ<br />“ฝากด้วยนะคะ” ท่านเอ่ยแก่ญาดา<br />พิมพ์พญายิ้ม พลางหอมแก้มแม่<br />“ขอบคุณค่ะแม่”<br />“ขอบคุณค่ะ.. แม่”ญาดาหอมด้วย<br />คุณพิมพ์พิลักษณ์โอบกอดญาดาไว้อีก ผู้หญิงคนนี้ช่างน่ารัก ตอนนี้เหมือนท่านได้ลูกสาวเพิ่มขึ้นอีกคน ในขณะที่ อีกไม่นานจากนี้ไป บางที.. ท่านอาจต้องเสียลูกสาวคนหนึ่งไป..<br /><br />...<br /><br />สองคนตระเตรียมข้าวของกันอย่างมีความสุขสนุกสนาน หากว่าเวลานี้เป็นเพียงการเตรียมการไปเที่ยวพักผ่อนอย่างเดียว หัวใจคนในครอบครัวนี้คงมีความสุข ที่ได้เห็นความสดใสของคนที่ทั้งชีวิตมีแต่งานไม่เคยได้เที่ยวเล่น<br />แต่นี่ เป็นการท่องเที่ยว ที่อาจเป็นครั้งสุดท้าย .. ทุกคนไม่มีใครรู้ว่าเมื่อรถแล่นออกจากบ้านไปแล้ว จะได้พบเห็น พิมพ์พญาในสภาพเดิมอีกหรือไม่<br />“เที่ยวให้หนุกนะน้องรัก” พี่ชายคนโตสวมกอดน้องสาวก่อนขึ้นรถ<br />“ซื้อของมาฝากด้วยนะอย่าลืม”พี่คนรองบอก<br />“ไม่ลืมหรอกค่ะ แล้วจะโทรมาเรื่อยๆ นะคะ”<br />คล้อยหลังแล้ว พ่อต้องโอบแม่ที่ร้องไห้จนไหล่คลอน พี่ชายสองคนมองหน้ากันแล้วส่ายหน้า เขาภาวนาในใจ.. ขอให้รถที่แล่นออกไป แล่นกลับมาอย่างปลอดภัย พร้อมของฝาก และรูปภาพ กับเรื่องเล่ามากมายที่คนสองคนนั้นจะกลับมาคุยให้ฟัง<br /><br />คนสองคนทิ้งทุกสิ่งไว้เบื้องหลัง..<br />ต่างคุยกันถึงวัยเด็กของแต่ละคน ภาพความหลังอันงดงามเหมือนล่องลอยมาปรากฏอยู่เบื้องหน้าและรายล้อมไปด้วยความอบอุ่น<br />“คุณไม่เคยเปิดกระโปรงเพื่อนผู้หญิงจริงหรือคะ?” ญาดาถามพลางหัวเราะ หลังจากที่เล่าให้พิมพ์พญาฟังถึงวีรกรรมของเพื่อนทอมที่เคยแกล้งเธอ ซึ่งทำให้เธอคิดว่าเด็กทอมน่าชอบอะไรแบบนี้กันแทบทุกคน<br />“ไม่กล้าค่ะ” พิมพ์พญาหัวเราะ<br />“แหมน่าสงสาร” ญาดาหัวเราะสนุก<br />“โถทูนหัว.. ทำไมคุณถึงน่ารักแบบนี้คะ”เธอเอื้อมมือข้างหนึ่งมาจับมือหมอไว้<br />พิมพ์พญาหลับตาพริ้ม เธอรู้สึกถึงรสหวานที่ซึมซาบเข้าไปในหัวใจ โถทูนหัว.. โถคุณดา ..<br />“ง่วงหรือคะ? ปวดหัวหรือเปล่า” เสียงนั้นเปลี่ยนเป็นวิตก<br />“เปล่าค่ะ .. กำลังดื่มด่ำกับความรัก..”พิมพ์พญายิ้มฉ่ำ<br />“โถ..”<br />“มีความสุขเหลือเกินค่ะ”เธอบอกเบาๆ<br />ญาดาหันไปมองแล้วยิ้มให้แสนอ่อนโยน<br />“ดาก็มีความสุขค่ะ มีความสุขที่สุด ดาไม่เคยคิดเลยว่าดาจะรักทอมได้ ดาเคยอ่านเจอที่ไหนไม่ทราบ เค้าเขียนบอกว่า เค้ามีความเชื่อว่า ผู้หญิงทุกคนเป็นหญิงรักหญิงได้ ดายังคิดแย้งว่าไม่จริงหรอก”<br />พิมพ์พญายิ้มอย่างมีความสุข<br />บางครั้งเธอยังเคยคิดว่านี่คือความจริงหรือความฝัน? ที่มีผู้หญิงคนนี้มาอยู่ด้วยข้างๆ มาคอยเคล้าคลอปรนนิบัติสารพัด<br />นี่จริงหรือฝัน ที่เธอได้นอนกอดญาดา และเฝ้าจูบแล้วจูบเล่าที่ริมฝีปากบางๆ ที่อ่อนนุ่มน่ารัก และนี่จริงหรือฝันกันแน่หนอ ที่เธอได้คลุกเคล้าดอมดมดอกฟ้า ที่เคยได้แต่แหงนหน้ามอง ไม่กล้าคิดจะไขว่คว้า ..<br />แต่ .. เสียงครางเบาๆ ยังดังอยู่ในโสต และทำให้เธอยิ้มทั้งวันด้วยความสุขใจเมื่อนึกถึง<br />ถนนเบื้องหน้าคดโค้งสวยงาม ตาเบบูญ่ากำลังออกดอกอยู่ริมทาง สวยจนญาดาออกปากชม<br />"สวยจังนะคะหมอ"<br />"ไม่เคยเห็นหรือคะ?"พิมพ์พญาถาม<br />"เคยเห็นค่ะ แต่ไม่เคยเห็นพร้อมคุณ อยู่กับคุณอะไรๆ ดูสวยกว่าเก่ามากมาย"<br />พิมพ์พญาหัวเราะ เธอรู้สึกถึงความไร้เดียงสาบางอย่าง ความไร้เดียงสาที่งดงามเข้าใจง่าย และแสนน่ารักน่าถนอม เธออยากอธิบายให้เข้าใจว่า การที่มองเห็นทุกอย่างสวยงามกว่าเดิมเช่นนี้ เป็นเพราะคุณกำลังมีความรัก คนที่กำลังมีความรักสารแห่งความสุขจะหลั่ง คนจึงเปรียบเปรยไปว่าคนที่กำลังอยู่ในห้วงรักจะมองทุกอย่างผ่านแว่นสีชมพูเสมอ ..แต่พิมพ์พญาก็ได้แต่ยิ้ม<br />"สวยเหมือนเรากำลังนั่งดูหนังกันอยู่อย่างนั้นแหล่ะ" ดวงตาของญาดาเป็นประกาย เมื่อรถแล่นผ่านถนนสายสวยไปอย่างเชื่องช้า<br />"หิวไหมคะ?"พิมพ์พญาถาม<br />"นิดหน่อยค่ะ เดี๋ยวข้างหน้ามีร้านอาหารสะอาด และอร่อย"<br />"ดูชำนาญนะคะนี่" หมอตั้งข้อสังเกต<br />ญาดาเหลือบตามอง แล้วยิ้มหวาน<br />"ดามีเวลาเที่ยวมากกว่าคุณซักล้านเท่า"<br />คราวนี้พิมพ์พญาหัวเราะในคำเปรียบเทียบ<br />"ตอนเด็กๆ หมอมาหัวหินบ่อย มาทีไรก็มีถังเล็กๆ ใบหนึ่ง พลั่วพลาสติกอันหนึ่ง นั่งก่อเจดีย์ทราย แล้วรอให้คลื่นมาซัด"<br />"อ้าว"ญาดาหัวเราะ<br />"ไม่วิ่งลงน้ำหรือคะ?"<br />"ยังว่ายน้ำไม่เป็น"พิมพ์พญาหัวเราะ<br />"เวลาลงน้ำพี่ๆ จะเดือดร้อนต้องคอยดูแลกันมาก แล้วเขาก็จะไม่สนุกกัน"<br />"ก็เลยไม่เล่นน้ำ มานั่งเล่นทรายแทน" ญาดายิ้มอย่างเอ็นดู<br />"เด็กที่จับวางไว้ตรงไหนก็อยู่ตรงนั้นไม่น่าฉลาดนะคะ"คราวนี้เธอหัวเราะ<br />พิมพ์พญาพลอยหัวเราะไปด้วย เธอมองเสี้ยวหน้าของคนรักด้วยหัวใจที่อิ่มเอม .. ขอเธออยู่กับญาดาอีกนิด .. ขอเวลากางแขนเปิดรับความสุขสดชื่นให้นานสักหน่อย..<br />เธอหันไปมองฟากฟ้าสีคราม และนึกขอบคุณฟ้า หรืออะไรก็ตาม ที่นำพาชีวิตเธอให้มาพบผู้หญิงคนนี้ และทำให้มีวันนี้ วันที่เธอมีความสุขเหลือเกิน<br />พิมพ์พญาหันมามองคนที่อยู่หลังพวงมาลัยอีกครั้งและยิ้มให้อย่างอ่อนโยน เธอคิดว่าถ้าเธอขับรถอยู่ตอนนี้เธอจะชะลอรถ แล้วจอดริมทาง เพราะเธออยากกอดญาดาเหลือเกิน ..<br />..<br />อาการปวดแล่นเป็นริ้วอยู่ในหัว ..<br />พิมพ์พญาหลับตาลง พิงหลังกับเบาะ และพยายามต่อสู้ดิ้นรณอยู่ภายในเพื่อสะกดอาการ แต่กระนั้น หัวคิ้วของเธอก็ขมวดเข้าหากันแน่น<br />ความน้อยใจประดังประเดเข้ามาพร้อมความรู้สึกระทึกใจ เวลาแห่งความสุขของเธอกำลังจะหมดลงแล้วหรือนี่? และต่อไปนี้ จะเป็นเวลาแห่งความไม่แน่นอนอย่างแท้จริงแล้ว ใช่ไหม? .. จากนี้ต่อไป ไม่มีใครบอกได้ ว่าเธอจะมีโอกาสมองเห็นพระอาทิตย์ขึ้นในตอนเช้าอีกหรือไม่..<br />"เดี๋ยวก็ถึงแล้วค่ะ ร้านนี้ข้าวผัดปูอร่อยทานแล้วจะติดใจ" ญาดาบอกด้วยเสียงสดใส<br />"ต้องสั่งต้มยำกุ้งด้วยนะคะ"<br />พิมพ์พญายันหลังกับพนักพิง บิดคอไปมาอย่างทรมาน<br />"ง่วงหรือคะ?" ญาดาหันมาถาม<br />"หมอคะ?" สีหน้าเธอเปลี่ยนไป และใจเธอก็สั่นญาดาชะลอรถเข้าจอดริมทาง และหัวใจเธอกรีดร้องอึงคะนึง<br />"หมอคะ.."<br />พิมพ์พญายกมือกุมหัว เธอเอนศีรษะราบไปกับแขนของญาดาที่เอื้อมมาหา<br />โอ.. ทั้งที่เตรียมใจไว้แล้วมากมาย แต่พอถึงเวลาจริงแล้ว เรี่ยวแรงมันกลับหายไปหมด<br />"หมอ……" ญาดาร้องไห้<br />"อดทนหน่อยนะคะ" เธอประคองให้พิมพ์พญาพิงเบาะ และได้ยินเสียงครางเบาๆ<br />พิมพ์พญาเอื้อมมือที่เย็นเฉียบมาจับมือเธอ ผู้หญิงสองคนมองหน้ากัน ใบหน้าหนึ่งเนืองนองด้วยน้ำตา อีกใบหน้าหนึ่งบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส แต่ดวงตาสองคู่จับจ้องกันนิ่ง<br />"หมอรักคุณ"<br /><br />ญาดาตัวสั่นสะท้าน ..<br />แต่หัวใจเธอสั่นสะเทือนเสียยิ่งกว่า<br />"รักดา อย่าทิ้งดานะคะ อดทนนะคะหมอ"<br />และนาทีต่อจากนั้น ญาดาก็ฮึดสู้ เธอกลับรถ มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดตามที่ได้เตรียมการมาและพิมพ์พญาก็ถูกส่งตัวโดยรถของโรงพยาบาล เข้ากรุงเทพฯ โดยมีญาดาดูแลอยู่ด้วยตลอดเวลา<br />ภาพความทรมานในอาการป่วยของคนรัก ช่างเป็นภาพที่บีบหัวใจของเธอเหลือเกิน เธอมองพิมพ์พญาที่บิดตัวไปมาอย่างรุนแรงด้วยความเจ็บปวด .. เธอรู้สึกได้ถึงเงาแห่งความตาย แต่เธอเบือนหน้าหนี มือเธอยึดมือพิมพ์พญาไว้แน่น สู้นะคะคนดี .. สู้เพื่อดา สู้เพื่อน้าอร สู้เพื่อทุกหัวใจที่รักคุณ ..<br /><br /> <br /><br />ชาวโรงพยาบาลเวียงแว่นแก้ว ชักชวนกันกินเจ งดเว้นเนื้อสัตว์ โดยหวังส่งบุญกุศลให้แก่หมอพิมพ์ของพวกเขาที่กำลังเจ็บป่วยอยู่ให้หาย<br />อีกทั้งชาวบ้าน ชาวเขาและชาวเมือง ต่างร่วมใจกันจัดพิธีกรรมหนึ่งขึ้น เรียกว่าพิธีสะเดาะเคราะห์สืบชะตาต่ออายุให้กับคุณหมอตามความเชื่อที่มีมาแต่โบราณ<br /><br />…<br /><br />เพื่อนๆ และคนในครอบครัวของพิมพ์พญา ต่างใจจดใจจ่อกระวนกระวาย นับตั้งแต่ประตูห้องผ่าตัดปิดลง..<br />…<br /><br />เข็มนาฬิกาเดินติ๊กๆ แต่ดูเหมือนจังหวะการเดินนั้น เชื่องช้าลงทุกที ในขณะที่แววตาของผู้รอคอยกลับยิ่งกระสับกระส่ายและหวั่นไหว<br />…<br /><br />คุณพิมพ์พิลักษณ์ขมวดคิ้วนิ่วหน้า ..ไม่เคยมีนาทีไหนในชีวิตที่ทรมานเท่าตอนนี้ ภาพเด็กผู้หญิงตัวแดงๆ ในอ้อมแขน ผุดพรายขึ้นมาในมโนนึก<br />ภาพเด็กหญิงนุ่งกระโปรงพรีท หิ้วกระเป๋าเครื่องมือหมอเดินไปเดินมาในบ้าน<br />ภาพเด็กสาววัยรุ่นที่วิ่งเข้ามากอดท่านอย่างลิงโลดน่ารักเมื่อทราบผลสอบเข้ามหาวิทยาลัย<br />..ภาพพิมพ์พญารับปริญญา..<br />..<br />แต่ภาพสุดท้ายที่ท่านเห็น กลับเป็นภาพลูกสาวถูกเข็นมาในเตียงพยาบาลท่ามกลางความโกลาหลเร่งรีบ .. ภาพที่ทำให้ท่านเข่าอ่อน<br />"คุณดา.."<br />"น้าอรขา.."สองคนกอดกันและร้องไห้ออกมาเงียบๆ<br />"คนดีของดาต้องรอดค่ะ"ญาดาบอก<br />คนเป็นแม่ได้แต่พยักหน้า.. ขอสวรรค์ปราณีพิมพ์พญาด้วยเถิด ขอให้เกิดปาฏิหารย์ ..<br /><br /> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_C6NGRwMcnws/SA898yRnckI/AAAAAAAAADs/CSdK_mExiD4/s1600-h/DSC00136.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_C6NGRwMcnws/SA898yRnckI/AAAAAAAAADs/CSdK_mExiD4/s200/DSC00136.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5192437009878577730" /></a><br /> <br /><br />ในความมืดมิด…<br /><br /> หอมกลิ่นกระดังงาโรยรินมาตามสายลม ..<br /><br />“มัดมือเบื้องซ้ายขวัญมา มัดมือเบื้องขวาขวัญอยู่<br />สิบปี๋บ่ฮื้อไปตี้อื่น หมื่นปี๋บ่ฮื้อไปตี้ไหน<br />ขวัญเหย..ขวัญสามสิบสองขอฮื้อมาอยู่กับต๋นกับตั๋ว<br />ฮื้อมาอยู่กับหัวกับเกล้า ฮื้ออยู่กับเจ้ากับจ๋อม<br />ขวัญหลั๋งฮื้อกล้า ขวัญหน้าฮื้อแข็ง<br />ตั้งต่อนี้ไปอย่าได้เจ็บได้ไข้<br />อันตรายใดๆ อย่าฮื้อได้มาก้ำมากร๋าย<br />ขอฮื้ออยู่สุขสบาย ฮื้ออยู่กับลูกกับหลาน<br />ฮื้ออยู่กับป้อกับแม่ อยู่กับวงศาคณาญาติต่อไป<br />พุทโธมัด ธรรมโมมัด สังโฆมัด..<br />สตีปีโย อาระหะโต.. สัมมาสัมพุทธสะ..”<br /><br />เสียงผู้เฒ่าผู้แก่ฮ้องเอิ้นเรียกขวัญแว่วๆ ท่ามกลางเสียงบรรเลงเครื่องสายพื้นเมืองจากเด็กนักเรียนชาวเวียงแว่นแก้ว<br /><br />"ตื่นเถอะค่ะคนดี.."เสียงหวานๆ ของญาดาเอ่ยเรียกอ่อนโยน<br />ภาพท้องฟ้าปรากฏเรื่อเรือง .. แสงเงินแสงทองจับ ขอบฟ้า ..<br />ญาดาก้มลงหอมแก้มพิมพ์พญาเบาๆ<br />"ชาวบ้านมาขอรับขวัญคุณค่ะ" รอยยิ้มนั้นแสนอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรัก .. รักแสนรัก ..จนต้องขอก้มลงกอดสักหน่อย<br />พิมพ์พญายิ้มละไม..<br />"ฟ้าสวยจัง"เธอยิ้มและยิ้มขณะกอดร่างอุ่นๆ ของ คนรัก และนิ่งฟังเสียงลำนำพื้นบ้านที่ร้องแว่วอยู่ด้านนอก.. นั่นก็ คนรักที่เธอจะทอดทิ้งเสียมิได้ .. และพวกเขาก็ไม่เคยทอดทิ้งเธอ<br />อานุภาพแห่งความรักกระมัง ที่ทำให้พิมพ์พญามีวันนี้ .. วันที่ลืมตาขึ้นมาพบญาดา และได้กลับมาอยู่ในอ้อมกอดของขุนเขาทะเลหมอกที่หนาวเย็นแต่อบอุ่นไปด้วยความรักและความศรัทธา..<br /><br />ราชา'วดี<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5932696180369612601-1433957886091560804?l=pimpaya.blogspot.com' alt='' /></div>VDnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5932696180369612601.post-68776570709146301752008-04-23T20:13:00.000+07:002008-04-23T20:14:03.446+07:00ต้อมตักข้าวใส่บาตร ตามด้วยกับข้าวในห่อใบตองอีกสามห่อ และขนมหวานอีกถุง ภายหลังจากกรวดน้ำเรียบร้อยแล้วจิตใจก็ปลอดโปร่ง<br />เช้านี้ท้องฟ้าแจ่มใส ย่างเข้าฤดูร้อนแล้ว แต่อากาศในตอนเช้าก็ยังเย็นสบาย เธอคิดว่าอากาศที่เชียงรายคงเย็นกว่านี้นิดหน่อย หมู่นี้ไม่มีข่าววุ่นวายเกี่ยวกับการรบพุ่งของชนกลุ่มน้อยฝั่งโน้น เธอหวังว่าพี่หมอของเธอจะพอมีเวลาพักผ่อนบ้าง<br />เธอเคยถามตัวเองเสมอว่าทำไมเธอต้องคิดถึงคนๆ นี้ทุกลมหายใจเข้าออก แต่เธอก็ไม่เคยได้รับคำตอบ จนกระทั่งเวลาผ่านไป ความคิดถึงดั่งเดิมยังคงอยู่ แต่ความเร่าร้อนลดน้อยลงเรื่อยๆ จนบางทีเรียกได้ว่าสงบลงจากที่เคยทุรณทุราย เดี๋ยวนี้เธอรู้สึกคิดถึง และห่วงใยอย่างดีๆ ปราศจากเงื่อนไข .. คงจริงอย่างที่พระท่านว่า เพียงปล่อยวางไม่ยึดติด ไม่หวังครอบครองเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ เท่านั้นชีวิตก็จะเบา<br />เดี๋ยวนี้ต้อมต้องออกไปบริหารงานที่บริษัท ต้องเรียนรู้ที่จะเผชิญกับความเหนื่อยยากในภาระกิจหลายอย่าง และต้องทำหน้าที่ทั้งพ่อและแม่ในเวลาเดียวกันสำหรับลูกชาย มีหลายครั้งหลายหนที่เหนื่อยจนอยากอาเจียนออกมา<br /><br />เธอเริ่มคิดทบทวน.. สิ่งเหล่านี้เป็นอีกบทบาทหนึ่งที่เธอต้องรับมันไว้เป็นหน้าที่ที่จะต้องทำตลอดไป เธอคิดถึงสามี และที่สุด ก็คิดถึงหมอพิมพ์พญา คนทั้งสองต่างทำงานหนัก แต่ต่างกันที่จุดมุ่งหมาย คนหนึ่งทำงานหนักเพราะต้องดูแลครอบครัวให้อยู่ดีกินดีมีความสุขความสบาย ส่วนอีกคนทำงานหนักเพื่อบรรเทาทุกข์แก่ผู้อื่นตามอุดมการณ์<br />คิดถึงพิมพ์พญาแล้วต้อมก็โรยยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว เธอรู้สึกซาบซึ้งในคำว่าความรัก .. บัดนี้เธอคง”รักเป็น” เพราะเธอมีความสุขอย่างเย็นๆ เมื่อได้นึกถึง<br />เธอรู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ดีงามและหวานซึ้งในอดีต ได้เข้ามาช่วยปลอบประโลมเธอให้คลายความเหนื่อยล้า และช่วยให้เธอมีเรี่ยวแรงทำงานมากมายที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า<br />และ.. มีความสดชื่นเล็กน้อยเช่นนี้เป็นน้ำหล่อเลี้ยงหัวใจ..ช่อดอกไม้สวยๆ จากฮอลแลนด์.. พร้อมเครื่องสำอางยี่ห้อดังที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน เมื่อเธอกลับมาจากประชุมตอนบ่าย<br />ต้อมโรยยิ้มพร้อมกับส่ายหน้าไปมาเธอกดโทรศัพท์มือถือถึงศศิวิมลจอมตื๊อทันที<br />“สวัสดีเจ้าหญิง” เสียงระรื่นดังมาตามสาย<br />“ประชุมเสร็จแล้วหรือคะ?”<br />“ย่องมาตอนไหน?”ต้อมถามยิ้มๆ<br />“ตอนประชุม” ศศิวิมลหัวเราะใส<br />“ผ่านร้านดอกไม้เห็นสวยดีเลยซื้อมาฝาก”<br />“ขอบคุณทีหลัง.”<br />“ไม่ต้อง” ศศิวิมลชิงพูดเสียก่อน เพราะเธอได้ยินได้ฟังจนจำได้ขึ้นใจแล้วว่าต้อมจะพูดอะไร<br />“เพื่อนกันไม่ต้องมีดอกไม้มาฝากก็ได้”ต้อมว่าแต่เธอก็ยิ้ม<br />“แปลว่าต้องก็ได้ไง”อีกฝ่ายหัวเราะระรื่นตามนิสัย<br />“เราชอบซื้อ”<br />“ขี้เกียจขอบคุณ” ต้อมแย้ง แต่เธอก็ยิ้ม อุปนิสัยของเพื่อนเก่าคนนี้ทำให้เธอรู้สึกสดใสและสบายๆ ศศิวิมลเข้านอกออกในบ้านเธออย่างสบาย บางวันแอบไปทานของว่างกับแม่และลูกชายของเธอ แถมไปช่วยทำอาหารเย็นเสียอีก<br />“ไม่ต้องขอบคุณขี้เกียจรับ เปลี่ยนเป็นอาหารซักมื้อดีกว่า”<br />“กี่มื้อก็ได้จ๊ะเพื่อนรัก”ต้อมยิ้มมากขึ้น<br />“โอ ฉันเกลียดคำนี้ที่สุด แต่เอาเถอะเจ้าหญิง ไงฉันจะพยายามทำเป็นชอบมันนะ”<br />“บ้า” ต้อมหัวเราะ เธอคิดว่าศศิวิมลบ้าจริง บ้าบอคอแตก<br />ศศิวิมลต่างจากเน่มากมาย เพราะเธอสบายๆ ไม่เคร่งเครียดเอาจริงเอาจัง ไม่คาดหวัง แต่เธอก็เดินหน้าเรื่อยๆ โดยอาศัยความเป็นเพื่อน และเธอสามารถแทรกตัวเข้าไปได้ทุกที่ ทุกทาง สามารถหอบของเล่นกล่องใหญ่เข้าไปนั่งเล่นกับลูกชายและหัวเราะกันเอิ้กอ้ากสนุกสนานอย่างง่ายๆ ซึ่งตรงนี้เน่ไม่สามารถทำได้ เพราะเธอไม่เคยเปิดโอกาส และเน่ก็ไม่เคยดื้อรั้นฝ่าฝืน<br />“มื้อเย็นละกันเจ้าหญิง” ศศิวิมลยื่นข้อเสนอ<br />“ได้” ต้อมยิ้มสดใส<br />เธอได้ยินฝ่ายโน้นหัวเราะชอบใจ<br />“อยากได้ยินเสียงอะไรไหม”<br />“เสียงอะไร?”<br />ต้อมเงี่ยหูฟัง และได้ยินเสียงสับอะไรบางอย่าง และแว่วได้ยินเสียงแม่<br />“นี่อยู่ไหนน่ะศศิ”<br />“ในครัวของคุณไง”ศศิวิมลระเบิดหัวเราะดังก้าก<br />แหมสุขสราญใจจริงนะ ต้อมนึกค่อนแต่ก็ยิ้มอย่างแจ่มใส คนอะไรนี่ .. อ้อ คนเจ้าชู้ ทอมเจ้าชู้เป็นอย่างนี้เอง เต็มไปด้วยกลเม็ดเด็ดพรายนานับประการ<br />“ไปทำอะไรในครัวของต้อม?” ต้อมถามพลางหัวเราะพลาง<br />“ทำอาหาร และขนม เลิกงานแล้วเชิญกลับมาชิม แต่ตอนนี้วิทยากรจะทำการสาทิตการสับหมูให้ฟังไปพลางๆ เป็นการเรียกน้ำย่อย”<br />“บ้า”<br />“แหมสบายใจ”ศศิวิมลหัวเราะร่วน<br />“งวดไหนไม่ได้ยินคำนี้บินไม่คล่อง” ว่าไปโน่น<br />ต้อมถอนใจเบาๆ เอาเถอะ จะทำอะไรก็ทำ<br />“เย็นนี้มีงานเลี้ยงนิดหน่อย”<br />“อ้าว” น้ำเสียงฝ่ายโน้นดูผิดหวังนิดหน่อย<br />“ไม่เห็นมีใครบอก” เธอบ่นอุบ<br />“ไม่ได้บอกค่ะ เพราะต้อมก็เพิ่งทราบ”<br />“อ้าวอีกที”<br />ต้อมหัวเราะ<br />“ตัวเองก็ทานกับแม่กับหลานไปก็แล้วกัน ต้อมอาจกลับค่ำนิดนึง ฝากบอกแม่ด้วยนะคะ”<br />“โอเค..”<br />“ขอโทษนะ”<br />“ไม่เป็นไรหรอกจ้า” เสียงหงอยๆ กลับแจ่มใสขึ้นมาใหม่<br />“ดูแลตัวเองด้วยนะ ถ้าไม่ใช่ฝรั่งห้ามมาจับมือถือแขน” ศศิวิมลสั่งอย่างน่าขัน ทำให้ต้อมหัวเราะอย่างอารมณ์ดี<br />“ฝรั่งมีอภิสิทธ์กว่าคนไทยว่างั้นเถอะ” ต้อมแซวสนุก<br />“วัฒนธรรมต่างกัน ฝรั่งไม่ค่อยคิดเลยเถิดกับคนที่จับมือกัน แต่คนไทยคิด เพราะการจับมือผู้หญิงได้ถือว่าผ่านก้าวสำคัญ”<br />“โอ๊ย”ต้อมร้องเสียงดัง<br />“คิดไปนู่น”<br />“ช่วยไม่ได้ แม่ม่ายเนื้อหอมใครๆ ก็อยากตอม”<br />“รวมทั้งคนพูดด้วย”ต้อมประชด<br />ศศิวิมลหัวเราะแทนคำตอบ<br />“แต่จุดมุ่งหมายอาจต่างกันนะเจ้าหญิง ศศิน่ะอยากดูแลแม่ลูกให้สุขกายสบายใจ อยากให้บ้านมีเสียงหัวเราะเบิกบาน แต่คนอื่นอาจหวังอย่างอื่นมากกว่านี้ ไม่รู้นะ.. ผลประโยชน์ทางธุรกิจมันซับซ้อน”<br />“พอเถอะ”ต้อมโบกมือ<br />“ต้อมเหนื่อยกับงานพอแรง”<br />“แว๊บกลับบ้านสิจะนวดให้”<br />“บ้า”<br />“หลายบ้าแล้วสบายใจจริงเรา” ศศิวิมลหัวเราะร่วน<br />“ทำกับข้าวก่อนนะ ลูกชายทำท่าว่าหิวละเนียะ”<br />ต้อมยิ้มพลางส่ายหน้าไปมาอ่อนใจ แต่เธอก็มีความสุข<br />บางทีความสุขก็เกิดจากการทำชีวิตให้มันง่ายเหมือนอย่างที่ศศิวิมลทำอยู่นี่เอง และอย่างนี้ใช่ไหมหนอ ที่เรียกว่าเสน่ห์ .. คนมีเสน่ห์ คือคนที่เมื่อใครเข้าใกล้แล้วจะมีแต่ความสบายใจ มีแต่รอยยิ้ม และเสียงหัวเราะ<br />แต่คนมีเสน่ห์อย่างศศิวิมลอาจมีเจ้าหญิงในชีวิตพร้อมกันหลายคน คนหนึ่งอาจอยู่กรุงเทพฯ อีกคนอาจอยู่โตเกียว และอีกคนอาจเป็นสาวผมทองที่ปารีส<br />ต้อมยิ้มอีกครั้ง สัมพันธภาพของเธอกับทอมเจ้าเสน่ห์คนนี้คงเป็นได้แค่เพื่อนเท่านั้น เพราะเธอไม่อยากเป็นเจ้าหญิงหนึ่งในหลายๆ องค์ เธอคงไม่มีความสุขกับชีวิตแบบนั้นเป็นแน่ ถึงแม้นว่าศศิวิมลจะทำให้เธอรู้สึกสดชื่นและมีชีวิตชีวา ทำให้เธอได้ยิ้มและหัวเราะ<br />ต้อมเก็บเพื่อนคนนี้ไว้เป็นผู้คนในชีวิต ที่เธอจะยิ้มได้เมื่อนึกถึง และเก็บพิมพ์พญาไว้ในหัวใจ .. อยู่ด้วยกันตลอดไปในความรู้สึก ยามเธอท้อแท้สิ้นหวัง คนรักของเธอจะปลอบโยนเธอด้วยถ้อยคำอ่อนหวานและนิ่มนวลว่า พี่อยู่นี่ อยู่กับต้อม .. แล้วเราจะผ่านมันไปด้วยกันนะคะ<br />ต้อมยกมือกุมหัวใจ.. เธอจะขอบคุณอะไรดี ที่ทำให้เธอเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมที่เคยเร่าร้อนทุรณทุราย และสร้างความทุกข์ร้อนให้แก่ผู้อื่น อันเนื่องจากความทุกข์ความไม่สมรักของตนเอง เดี๋ยวนี้เธอรู้จักเรียนรู้ที่จะสุขอยู่กับสิ่งดีงามในอดีตที่เธอเก็บมันไว้ในใจ แม้นว่ามันจะเป็นสิ่งที่แตะต้องสัมผัสด้วยกายไม่ได้ แต่มันก็ทำให้เธอสุขลึกๆ และอิ่มเอมอย่างบอกไม่ถูก<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5932696180369612601-6877657070914630175?l=pimpaya.blogspot.com' alt='' /></div>VDnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5932696180369612601.post-81350877959711143632008-04-23T20:12:00.000+07:002008-04-23T20:13:08.371+07:00ญาดาหยุดยืนอยู่หน้าห้องที่มีชื่อพิมพ์พญาเสียบอยู่ ความขมขื่นแล่นวูบ มือที่ยกขึ้นเคาะประตูนั้นเหมือนไม่มีเรี่ยวแรง ..<br />“คุณดา”..<br />คุณแม่ของพิมพ์พญาออกมาเปิดประตูและอุทานเบาๆ ก่อนจะกางแขนออกโอบกอดญาดาไว้แนบแน่น<br />“สวัสดีค่ะน้าอร” ญาดายกมือไหว้<br />“สวัสดีค่ะคุณดา ดีใจเหลือเกินที่เห็นคุณดา”<br />ผู้หญิงต่างวัยยิ้มให้กันด้วยความรู้สึกผูกพันธ์ ญาดาทอดสายตาไปที่เตียง มีสายตาของคนๆ หนึ่งมองเธออยู่พร้อมรอยยิ้มอุ่นละไม<br />“สวัสดีค่ะหมอ” ญาดาเอ่ยทักเมื่อเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าเตียง เธอยิ้มได้เมื่อเห็นสีหน้าแจ่มใส และแววตาที่เต็มไปด้วยประกายสดใส<br />“สวัสดีค่ะคุณดา”<br />ญาดามองพิมพ์พญาเต็มตา สีหน้าและท่าทางของพิมพ์พญาไม่ใช่คนป่วย เพียงแต่เธอนอนบนเตียง เหมือนอยากอู้งานซักพัก ญาดายิ้มให้กับความคิดของตนเอง และทอดตามองคนตรงหน้าอย่างอ่อนเอื้อและเต็มไปด้วยความเอ็นดู<br />ญาดายื่นมือไปหาช้าๆ พิมพ์พญายิ้มละไมก่อนเอื้อมมือไปจับมือขาวๆ บางๆ นั้นไว้มั่น<br />คุณพิมพ์พิลักษณ์มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกเข้าใจอย่างลึกซึ้ง ท่านรู้สึกว่า ที่ท่านเห็นอยู่นี้เป็นภาพโรแมนติกที่ยากแก่การบรรยายเป็นตัวอักษรได้ เนื่องจากว่า นี่คือความรักชนิดหนึ่ง ที่ท่านเองไม่เคยสัมผัสด้วยตัวเองมาก่อน .. ท่านควรปล่อยให้คนสองคนอยู่ด้วยกันตามลำพัง ดังนั้นจึงค่อยๆ เลี่ยงออกมาจากห้อง<br />“พักบ้างก็ดีนะคะ”ญาดาบอกเบาๆ<br />พิมพ์พญายิ้มละไม<br />“ขอบคุณนะคะที่มาเยี่ยม”<br />“ไม่ได้มาเยี่ยมค่ะ” ดวงตาของญาดาจับจ้องอยู่ที่ดวงตาของพิมพ์พญา<br />“คุณรู้ไหมคะหมอ .. ว่าดาห่วงคุณเหลือเกิน” ญาดาบีบมืออุ่นๆ ของพิมพ์พญาจนแน่น แล้วน้ำตาก็เรื้อ และนาทีนั้นบางสิ่งบางอย่างก็ประจักษ์แจ่มชัดในความรู้สึกของคนสองคน<br />“หมอคะ”<br />“คะ?”<br />ญาดาอยากกอดผู้หญิงคนนี้เหลือเกิน และเธอก็ก้มลงกอดตามความปรารถนา พิมพ์พญารู้สึกอบอุ่น และได้กลิ่นหอมสดชื่นจากเนื้อตัวอุ่นๆ และนุ่มเนียนของญาดา และเธอถามตัวเองอื้ออึงอยู่ในอกว่า นี่เธอตื่นอยู่หรือกำลังอยู่ในความฝันกันแน่? แต่เธอรับรู้ได้ถึงความอุ่น และได้ยินเสียงเต้นของหัวใจของตัวเอง และของญาดา<br />“ให้ดาดูแลคุณนะคะ” ญาดากระซิบพลางสะอื้นแผ่ว<br />ญาดาไม่อยากเชื่อซักนิดว่าเธอรักพิมพ์พญา เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าเธอจะรักผู้หญิงด้วยกันได้ แต่พอรู้ตัว .. เธอก็ไม่รู้เลยว่าวันเวลาของเธอและพิมพ์พญาเหลืออยู่อีกเท่าไหร่<br />“ดารักคุณค่ะ”<br />และนี่เป็นครั้งแรกที่ผู้หญิงคนนี้เอ่ยปากบอกรักก่อน .. ญาดามีคนรักมาหลายคน ทุกคนเหล่านั้นล้วนแล้วแต่ต้องใช้ความเพียรในการจะเอาชนะใจเธอ แต่สำหรับคนนี้ ชะตากรรมทำให้เธอยอมจำนน ..<br />“คุณดา..”<br />“ดารักคุณ ศรัทธาคุณ” ญาดาสะอื้นน้ำตาไหลเป็นทาง<br />พิมพ์พญากอดเธอเอาไว้แนบอก รับรู้ถึงความสั่นสะท้านหวั่นไหว<br />“หมอก็รักคุณ”<br />ญาดากอดแน่น ร้องไห้สะอื้นเนิ่นนาน พิมพ์พญาได้แต่ลูบหัวเธอเบาๆ .. จนแล้วจนรอด ก็ยังรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน แม้นว่าหัวไหล่เธอจะเปียกชื้นไปด้วยน้ำตาของสาวสังคมคนนี้ .. และหากเป็นความฝัน พิมพ์พญาก็กลัวเหลือเกินที่เธอจะต้องตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าทุกอย่างว่างเปล่า<br /><br />ญาดามองหน้าคนที่เธอรัก ทั้งที่น้ำตายังเปื้อนเต็มหน้า<br />“อยู่เพื่อดานะคะคนดี”สีหน้านั้นเว้าวอน<br />โถ.. พิมพ์พญาครางในอก เธอสัมผัสได้ถึงความรักมากมายที่เอ่อล้นออกมาจากแววตา และกิริยาอาการทั้งหมด และหัวใจเธออบอุ่นเหลือเกินแล้วในเวลานี้<br />พิมพ์พญายิ้มละไม ดวงตาทั้งคู่เจิดจรัสวับวาว<br />“อยู่ค่ะ” เธอบอกอย่างแจ่มใส<br />“คุณไม่รู้หรือคะว่าหมอเป็นนักสู้” หมอยิ้มกริ่มน่ารัก และดูเข้มแข็งจนญาดาพลอยยิ้มตาม<br />“รู้ค่ะ และดามั่นใจว่าหมอจะชนะ”<br />พิมพ์พญามองญาดา แล้วนึกถึงภาพสาวชาวกรุงกำลังทำอาหารอยู่ในครัวที่บ้านพักเล็กๆ อาหารของญาดาหน้าตาสวยและรสชาติดี บ้านช่องสะอาดสะอ้าน และอบอวลไปด้วยความรัก<br />นั่นคือภาพฝันของพิมพ์พญา ความฝันเล็กๆ ที่เคยคิดว่าไม่มีวันที่จะเป็นไปได้ .. เนื่องด้วยผู้หญิงคนนี้ อยู่สูงเกินกว่าคนอย่างเธอจะเอื้อมมือคว้า<br />แต่แล้ว .. เมื่อแสงเทียนแห่งชีวิตเธอกำลังอ่อนแสง ผู้หญิงคนนี้ก็เข้ามากอดเธอไว้.. และบอกว่ารักเธอ ..<br />อา.. ถึงเวลานี้ เธอคิดว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตเธอ มันก็คุ้มสุดคุ้ม เมื่อเธอได้ยินคำว่ารักจากปากของญาดา และ<br />ได้กอดกันไว้อย่างนี้ ..เพราะเธอรักผู้หญิงคนนี้อย่างเหลือเกิน..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5932696180369612601-8135087795971114363?l=pimpaya.blogspot.com' alt='' /></div>VDnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5932696180369612601.post-17673833779945464702008-04-23T20:11:00.001+07:002008-04-23T20:55:45.848+07:00พิมพ์พญารับทราบทุกอย่างด้วยอาการสงบ จนกระทั่งแพทย์ทุกคนเดินออกไปจากห้อง สายตาของเธอเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ..<br />เออหนอ ไม่ว่าใครจะเป็นอย่างไร ม่อนดอยก็ยังเป็น สีน้ำเงินขรึม ท้องฟ้าก็ยังมีสีฟ้า ที่บางวันระบายไว้ด้วยปุยเมฆสีขาวขุ่น บางวันก็กระจ่างใส สรรพสิ่งในโลกนี้ยังดำเนินไปตามที่เคยเป็นอยู่นั่นเอง มันมิได้เปลี่ยนแปลงไปตามความเป็นความตายของผู้ใด<br />มีอันตรายอยู่ในสมองของเธอตอนนี้.. ความเจ็บไข้ได้ป่วยไม่เคยเลือกที่ อยู่ดีๆ ก็มาเกิดขึ้นกับเธอ และพลิกให้เธอกลายสภาพเป็นผู้ป่วยเสียเอง ..<br />ไม่มีใครบอกได้ว่าชีวิตของเธอจะยืนยาวได้อีกแค่ไหน ไม่มีใครบอกได้ว่าหลังการผ่าตัดเธอจะเป็นอย่างไร ตอนนี้เธอเข้าใจถึงคำว่าชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายได้เป็นอย่างดี แถมยังเป็นเส้นด้ายที่ไม่แข็งแรงเสียอีก<br />พิมพ์พญา.. เธอพร้อมจะตายหรือยัง? เธอยังต้องการอะไรอีกไหมในชีวิต?<br />และแล้วภาพต่างๆ ก็ฉายย้อนเข้ามาในความคิด ภาพตั้งแต่เธอยังเป็นเด็กผูกผมทรงน้ำพุมีพ่อจูงไปโรงเรียนอนุบาล ทุกเช้า เธอเป็นเด็กเรียนดี จึงได้รับคำชมมาตลอด อาจเป็นเพราะคำชมเชยเหล่านั้นก็ได้ ที่ทำให้เธอยิ่งตั้งใจเรียน เพื่อจะได้รับคำชมเสมอ<br />เธอรู้สึกว่าการเป็นคนเรียนดี ทำให้พ่อแม่ภาคภูมิใจ เธอชอบรอยยิ้มของคนในบ้าน และสายตาที่ทอดมองเธอเมื่อเธอยื่นสมุดรายงานการเรียนให้ดู<br />พิมพ์พญาจำได้ดีว่าเธอแสนรักแสนหวงกระเป๋าเครื่องมือเล็กๆ ที่ได้รับเป็นของฝากจากญาติผู้ใหญ่ และต่อจากนั้นเธอก็กลายเป็นหมอประจำบ้านคอยตรวจทุกๆ คน หญิงสาวยิ้มทั้งน้ำตาปริ่มเมื่อนึกถึงตรงนี้ .. ความฝันของเด็กหญิงคนหนึ่งเริ่มก่อตัวขึ้นเงียบๆ ..<br />พิมพ์พญาไม่เคยเป็นเด็กเหลวไหล เธอตั้งใจเรียนเนื่องจากเธอมีจุดหมายปลายทางอยู่ข้างหน้า จุดหมายซึ่งเธอต้องไปให้ถึง บางทีเธอก็อยากมีเวลาพิเศษกับคนที่เธอรู้สึกพิเศษ เหมือนเพื่อนๆ บางคนที่เธอรู้สึกว่าพวกนั้นมีเสน่ห์ เพราะมีเวลาหยอกเล่นกับความรัก หากแต่บางทีเธอก็รู้สึกว่าความรักเล่นๆเหล่านั้นดูปราศจากสาระ บางทีเท่านั้นนะ..<br />แต่ทว่าในบางทีเช่นตอนที่เธอผิดหวังอกหักจากต้อมครั้งนั้น เธอคิดโทษตัวเองว่าโง่เขลาในเชิงนี้ เพราะเธอไม่เคยมีประสบการณ์ ชีวิตเธอไม่เคยมีเวลาปั้นแต่งเสน่ห์ และนับตั้งแต่เธอเริ่มทำงาน ชีวิตเธอมีแต่ปัญหาเรื่องงานให้สะสางไม่จบสิ้น .. ไม่จบไม่สิ้นจนป่านนี้ที่เธอเองไม่รู้ว่าตัวเองเหลือเวลาอีกแค่ไหนในโลกนี้ ..<br />พิมพ์พญาย้อนคิดถึงความฝันอันงดงาม.. ดวงหน้าของญาดาลอยเด่นอยู่เบื้องหน้า และดวงตาคู่นั้นทอดมองมาอย่างอ่อนหวานแสนรักแสนห่วง แสนถนอมสุดซึ้ง และทำให้หัวใจของเธอเป็นสุข<br />เธอต้องการอะไรอีกหรือในชีวิต? ..<br />ชีวิตที่เดินทางรอนแรมมาเนิ่นนาน บัดนี้ดูเหมือนว่าถนนแห่งชีวิตของเธอนั้นสั้นลง ..<br />ถ้าเธอมีสิทธิ์ขอได้ .. เธออยากขอ ให้เธอลืมตาขึ้นมาในตอนเช้า แล้วมองเห็นผู้หญิงคนนี้ .. ผู้หญิงที่เดินเข้ามาในชีวิตเธอ แล้วทำให้หัวใจอันมืดมนของเธอสว่างไสว และทำให้บ้านหลังเล็กของเธอมีชีวิตชีวา .. และต่อจากนั้น หัวใจของเธอก็โหยหาแต่ญาดา ..<br />สายใยใสบางจากหัวใจของเธอเกาะเกี่ยวผูกพันกับผู้หญิงคนนี้ ไม่ว่าต่างคนจะอยู่ห่างไกลกันสักเพียงไหน .. และไม่ว่าญาดาจะอยู่กับใคร เธอก็คิดถึงทุกลมหายใจ.. เธอรักญาดา!!<br />นี่คือความรักอีกหนในชีวิตของเธอ แม้นว่าจะเป็นความรักที่ไม่มีวันเป็นไปได้<br />ตัวเธอเองก็ได้เห็นภาพการหมั้นหมาย ได้อ่านข่าว ได้เห็นหน้าค่าตาคนที่ญาดาเลือก.. ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนตาต่ำ ..<br />คราวนี้พิมพ์พญารู้สึกอ้างว้างว้าเหว่ .. เธอเริ่มสะกดคำว่า “รัก” และ “รักให้เป็น” .. เธอมีประสบการณ์น้อยนักในเรื่องความรัก แต่เธอต้องหัดรักให้เป็น รักอย่างไร้เงื่อนไข “รัก”โดยไม่หวังครอบครอง .. ซึ่งมันยากแสนยากสำหรับคนธรรมดาๆ อย่างเธอ เพราะเมื่อเธอรักใคร เธอก็ปรารถนาจะได้อยู่ใกล้ๆ ได้มองเห็น ได้พูดจา ปรารถนาจะได้แตะต้องสัมผัส และรู้สึกเป็นเจ้าข้าวเจ้าของรู้สึกหวงแหนหวั่นไหวสารพัด แต่นี่คือธรรมชาติของความรักไม่ใช่หรือ?<br />ความรักโดยไร้เงื่อนไข รักโดยไม่หวังครอบครอง เป็นเรื่องง่ายที่จะพูด แต่ไม่ง่ายที่จะทำได้ เนื่องจากเป็นเรื่องที่ต้องฝืนเป็นอย่างมาก ไม่ต่างอะไรกับการบังคับให้น้ำต้องไหลขึ้น ทั้งที่ตามธรรมชาตินั้นสายน้ำต้องไหลลงเสมอ หากแต่บางกรณี หากปล่อยให้กระแสน้ำไหลลงตามที่ควรเป็น อาจก่อให้เกิดความเดือดร้อนเสียหายมากมาย การฝืนธรรมชาติจึงเป็นเรื่องจำเป็น..<br />ซึ่ง.. พิมพ์พญาเข้าใจความจำเป็นเหล่านั้น.. สมองของเธอฉลาดเฉลียวพอที่จะเข้าใจอะไรมากมาย ทั้งสิ่งที่อยากเข้าใจ และไม่อยากจะเข้าใจ แต่บัดนี้ สมองของเธอมีนาฬิกาไขลานซ่อนอยู่ และมันเดินติ๊กๆๆ โดยเธอไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เสียงติ๊กๆ นั้นมันจะหยุดลง .. และต่อจากนั้น เธอจะไปอยู่ที่ไหน?<br />..<br />แม่เดินเข้ามาพร้อมกับยื่นมือเข้ามาหา พิมพ์พญายื่นมือออกไปจับมืออุ่นๆ ของท่านพลางยิ้มให้ด้วยใบหน้าหมอง เธอมองเห็นพี่ชายและพ่อเดินตามกันเข้ามาในห้อง ทุกคนพยายามทำทุกอย่างให้เป็นปรกติ พี่ชายพยักหน้าให้ แล้วนั่งลงกางหนังสือพิมพ์อ่าน แต่หนังสือพิมพ์ในมือของเขากลับหัว ..<br />พ่อกับพี่ชายอีกคนเดินเลยไปที่ระเบียง พ่อชี้ให้ดูป้ายโฆษณาที่โดนมือดีปาจนทะลุ พลางบ่นว่าคนทำคงว่างงาน<br />พิมพ์พญาจับมือแม่ มืออุ่นๆ ที่โอบอุ้มเลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่เกิด .. และเป็นมือที่เรียงร้อยตัวอักษรออกเป็นเรื่องราวงดงามหวานละไม ในนาทีนี้เธอรู้สึกภาคภูมิใจเหลือเกิน ที่เธอได้เกิดมาเป็นลูกสาวของคุณพิมพ์พิลักษณ์<br />“แม่จ๋า” .. พิมพ์พญาจับมือแม่มาแนบแก้ม<br />แม่โอบกอดเธอด้วยแขนอีกข้างหนึ่ง กอดเธอด้วยเนื้อตัวอุ่นๆ .. พลางปลอบโยนแสนนุ่มนวล<br />“ทูลหัวของแม่.. แม่รู้..ว่าหนูเข้มแข็ง”..<br />หัวใจของแม่สั่นคลอนไปด้วยความโศก แต่กระนั้นคุณพิมพ์พิลักษณ์ก็ยังมีความหวัง ท่านจูบหน้าผากลูกสาวด้วยความรัก ลูกของแม่ .. แม่รู้ว่าลูกเข้มแข็งพอ .. ท่านหวนคิดถึงสิ่งที่พิมพ์พญาเคยพูด และตอนนี้คำพูดนั้นเองทำให้ท่านมีความหวังในปาฏิหาริย์<br />.. ปาฏิหารย์มีจริงนะคะแม่ .. เพียงแต่อย่าตั้งความหวังกับปาฏิหารย์มากนัก.. แต่นั่นเป็นมุมมองความคิดของหมอ อย่างลูก มาบัดนี้ ลูกรู้ไหมว่าแม่ตั้งความหวังกับปาฏิหารย์มากมาย จะให้แม่ไป บนบาลศาลกล่าวที่ไหนแม่ก็จะไป แม่เข้าใจแล้วว่าทำไมผู้คนยอมงมงายในสายตาคนทั้งโลก .. เนื่องจากความหวังเหล่านี้แม้นจะริบหรี่เต็มที แต่เป็นสิ่งเดียวที่หล่อเลี้ยงจิตใจให้คงสภาพอยู่ได้ หาไม่หัวจิตหัวใจคงแหลกสลายเป็นผุยผง<br />“เกิดแก่เจ็บตายเป็นเรื่องธรรมดาค่ะแม่..” พิมพ์พญามองหน้าแม่เต็มตา ดวงตาของเธอมั่นคงไม่หวั่นไหว<br />“พิมพ์ภูมิใจที่ได้เกิดเป็นลูกแม่กับพ่อค่ะ”<br />“โถลูกรัก”.. แม่กอดลูกสาวแนบอก .. ท่านอยากคุกเข่าลงต่อหน้าผู้ลิขิตชีวิตและวิงวอนขอ .. หรือไม่ก็เสนอเงื่อนไข.. ชีวิตท่านผ่านอะไรมามากมายและเพียงพอแล้ว .. <br />ขอแลกกับชีวิตของพิมพ์พญาจะได้ไหม?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5932696180369612601-1767383377994546470?l=pimpaya.blogspot.com' alt='' /></div>VDnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5932696180369612601.post-80073696855124344922008-04-23T20:10:00.000+07:002008-04-23T20:11:27.179+07:00เน่หันหน้าไปมองผู้หญิงที่นอนหลับอยู่ข้างเธอบนเตียง.. เธอรักผู้หญิงคนนี้ ทั้งรักและหลง แต่เธอรู้ดีว่าต้อมเพียงแต่ติดอยู่กับรสสวาทเท่านั้น แท้จริงหัวใจต้อมมีเจ้าของอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่ากายของเธอผู้นี้จะอยู่กับใคร<br />เน่น้ำตาไหล.. ความน้อยใจประดังประเด เธอคิดไม่ออกว่าเธอจะทำอย่างไรกับชีวิตที่หักเห เธอเคยคิดดีใจเมื่อทราบว่าสามีของต้อมเสียชีวิต มันเหมือนกับคนที่เคยแอบเร้นอยู่จะมีโอกาสก้าวออกมายืนเคียงคู่ แต่เปล่าเลย ..<br />วันนี้เธอก็ยังคงเป็นได้แค่ชู้ และอดสูใจยิ่งกว่าเดิม และเธอไม่รู้ว่าเธอจะอยู่อย่างไร เธอได้แต่ทำทุกอย่างไปตามสัญชาติญาณ เธอคิดถึงเมื่อต้อมพาเธอมาถึงห้องพัก พอประตูปิดลงเธอก็รั้งร่างของต้อมมากอดจูบราวคนอดโซ<br />เธอบดริมฝีปากขยี้ริมฝีปากบางๆ ของต้อมด้วยแรงรักใคร่ร้อนๆ ที่ครุกรุ่นอยู่ในใจ และต้อมก็ตอบสนองเธอร้อนแรงพอๆ กัน ไฟสวาทจึงลุกโหมท่วมห้องเนื่องจากต่างโหยหาความรู้สึกเหล่านี้กันมานาน<br />เน่รู้สึกถึงความสุขที่คลุกเคล้าไปด้วยความทุกข์ เธอจิบกินน้ำหวานทั้งน้ำตาพรู เธอรักและหลง เธอตัดใจไม่ได้ เธอปรารถนาจะดูแลผู้หญิงคนนี้ทั้งชีวิต เธออยากให้ต้อมให้โอกาสเธอ ให้เธอได้เข้าไปในชีวิต แต่ดูเหมือนว่าโอกาสนั้นจะริบหรี่เต็มที เมื่อต้อมบอกเธอว่า<br />“เข้าใจต้อมนะคะเน่ ต้อมต้องการเน่เหมือนเดิม แต่ต้อมไม่อยากให้ลูกรู้สึกไม่ดี”<br />ต้อมได้แต่นิ่ง ทั้งที่เธออยากรู้นักว่า หากเธอเป็นแฟนเก่าต้อมคนนั้น ต้อมจะพูดอย่างนี้ไหม? ทำไมเธอต้องยอมผู้หญิงคนนี้ซะทุกอย่าง เธอดับอารมณ์ขุ่นมัวด้วยการจุดไฟสวาทอีกครั้ง และอีกครั้ง และต้อมก็ตอบสนองอย่างเร่าร้อนพอๆ กัน<br />อา.. เหมือนคนสองคนเกิดมาเพื่อกันและกันโดยแท้ ผิดกันแต่เพียงคนหนึ่งรักใคร่ อีกคนมีเพียงความใคร่ตอบแทนให้เท่านั้น นี่หากเธอเป็นคนหยาบๆ ที่ไม่คิดอะไรมาก เธอคงมีแต่ความสุขสำราญไม่เดือดร้อน เพราะเธอรู้ดีนี่ว่าเซ็กซ์นั้นไม่ต่างกับยาเสพติด .. และเธอปรุงปรนให้ต้อมอย่างถึงอกถึงใจเสมอ!!<br />“กี่โมงแล้วคะนี่” ต้อมถามประโยคแรกเมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เธอแปลกใจที่เน่นอนมองเธออยู่ และรู้สึกเขินๆ<br />“เอ้อ..” แต่เธอก็เอื้อมไปคว้านาฬิกาข้อมือที่โต๊ะหัวเตียงมาดูเวลา เนื่องจากเห็นจากหน้าต่างว่าฟ้ามืดแล้ว และเธอเป็นห่วงลูก<br />“ต้อมกลับก่อนนะคะ” ต้อมมองตาเน่ และบอกเบาๆ สายตาของเธอวิงวอนดั่งจะขอว่า ขอให้เข้าใจ เน่ยักไหล่.. คำถามเดิมแล่นผ่านความคิดของเน่อีกครั้ง .. นี่ต้อมเห็นเธอเป็นอะไรในชีวิต? ทำไมเธอไม่มีสิทธิ์ก้าวเข้าไปในโลกของต้อม ในครอบครัว ในบ้าน และเริ่มทำความรู้จักกับทุกคน ทั้งที่เธอคิดว่าเธอไม่ใช่คนที่น่ารังเกียจ<br />เธอได้มองคนที่เธอรักลุกขึ้นแต่งตัวจนเสร็จ แล้วหันมามองเธอ..<br />“ส่งต้อมที่ประตูหน่อยได้ไหมคะ?”<br />ความร้าวรานแล่นวูบวาบในหัวใจของเน่ เธอรู้สึกถึงความตกต่ำสุดขีดในชีวิต ในขณะที่ต้อมเองก็สงสารเน่จับใจ .. ขอโทษนะคะเน่ ..<br />เน่ลุกขึ้นจากเตียง หยิบเสื้อคลุมมาสวมอย่างหงอยเหงา แล้วเดินไปส่งต้อมที่ประตูห้อง<br />ทั้งคู่ยืนมองตากันอยู่ที่นั่น เน่พยักหน้า<br />“ขับรถดีๆนะคะ” เธอบอกต้อมอย่างเนือยๆ<br />“ค่ะ.. เน่ดูแลตัวเองนะคะ.. พรุ่งนี้ต้อมจะพาเที่ยว”<br />คราวนี้เน่ส่ายหน้า<br />“พรุ่งนี้เน่จะกลับแล้วล่ะ” เน่ตัดสินใจ.. ชีวิตเธอมีค่ากว่านี้มากนัก เธอจะกระเสือกกระสนขึ้นจากหลุมรักหลุมนี้เสียที<br />“ลาก่อน”<br />“เน่..”<br />คนสองคนประสานสายตากัน เน่พบแววอาวรณ์และความสงสารเอ่ออยู่เต็มดวงตาของต้อม แต่เธอมองหาความรักไม่เจอ<br />“ขอให้โชคดี”<br />ต้อมพยักหน้า เธอยอมรับการตัดสินใจของเน่ และรู้สึกโล่งใจอยู่ลึกๆ<br />“เราเป็นเพื่อนกันได้ไหมคะ?”<br />คำถามของต้อมทำให้อีกฝ่ายยักไหล่<br />“ไม่รู้สิ..”<br />ต้อมพยักหน้าเข้าใจ.. และก้าวออกจากห้องพร้อมกับมีเรื่องราวมากมายระหว่างเธอกับผู้ที่เธอเดินจากมา ฉายย้อนเข้ามาในสมองเป็นฉากๆ นับตั้งแต่เธอเริ่มรู้จักกับผู้หญิงคนนี้ทางอินเตอร์เน็ต<br />เธอขับรถออกมาจากโรงแรมแห่งนั้นมุ่งหน้ากลับบ้านอย่างช้าๆ น้ำตาไหลเป็นทาง เธอรู้สึกอาวรณ์ เธอเข้าใจความปวดร้าวของเน่ และสงสารเน่เหลือเกินและหัวใจของเธอได้แต่พร่ำคำขอโทษ .. ขอโทษที่ทำให้เสียใจ .. ขอโทษนะคะคนดี<br />ดูเหมือนว่าในชีวิตเธอมีแต่ทำให้คนที่รักเธอต้องเสียใจ ตอนนี้เธอรู้สึกว่าเธอไม่มีคุณค่าต่อใครเลย ไม่เคยเป็นคนรักที่ดีของใคร เธอมีแต่ทำให้คนดีๆ ต้องเจ็บปวดรวดร้าว หรือแม้นแต่ในความเป็นแม่ เธอก็เป็นแม่ที่บกพร่อง เธอรู้สึกผิดและเสียใจลึกๆ ที่เธอทิ้งลูกให้แม่ของเธอดูแลในขณะที่เธออยู่กับเน่..<br />ต้อมถอนใจ.. ช่างเถอะ ต่อไปอะไรๆ คงดีขึ้น เธอหวัง<br />ว่าเธอจะเป็นแม่ที่ดีกว่านี้ได้ และเธอต้องให้โอกาสตนเอง และให้อภัยตัวเอง.. ไม่เคยมีใครที่ไม่เคยทำความผิดไม่ใช่หรือ?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5932696180369612601-8007369685512434492?l=pimpaya.blogspot.com' alt='' /></div>VDnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5932696180369612601.post-38057804537133806162008-04-23T20:09:00.000+07:002008-04-23T20:10:14.235+07:00พิมพ์พญานอนอยู่บนเตียงที่ปูด้วยผ้าซาตินสีฟ้าอ่อน ทุกสิ่งทุกอย่างที่มองเห็นนั้นขาวบางเหมือนปุยเมฆ เธอได้ยินเสียงดนตรีอันไพเราะแผ่วเบา<br />“ตื่นแล้วหรือคะ?” เสียงญาดาเอ่ยทักทายก่อนเห็นตัว ที่เดินเข้ามาหาพร้อมด้วยรอยยิ้มอ่อนละมุน<br />“คุณดา”<br />“อย่าเพิ่งลุกนะคะ คุณกำลังไม่สบาย ดาและคนเวียงแว่นแก้วอยากให้คุณพักมากๆ” เป็นถ้อยคำหวานเพราะ และจริงใจ.. ที่คนพูดพูดทั้งปากและตา ที่เต็มไปด้วยเยื่อใยอาทรและห่วงใย จนพิมพ์พญารู้สึกเต็มตื้น<br />“ห่วงมากหรือคะ?”เธอเอ่ยถามจากความรู้สึกทั้งหมดที่มี<br />ญาดามองสบตาคู่นั้น .. น้ำตาเอ่อออ<br />“ห่วงที่สุด.. ฉันคิดไม่ออกว่าในชีวิตฉันเคยห่วงใครเท่านี้ไหม”..<br />แล้วพิมพ์พญาก็มองเห็นน้ำตาของม่ายสาว ค่อยๆ ไหลรินออกมาจากสองตาที่จับนิ่งอยู่กับดวงตาของเธอ<br />“คุณดา”..<br />“ฉันจะไม่ไปไหนอีกแล้ว” ญาดาเอื้อมมืออันสั่นเทามาจับมือเธอที่ยื่นออกไปหา..<br />“คุณดา”<br />“ฉันจะอยู่กับคุณค่ะหมอ..ให้ฉันอยู่กับคุณนะคะ ให้ฉันดูแลคุณนะคะ”<br />พิมพ์พญาน้ำตาไหล.. เธอยิ้มอย่างมีความสุข.. เธอรู้ว่าเธอป่วย.. แต่เธอก็อยากขอบคุณความป่วยไข้ครั้งนี้ ไม่ว่ามันจะร้ายแรงสักปานไหน ก็ถ้ามันแลกเปลี่ยนได้ .. เธอก็ยอมที่จะแลกกับการมีผู้หญิงคนนี้ในชีวิตที่เหลืออยู่..<br />“ขอบคุณค่ะ” พิมพ์พญาบีบมือบางๆ นั้นเบาๆ<br />มือข้างที่เหลือของญาดาเกลี่ยผมที่รกอยู่ของพิมพ์พญาด้วยความรักเอ็นดู .. สายตาคู่นั้นบ่งบอกชัดเจนว่า เวลานี้ในโลกนี้ไม่มีอะไรมีความหมายเกินกว่าคนที่อยู่เบื้องหน้าเธอคนนี้.. คนที่เธอยอมละทิ้งทุกสิ่งเหินฟ้ามาหาด้วยจิตใจที่เต็มไปด้วยความทุรณ ทุราย<br />ร่างญาดาก้มลงสวมกอด.. ความสุขความชื่นใจโอบล้อมหัวใจสองดวงอย่างอบอุ่น..<br /><br />..<br />คุณพิมพ์พิลักษณ์ยิ้มทั้งน้ำตาไหล พลางสะอื้นเบาๆ เมื่อมองเห็นลูกสาวนอนยิ้มละไมอย่างมีความสุข แต่มีน้ำตาไหลรินออกมาจากตา<br />“คนอะไร” ท่านค่อนว่าพลางเช็ดน้ำตาตนเอง แล้วหยิบกระดาษทิชชูเช็ดน้ำตาให้ลูก<br />“นอนยิ้มน้ำตาไหล”<br />พี่ชายสองคนของพิมพ์พญามองดูแม่กับน้องสาวแล้วรู้สึกตื้อๆ.. ส่วนพ่อนั้น นั่งเงียบอยู่หน้าห้องมานาน .. ตั้งแต่ได้คุยกับทีมแพทย์ที่ดูแลพิมพ์พญา!!<br />โทรศัพท์มือถือของนักเขียนใหญ่ดังขึ้นขณะที่ท่านกำลังลูบหัวลูกสาวด้วยความรัก และเฝ้ามองดวงหน้าของเธออย่างเพ่งพิศด้วยดวงตาที่มีแววน้อยอกน้อยใจ..<br />ลูกของท่านคนนี้ยอมทุ่มเททุกสิ่ง ละทิ้งความสุขความสบายในชีวิตเพื่อผู้คนมากมาย ก็ถ้าสิ่งเหล่านี้คือการสร้างบุญสร้างกุศลแล้วไซร้ ทำไมพิมพ์พญาจึงต้องพบเจอกับสิ่งเลวร้ายถึงเพียงนี้ด้วยเล่า<br />คุณพิมพ์พิลักษณ์เดินออกมารับโทรศัพท์ที่ระเบียงห้อง เมื่อเห็นชื่อญาดาปรากฏที่หน้าจอท่านก็ยิ้มออกมาได้หน่อยหนึ่ง<br />“สวัสดีค่ะคุณดา”<br />“สวัสดีค่ะน้าอร คุณหมอของดาเป็นอย่างไรบ้างคะ?”<br />เสียงนั้นห่วงใยชัดเจน<br />“หลับอยู่ค่ะ” เสียงน้าอรของญาดาตอบอย่างอ่อนโยน ท่านซึ้งใจผู้หญิงคนนี้จริงๆ และอยากขอบคุณไม่รู้วายที่โทรข้ามฟ้ามาบอกท่านในคืนนั้น<br />“ค่ะ แต่ดาไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น เอ้อ.. หมอว่าไงบ้างคะน้าอร?”<br />คราวนี้สีหน้าของผู้เป็นแม่เผือดลง.. และท่านก็นิ่งไปนานจนอีกฝ่ายรู้สึกหวั่นไหวร้อนใจ<br />ญาดากำโทรศัพท์แน่นรู้สึกหวิวๆ ตอนนี้หล่อนอยากทราบคำตอบ แต่หล่อนก็กลัวจนใจสั่น<br />“น้าอรขา..”เสียงนั้นวิงวอน<br />และทางฝ่ายนี้โรยยิ้มออกมาทั้งน้ำตาปริ่ม ท่านพยายามปลอบตัวเองอย่างที่ปลอบมาตลอดเวลาว่า เกิดแก่เจ็บตายเป็นเรื่องธรรมดา แต่.. คนที่นอนอยู่บนเตียงนั้น.. ยังไม่ควรตาย..ยังไม่ควรเลยจริงๆ<br />“หมอเป็นอะไรคะ?” เสียงจากยุโรปหวั่นไหว ญาดาได้ยินเสียงริ้งๆ อยู่ในหู เหมือนกำลังจะเป็นลม แต่พยายามกัดฟันอดทน เพราะรอฟังคำตอบอยู่อย่างใจจดใจจ่อ<br />คุณพิมพ์พิลักษณ์เม้มปากพร้อมทั้งแหงนหน้าขึ้นฟ้า.. ท่านอยากเข้มแข็งกว่านี้อีกสักนิด เข้มแข็งพอที่จะรับทุกสิ่งทุกอย่างได้อย่างง่ายๆ และไม่คิดตัดพ้ออะไร<br />แต่มันก็ยากแสนยาก เพราะท่านเป็นแม่ .. ถึงจะไม่สมบูรณ์แบบนัก แต่ก็อุ้มท้องมาเก้าเดือน และเลี้ยงดูมาจนเติบโตเป็นคนดีของแม่และของใครต่อใครมากมาย<br />“ขอบคุณนะคะที่ห่วงลูกสาวน้า” ท่านเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ และนั่นทำให้ญาดารู้สึกเหมือนมีมือใหญ่มาบีบหัวใจเธออย่างแรง ด้วยมีสัญญาณอันตรายแผ่เข้ามาให้หวาดหวั่นพรั่นพรึง<br />“หมอพิมพ์เป็นอะไรคะ?” ญาดาน้ำตาไหล<br />“บอกดาเถอะค่ะน้าอร” เสียงเธอวิงวอน เธอสะอื้น และได้ยินเสียงอีกฝั่งสะอื้นเช่นกัน<br />แม่ของพิมพ์พญาผ่อนลมหายใจ..<br />“เนื้องอกในสมอง”<br />ญาดานิ่งไป.. ตอนแรกหล่อนคิดไปร้ายแรงกว่านี้นี่นะ ตอนนี้หล่อนรู้สึกว่ายังมีหวัง<br />“เป็นในตำแหน่งที่สำคัญ..”<br />คราวนี้ญาดาขมวดคิ้วและเริ่มทำความเข้าใจ<br />“เนื้องอกธรรมดาใช่ไหมคะน้าอร”<br />“ใช่..แต่ตำแหน่งที่เป็น จะเนื้อร้ายเนื้อดี..ก็อันตรายพอๆ กัน” คุณพิมพ์พิลักษณ์คิดถึงคำอธิบายที่ฟังมาเมื่อเช้า .. ไม่รับรองว่าผ่าตัดแล้วจะเหมือนเดิม .. แต่ถ้าไม่ผ่าตัด อาการของพิมพ์พญาก็จะแย่ลงเรื่อยๆ<br />“เรายังมีหวังนะคะน้าอร”ญาดาเอ่ยคำว่าเราชัดเจน ..<br />หล่อนรวมตัวเองเข้ากับครอบครัวของพิมพ์พญาด้วยเสร็จสรรพ<br /><br />“ค่ะคุณดา สำหรับน้าแล้ว แม้นเพียงครึ่งเปอร์เซ็นต์ น้าก็หวัง”<br />ญาดาขมวดคิ้ว คางหล่อนสั่นสะท้านแล้วน้ำตาก็ไหลพรากๆ โอ.. น้าอรคะ ขอให้พวกเราจงมีความหวัง..<br />ขอให้ความหวังของพวกเราทุกคน ทั้งพ่อแม่พี่น้อง เพื่อนๆ และทุกคนที่รู้จักกับคนดีของดา รวมทั้งชาวเวียงแว่นแก้วทุกคน จงเป็นความหวังที่สัมฤทธิ์ผล..<br />ญาดารู้สึกขมขื่นเมื่อคิดถึงตรงนี้.. หล่อนคิดต่อไปว่า หากพิมพ์พญาต้องตาย แปลว่าโลกนี้ไม่มีความยุติธรรมสำหรับคนดีๆ เลยนะ..<br />และหล่อนก็ขมขื่นอีก เมื่อรู้สึกตัวว่าตัวเองถึงจุดที่คิดโทษนั่นโทษนี่ไปเรื่อยเปื่อย อันเนื่องมาจากความว้าวุ่นสับสน<br />“ดาจะหาตั๋วกลับเมืองไทย..”หล่อนตัดสินใจ<br />“โถคุณดา” แม่ของพิมพ์พญาคราง โถแม่คุณ..<br />ท่านสัมผัสได้ถึงความรักที่ผู้หญิงคนนี้มีต่อลูกสาวท่าน น่าแปลกที่ท่านเข้าใจ ทั้งที่ไม่เคยเข้าอกเข้าใจความรักของคนเพศเดียวกันมาก่อน<br />แต่ท่านเข้าใจในธรรมชาติของความรัก เมื่อคนสองคนรักกัน สายสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นในใจจะโยงใยถึงกันเสมอไม่ว่าคนสองคนนั้นจะอยู่ใกล้ชิดกันหรือห่างไกลกันสักเพียงไหน .. และความรู้สึกของคนสองคนที่มีต่อกันนี้ แม้นผู้อื่นก็สามารถสัมผัสรับรู้ได้ หากนั่นเป็นความรักที่แท้จริง!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5932696180369612601-3805780453713380616?l=pimpaya.blogspot.com' alt='' /></div>VDnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5932696180369612601.post-80930476036881287142008-04-23T20:08:00.000+07:002008-04-23T20:09:15.263+07:00ต้อมโบกมือให้เน่ แล้วยืนรอจนเน่เดินมาถึงตัว และสวมกอดเธอไว้ ต้อมเป็นอิสระแล้ว แต่เธอกลับขืนตัวบ่ายเบี่ยง<br />“ทำไมล่ะต้อม” เน่ขุ่นเคือง<br />ต้อมช้อนตามอง ท่าทางไม่พอใจเช่นกัน<br />“เน่ไม่เห็นหรือคะ ว่าต้อมยังแต่งดำอยู่”<br />ท่าทีเน่อ่อนลงทันที ความสงสารแล่นแปลบ<br />“ขอโทษ เน่คิดถึงน่ะค่ะ ต้อมก็ทราบว่าเน่คิดถึงแค่ไหน”<br />“ต้อมเข้าใจค่ะเน่” ต้อมฝืนยิ้มให้<br />“ไปเถอะค่ะ” เธอเดินนำ<br />ทั้งคู่ก้าวเดินออกจากอาคารสนามบินไปด้วยกัน พร้อมๆ กับผู้คนอื่น แต่ระหว่างคนสองคนเหมือนมีความเงียบเป็นม่านบางๆ ขวางกั้น<br />ในบางขณะที่เน่มองดูผู้หญิงที่ชื่อต้อม ผู้เป็นคู่รักคู่สวาท เน่รู้สึกเหมือนกับว่า เธอไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้เลย และเธอกำลังตกอยู่ในสภาพคนหัวปั่น แต่เธอก็รักและหลงเหลือเกิน<br />“เข้าที่พักก่อนนะคะเน่ ต้อมจองโรงแรมที่เชิงดอยไว้ให้แล้ว” ต้อมเอ่ยขณะขับรถพาเน่ออกจากสนามบิน<br />“อะไรนะคะ?” เน่ขมวดคิ้ว และเขม้นมองเสี้ยวหน้าของต้อมอย่างข้องใจ<br />“จองโรงแรม?”<br />“ค่ะ” ต้อมเพียงแต่เหลือบตามองเล็กน้อย ด้วยท่าทางที่บอกได้ว่าไม่สนใจความรู้สึกของอีกฝ่าย<br />“ต้อมไม่อยากทำอะไรผิดสังเกต”<br />เน่พยายามนับหนึ่งถึงสิบ ถึงยี่สิบ .. แล้วเธอก็นับได้แค่นั้น<br />“ต้อม.. เน่ดูเป็นคนที่น่ารังเกียจมากนักหรือคะ”<br />“ใครบอกเน่คะนั่น” คราวนี้ต้อมหันมามอง<br />“ไม่บอกแต่แสดงให้ทราบ”เสียงเน่ขุ่นมัว<br />“บอกเน่หน่อยว่าตอนนี้เน่อยู่ในฐานะไหนของคุณ เพราะเน่เริ่มทำตัวไม่ถูก”<br />“ไปคุยกันที่โรงแรมนะคะ” ต้อมบอกเรียบๆ น้ำเสียงเธอนิ่งสงบเยือกเย็น เน่เม้มปากเป็นเส้นตรง.. ฮึ ไม่ว่าจะอยู่ในฐานะสมรสหรือม่าย สถานภาพระหว่างเธอกับต้อมก็คือคนสองคนที่ลักลอบพบกันที่โรงแรมเท่านั้นน่ะหรือ?<br />นี่ผู้หญิงคนนี้เห็นเธอเป็นอะไรกันแน่ และตัวเธอต้องตกต่ำเช่นนี้ไปตลอดกาลหรืออย่างไร? ทั้งๆ ที่ตัวเธอเองก็ใช่ว่าจะร้างไร้สาวๆ เธอไม่ใช่คนขี้ริ้วขี้เหร่ และเธอก็อยู่ในสังคมที่ดีพอสมควร แต่ทำไมเธอต้องมาเผชิญกับสภาพที่น่าขมขื่นใจเช่นนี้<br />เน่ขมวดคิ้วสกัดกั้นความรู้สึกแย่ๆ ไม่ให้มันเผยออกมามากนัก เธอเองก็อยากจะฟังคำอธิบายของต้อมดูก่อน .. เธอรักผู้หญิงคนนี้ ..<br />ถึงแม้นทราบดีอยู่เต็มอก ว่าสิ่งที่เธอได้รับตอบแทนความรักและความอาทรนั้นคืออะไร .. ใครบางคนเคยกล่าวไว้ว่า มันช่างเป็นเรื่องน่าเศร้าหากความรักที่ทุ่มเทให้ไปนั้น ได้รับความใคร่เป็นสิ่งตอบแทน ..<br />นานหลายนาทีที่เน่นั่งนิ่งอยู่เช่นนั้นดั่งคนแปลกหน้า นานจนต้อมอึดอัดกระทั่งต้องชวนคุย<br />“หิวไหมคะ? ทานอะไรก่อนดีไหม?”<br />ทว่าสุ้มเสียงของเธอก็เป็นงานเป็นการ เหมือนกำลังต้อนรับผู้มาเยือนสักคนหนึ่ง ที่มิได้สนิทชิดเชื้อ<br />เน่เหลือบมองหญิงม่ายที่ยังสาวและยังสวย คนที่เธอเคยคิดว่าเป็นคนของเธอ แต่ที่สุดผู้หญิงคนนี้ก็ถอยห่าง และทำให้เธอเริ่มไม่แน่ใจอะไรเลยแม้นแต่อย่างเดียว<br />“เน่คะ”ต้อมเอ่ยเรียก<br />เน่เม้มปาก.. เธอจะตอบอย่างไรดีล่ะ เธอไม่หิว ไม่ง่วง ไม่อะไรทั้งสิ้น เธอมาที่นี่เพียงเพื่ออยากทราบว่าผู้หญิงคนนี้จะเอาอย่างไรกันแน่เท่านั้น<br />“เราจอดรถคุยกันก็ได้” เน่บอกช้าๆ<br />“จะได้ไม่ต้องเสียเวลา”<br />“อะไรกัน” ต้อมย้อนถามอย่างหงุดหงิด<br />“ทำไมคิดว่าเสียเวลาคะ เรามีเวลาตั้งมากมายที่จะคุยกัน”<br />“แน่ใจเหรอ?” เน่เหลือบมองเสี้ยวหน้าของหญิงที่เธอรัก ทั้งรักและหลง มองแล้วรู้สึกว่าหัวใจกำลังจะขาดรอนๆ เหมือนว่าชะตาชีวิตของเธออยู่ในอุ้งมือของผู้หญิงคนนี้ .. ที่จะให้ยิ้ม ให้หวัว ที่จะให้ร้องไห้ ให้สุขให้ทุกข์ได้ตามแต่จะชักเชิดไม่ต่างจากหุ่นกระบอกตัวหนึ่ง<br />เน่อยากถามเหลือเกิน ว่ามีความสุขมากไหม กับการที่ทำให้ใครซักคนเป็นอย่างนี้ ปลื้มใจมากใช่ไหมที่มาเย้ายั่วให้หัวปักหัวปำ และวันหนึ่งแสดงให้รู้ว่านี่แค่เล่นๆ .. เออหนอเธอเป็นของเล่นหรือนี่ ชีวิตทั้งชีวิต จิตใจทั้งดวงของเธอนี่นะของเล่นของผู้หญิงคนนี้?<br />“แน่ใจสิคะ.. คนดี”และคำหวานๆ อย่างนี้ก็ทำให้เน่อ่อนลงอีกหนจนได้ ทั้งที่เธอรู้สึกได้ ว่านี่คือความลวง แต่เธอก็ยินยอมรับมันไว้<br />ความรักลวงๆ ทำให้ความรู้สึกของเธอชอกช้ำอยู่ในม่านหมอกแห่งความคลุมเครือ เน่มองเห็นตัวเธอเองมะงุมมะงาหราอยู่ใต้ปีกสีขาวของปีศาจแสนสวย.. เธอเห็นว่าต้อมสวย แต่เธอก็เห็นว่านี่คือปีศาจไม่ใช่นางฟ้าอย่างที่เคยคิดแต่แรก แต่เธอยังติดอยู่กับใยรักใยสวาท .. เธอหาทางออกไม่เจอ ..<br />เน่เอนหลังกับเบาะหลับตาลง สัมผัสกับความทุกข์ที่มีริ้วความสุขแทรกผ่านเพียงบางเบา เธอคิดถึงผู้หญิงแสนดีที่เคยผ่านมาในชีวิต คิดถึงเด็กสาวน่ารักที่คอยช้อนตามองเธอแทบทุกวัน .. เพียงแต่เธอให้ความสนใจเท่านั้นใช่จะยากที่จะสานสายใย แต่เธอติดใยสวาทผู้หญิงคนนี้ คนที่ซึ่งไม่เคยมองเห็นความหมายของเธอเลย<br />“ตกลงจะทานอะไรก่อนไหมคะ? หรือจะเข้าที่พักเลย” ต้อมเอ่ยถามอีก เสียงนั้นอ่อนโยนอย่างเคย<br />“ไงก็ได้” เน่ตอบเนือยๆ เธอรู้สึกล้าอย่างมาก ล้าจนไม่อยากทำอะไร ไม่อยากคิดอะไร .. ยังไงก็ได้ ยังไงก็ได้ทั้งนั้น เพราะฉันเป็นหุ่นกระบอกของเธอ..<br />“ค่ะ” ต้อมเองก็เหนื่อยและหนักใจ เธอคิดว่าเธอจะจัดการอย่างไรกับเน่ดี ถึงจะนิ่มนวลที่สุด เธอเองก็กลัวปฏิกิริยาของเน่ และห่วงความรู้สึกของเน่อยู่ไม่น้อยเลย<br />เธอคิดว่าเธอไม่ใช่คนใจร้าย แต่จะให้เธอยอมรับเป็นคู่รักอย่างเปิดเผย ยอมพาเข้าบ้าน .. เป็นสิ่งที่เธอยอมรับไม่ได้!!<br />เธอคิดเทียบกับพิมพ์พญา .. เธอจะยอมรับชีวิตรักแบบนี้ได้อย่างเต็มที่ ก็แต่กับพิมพ์พญาเท่านั้น.. เพราะเธอรัก!!<br />ต้อมพาเน่ไปทานอาหารว่างที่ร้านพื้นเมืองแห่งหนึ่งที่มีบรรยากาศร่มเย็น เธอก็ยังเป็นต้อมที่เอาอกเอาใจคอยปรนนิบัติอย่างน่ารัก และส่งยิ้มหวานๆ ให้<br />“ขนมพื้นเมืองค่ะ” ต้อมบอก<br />“ทานกับน้ำตาลสด น้ำตาลสดเจ้านี้อร่อยมาก ต้อมทานตั้งแต่ยังเด็ก”<br />เน่อดยิ้มให้ต้อมไม่ได้ ถึงอย่างไรเธอก็รักแสนรัก .. เธอเคยได้ยินต้อมบอกเล่าถึงแฟนเก่าคนที่เป็นหมอ .. ว่าพี่หมอรักต้อมมาก ตอนทราบว่าต้อมจะแต่งงานพี่หมอถึงกับเมาฟูมฟายแทบไม่เป็นผู้เป็นคน.. และตอนนี้เธอรู้สึกว่าไม่นานแล้วกระมังที่เธออาจตกที่นั่งอย่างนั้นบ้าง ..อาจเสียผู้เสียคน หรืออาจแค่แทบเสียผู้เสียคน ..<br />เฮ้อ .. แต่ละคน พ่อแม่เลี้ยงดูทะนุถนอมมาอย่างดี แต่ละคน ดำเนินชีวิตมาอย่างดีและมีคุณค่าในตัวตน แต่แล้วในที่สุดต้องเสียผู้เสียคนเพราะไม่สมรัก แล้วใครกันที่ควรต้องรับผิดชอบ? เธอมองต้อม ผู้หญิงที่สวมชุดดำผู้ยิ้มหวานปนเศร้าอยู่เบื้องหน้า ..<br />ผู้หญิงคนนี้ก็เคยคร่ำครวญหวนไห้กับเธอบ่อยๆ .. ครวญอยู่ในอ้อมแขนของเธอ.. อา.. เธอผ่านมาได้อย่างไรกันนะ? กับการอยู่กับคนที่นอนกับเธอแต่โหยหาคนอื่น โทรหาคนอื่น .. แต่ที่สุดก็พลีกายทอดร่างให้เธอคลุกเคล้า และร่ำร้องครวญครางอย่างสุขสมสาใจ<br />เน่วางช้อนลง.. รู้สึกฝืดคอและทุกสิ่งทุกอย่างมันตีบตัน เมื่อเธอรู้สึกว่าที่แท้ ผู้หญิงแสนหวานคนนี้ใจร้ายเหลือทน.. และตัวเธอก็แสนจะน่าสงสาร .. เวลาที่แย่ที่สุดเท่านั้นที่คนเราจะรู้สึกสงสารตัวเอง<br />เท่าที่ผ่านมาเธอนึกสงสารต้อม เพราะต้อมต้องแต่งงานโดยไม่เต็มใจ และเท่ากับต้อมทำร้ายจิตใจตัวเองและคน<br />ที่เธอรัก เธอเรียนรู้ว่าการสมรสไม่ได้ทำให้เธอกลับไปสู่ชีวิตหญิงรักชายได้ เพราะเพลิงรักเพลิงสวาทของเธอจะจุดประกายได้เร่าร้อน ก็แต่เฉพาะกับหญิงคล้ายชายเท่านั้น<br />และในส่วนลึกของเธอ เธอถวิลหาแต่อ้อมกอดไอรักของคนรักเก่าที่เธอเคยทำร้ายคนนั้นตลอดเวลา ซึ่ง.. คนๆ นั้นก็ปฏิเสธเธออย่างสิ้นเชิง!!<br />มันเหมือนกับว่าต้อมเจ็บที่โดนปฏิเสธ แล้วเธอผ่านมาพอดี ต้อมจึงฝากรอยเจ็บไว้ในใจเธอบ้าง! .. บางทีคนเราก็ต้องเด็ดขาดบ้าง เพราะถ้าไม่เด็ดขาดอาจเสียผู้เสียคนซ้ำซากไม่รู้หาย แต่ตัวเธอไม่เด็ดขาดอย่างหมอคนนั้น.. เธอใจอ่อนเสมอ .. เพราะรัก!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5932696180369612601-8093047603688128714?l=pimpaya.blogspot.com' alt='' /></div>VDnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5932696180369612601.post-59051443153099428612008-04-23T20:07:00.000+07:002008-04-23T20:08:10.316+07:00“ขอต้อนรับคุณหมอคนใหม่” พิมพ์พญารับไหว้หมอหนุ่มที่ก้าวเข้ามารายงานตัว เธอมองเห็นประกายตาแน่วแน่ของเขา เหมือนเธอมองเห็นตัวเองในอดีตกระนั้น<br />“คงทราบใช่ไหมว่างานที่นี่ค่อนข้างหนัก .. ฉะนั้นคาถาเดียวที่ต้องท่องไว้คือ อดทน!”<br />หมอหนุ่มยิ้มให้ และกล่าวอย่างหนักแน่นว่า<br />“ครับผม”<br />พิมพ์พญาพยักหน้า และยิ้มน้อยๆ .. ดีมากค่ะน้อง และขอบคุณเหลือเกินที่เลือกที่นี่ เพราะพี่กำลังอ่อนล้าเต็มที<br />หรืออาจจะจริงที่เขาว่ากันว่าคนเรายามป่วยใจระบบทุกอย่างจะพากันรวนเรไม่เป็นกระบวนจึงพาลปวดหัวตัวร้อนเป็นไข้ไปโน่น<br />เธอคุยกับหมอวุฒิศักดิ์และแนะนำให้รู้จักผู้ร่วมงานคนอื่นๆ ซึ่งทุกคนต่างรู้สึกยินดีที่ได้ต้อนรับคุณหมอคนใหม่ ซึ่งเป็นเด็กหนุ่มคนเมืองที่มีท่าทางเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น<br />“ท่าทางอย่างนี้ บ่ผิดจากท่าทางหมอใหญ่ตอนมาใหม่ๆ เลยทีเดียว พี่หวังว่าคุณหมอจะอยู่ด้วยกันนานๆนะเจ้า” พี่พยาบาลอาวุโสเอ่ยอย่างชื่นชม เป็นวันที่มีแต่รอยยิ้มแห่งความ<br />ยินดี และความอุ่นใจสำหรับชาว รพ.เวียงแว่นแก้ว และเจ้าหน้าที่ทุกคนต่างแอบมองหมอใหม่และยิ้มไปมาด้วยความชื่นใจ<br />และเหมือนกับว่า ฟ้าส่งหมอหนุ่มคนนี้มาแปะมือกับเธอ เพื่อให้เธอล้มหมอนนอนเสื่อได้สะดวก เพราะอาการปวดศีรษะของเธอรุนแรงมากขึ้นจนน่าหวั่นใจ<br />“เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?” พยาบาลสาวรีบเข้ามาประคองร่างพิมพ์พญาไว้ เมื่อเห็นร่างนั้นซวนเซขณะกำลังจะเดินขึ้นบันได เธอถูกพยุงไปนั่งที่เก้าอี้ยาว และถูกมองด้วยสายตาห่วงใย พิมพ์พญามองเห็นสายตานั้น แล้วดวงตาเธอก็พร่าพราย ทว่าเธอกลับส่ายหน้า<br />“ไม่เป็นไรค่ะ”<br />“แน่ใจนะคะ”<br />เมื่อถูกถาม คนเป็นหมอก็ฝืนยิ้ม ทั้งที่เธอมองเห็นใบหน้าพยาบาลสาวพร่ามัว เห็นแต่หมวกสีขาวและริมฝีปากสีแดงๆ ลอยไปลอยมา<br />“ไปทำงานเถอะค่ะ”<br />พยาบาลสาวทำท่าอิดเอื้อน<br />“ไม่ต้องห่วง”<br />“.. พักผ่อนบ้างนะคะคุณหมอ”<br />พิมพ์พญาฝืนยิ้มให้ เมื่ออีกฝ่ายลุกขึ้นเดินจากไป เธอก็ยกมือกุมศีรษะ มันช่างปวดทารุณเสียเหลือเกิน ปวดจนอยากล้มตัวลงนอนกลิ้งไปกลิ้งมา .. และเธอก็คิดถึงพ่อกับแม่เหลือเกิน .. เธอคิดว่าตั้งแต่เกิดมา เธอไม่เคยปวดมากมายเท่านี้มาก่อน ปวดจนคิดถึงพ่อถึงแม่อย่างนี้กระมังที่เขาเรียกว่า เมื่อถึงคราวเจ็บปวดสุดขีด คนเราจะคิดถึงพ่อแก้วแม่แก้ว ..<br />คิดแล้วพิมพ์พญาก็รู้สึกครั่นคร้ามหวั่นไหว อาการของเธอนับวันมีแต่เลวลงเรื่อยๆ .. บางที คงถึงคราวที่เธอต้องได้รับการตรวจหาสาเหตุอย่างละเอียดเสียที แต่.. เธอก็รู้สึกกลัว..<br />..<br />ญาดาเดินเลือกซื้อหนังสืออยู่กับลูกชายทั้งสองคนอย่างมีความสุข ลูกชายสองคน ต้นกล้ากับต้นน้ำ ต้นกล้านั้นหน้าตาผิวพรรณเป็นเด็กลูกครึ่ง ส่วนต้นน้ำดูเป็นเด็กเอเชีย สองพี่น้องเรียนโรงเรียนประจำที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งชานกรุงลอนดอน<br />คราวนี้ลูกมีวันหยุดติดต่อกันสี่วัน และญาดาก็ว่างในช่วงเดียวกัน เธอจึงบินมาหาเขาทั้งคู่ และรับออกมาพักด้วยกันที่โรงแรม และท่านชายก็จะบินมาจากอัมสเตอร์ดัม..<br />“พรุ่งนี้แม่มีบางคนที่อยากให้ลูกได้รู้จัก” ญาดาเกริ่นกับสองหนุ่มน้อย วัย 12 และ 10 ขวบ สองพี่น้องมองหน้ากันแล้วแหงนหน้ามองแม่<br />“เพื่อนชายของคุณแม่?” ต้นกล้าเอ่ยถาม<br />“ใช่ค่ะ เอ้อ.. ไม่ๆ พิเศษกว่านั้น” ญาดารู้สึกผิด ที่เธอไม่ได้บอกลูกก่อนที่จะหมั้นหมายกับท่านชาย<br />“คู่หมั้น” เธอชูแหวนในมือ แล้วเห็นสองหนุ่ม ชักสีหน้า เกิดอาการหวงแม่ขึ้นมาอีกแล้ว<br />“แม่ขอโทษ”<br />“ไม่จำเป็นหรอกครับ” ต้นกล้าเอ่ยจริงจัง<br />“คุณแม่ไม่จำเป็นต้องบอกทุกอย่างแก่พวกเรา”เขาว่าประชด<br />“โถลูกรัก จำเป็นสิจ๊ะ” ญาดากอดเขา และโอบต้นน้ำเข้ามาในอ้อมแขนด้วย<br />“แม่ต้องบอกจ๊ะคนดี แต่ตอนนั้นลูกมีสอบ แม่ไม่อยากให้เรื่องเล็กๆ ที่ไม่สำคัญของแม่ไปรบกวนสมาธิของลูกก็เท่านั้นเอง”<br />“คุณแม่อยู่กับเราโดยไม่แต่งงานไม่ได้หรือครับ” ต้นน้ำเอ่ยตรงไปตรงมาอย่างที่ใจคิด ในขณะที่ต้นกล้าพี่ชายมองหน้าน้องชายอย่างติติง<br />“บางทีผู้ใหญ่อาจต้องการเพื่อน” เขาบอก และทำให้ญาดารู้สึกอึ้งๆ<br />“ผมรู้ว่ามันไม่ได้ผลไม่ว่าจะพูดกับใคร” ต้นน้ำบ่น .. ก่อนหน้านี้พ่อของเขาก็บอกเขาว่าจะแต่งงานใหม่ และพาว่าที่เจ้าสาวมาให้รู้จัก และเขาก็เคยพูดเช่นนี้กับพ่อ<br />แต่ก็เหมือนครั้งนี้ ที่เขารู้สึกว่ามันไม่ได้ผลสักนิดไม่<br />ว่ากับใคร เพราะเขาไม่สามารถเรียกร้องอะไรได้<br />“โถ ลูกรัก.. แม่รักลูกนะจ๊ะ แต่แม่ก็ต้องการเพื่อน ต้องการคนดูแล”<br />“ผมเข้าใจครับแม่” ต้นเกล้าลูบมือเธอเบาๆ ญาดามองหน้าเขาด้วยความรัก ลูกจ๋า สุภาพบุรุษน้อยๆ ของแม่ ลูกช่างน่ารักเหลือเกิน<br />ต้นกล้ากอดคอน้องชาย แล้วพาเดินไปด้วยกัน เด็กๆ จะสื่อสารกันง่ายกว่า และต้นกล้าคงต้องดูแลน้องไปอีกนาน เพราะต้นน้ำออกจะเป็นเด็กชายที่ขี้หวง ขี้งอน และต้องการความสนใจจากเธอมากเป็นพิเศษ<br />อาจเป็นเพราะเขาเป็นลูกคนกลาง จึงทำให้เขามีปมบางอย่างในหัวใจดวงน้อย บางที ต้นน้ำก็ทำให้เธอผู้เป็นแม่รู้สึกผิด ที่แต่งงานหลายครั้งหลายหน และมีลูกหลายคนจากหลายพ่อ ดูเหมือนมันทำให้ลูกของเธอมีปัญหา แต่.. เธอก็เป็นตัวของตัวเองนี่ และที่สุด เธอก็มีความรัก..เหมือนครั้งนี้<br />แต่.. น่าแปลกใจที่เธอคิดถึงพิมพ์พญา คนที่อยู่ในพื้นที่อากาศหนาวทางตอนเหนือของประเทศไทยขณะนี้ เธอคิดอยากให้พิมพ์พญามาเดินอยู่ด้วยกัน หาหนังสือดีๆ อ่าน และไปทานอาหารด้วยกัน<br />ในขณะที่เธอก็คิดถึงบรรยากาศตอนค่ำของวันพรุ่งนี้ว่าจะเป็นอย่างไร เมื่อลูกชายทั้งสองของเธอและท่านชายได้พบกัน<br />ญาดามองเวลาที่นาฬิกาข้อมือ เป็นเวลาบ่ายโมงเศษ เวลาในเมืองไทยตอนนี้คงค่ำแล้ว เธออยากได้ยินเสียงคนดีของเธอเสียหน่อย เพราะเธอรู้สึกเครียดเล็กน้อยเรื่องลูก เธอรู้สึกว่าการได้พูดคุยกับพิมพ์พญาจะช่วยทำให้เธอดีขึ้น ทั้งๆ ที่มันอาจเป็นเวลาอาหารเย็นของพิมพ์พญา แต่ที่สุด ญาดาก็กดเบอร์โทรศัพท์จนได้<br />“สวัสดีค่ะ” พิมพ์พญารับสายจากบ้านพัก<br />“สวัสดีค่ะ”<br />“คุณดา” ..<br />เสียงปลายสายเหมือนเสียงจากสวรรค์โดยแท้ เสียง<br /><br />ของญาดานั้นสั่นน้อยๆ ทำให้แปลกใจ<br />“เป็นอะไรหรือเปล่าคะ”<br />“ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ”<br />“หรือคะ ดูเสียงสั่นๆ”<br />“หนาวค่ะ ดาอยู่กับลูกชายสองหนุ่ม”<br />“ในลอนดอน?”<br />“ค่ะ” ญาดายิ้มละไม<br />“คิดถึง”เธอบอกตามตรง<br />“ขอบคุณค่ะ” พิมพ์พญาโรยยิ้มอ่อนโยน คำว่าคิดถึงแค่สองพยางค์เท่านั้น ทำไมมันหวานนักนะ แต่คนที่หวานกับเธอน่ะ ไปนั่งพับเพียบสวมแหวนหมั้นและกำลังรอแต่ง รอวัน<br />เป็นแม่บ้านของผู้ชายที่พร้อมทั้งชาติตระกูล และฐานะอันมั่งคั่งเหลือเฟือ<br />“ลูกๆ สบายดีหรือเปล่าคะ?”<br />“สบายดีค่ะ แล้วไม่ถามถึงแม่บ้างหรือคะ?” ญาดาหยอกพลางยิ้มแย้มแช่มชื่น<br />“พอเดาได้ว่าคุณแม่คงสบายดีมาก” อยากเหน็บว่า คนมีความรักย่อมสุขกายสบายใจ<br />“แหม .. อยากได้อะไรทางนี้ไหมคะ ดาจะซื้อไปฝาก”<br />“อย่าเลยค่ะ”<br />“อย่าเกรงใจค่ะ”<br />พิมพ์พญาหัวเราะเบาๆ หัวใจเธออิ่มเอมอย่าง<br />ประหลาด เธอรู้สึกได้ว่าผู้หญิงคนนี้รักและห่วง และสม่ำเสมอต่อเธอมาก.. และทำให้เธอมีความสุขทุกครั้งที่ได้พบเจอหรือได้พูดคุย เสมอเหมือนมีหยดน้ำที่เย็นฉ่ำ หยดหยาดลงบนหัวใจ<br />“ไม่เกรงใจค่ะ แต่ไม่อยากได้อะไรจริงๆ” พิมพ์พญาโรยยิ้มอ่อนโยน<br />“มีปัญหากับลูกชายนิดหน่อยค่ะ” ญาดาระบายความ รู้สึกด้วยความสนิทใจ<br />“ปัญหาอะไรคะ”<br />“ปัญหาเรื่องคู่ครอง” ญาดาบอกเบาๆ<br />“พรุ่งนี้พวกเขาจะพบกับท่านชาย”<br />พิมพ์พญารับฟังด้วยความรู้สึกหมองไหม้ เธอเองก็<br />น่าจะมีปัญหาเหมือนสองหนุ่มน้อยนั่น เพราะเธอหวงเช่นกัน เพียงแต่เธอออกฤทธิ์ออกเดชไม่ได้เท่านั้น<br />“ยังไม่ทราบว่าจะเป็นไงบ้าง” ญาดาบ่น<br />พิมพ์พญากล้ำกลืนความรู้สึก ก่อนบอกไปว่า<br />“เป็นกำลังใจให้นะคะ” และเธอรู้สึกว่า ใช่แล้ว ไม่ว่าอะไรจะเป็นอย่างไร สิ่งเดียวที่เธอทำได้ก็คือเป็นกำลังใจให้ผู้หญิงคนนี้<br />“ขอบคุณค่ะหมอ” ญาดาเอ่ยด้วยความซึ้งใจ<br />“กลับเมืองไทยแล้ว ดาจะหาเวลาไปเยี่ยมนะคะ” เสียงนั้นแสนอ่อนโยน<br />“ขอบคุณค่ะ” พิมพ์พญายกมือกุมศีรษะ เนื่องจากมี<br /><br />อาการขึ้นมาอีก เธอหายใจแรงและพยายามสะกดกลั้นอย่างมาก เพื่อที่จะได้ถือสายคุยกับคนที่เธอคิดถึงได้ต่อไป แต่ฝ่ายนั้นก็ทักขึ้นว่า<br />“ทำไมหายใจแรงจังคะ? เป็นอะไรหรือเปล่าคะ”<br />“เอ้อ.. ปวดหัวน่ะค่ะ” พิมพ์พญาบอกตามตรง<br />“ไม่สบายหรือเปล่าคะ?” เสียงนั้นเต็มไปด้วยความห่วงใย<br />“ไม่เป็นไรมากหรอกค่ะ” เสียงพิมพ์พญาเบาหวิว เธอแหงนหน้าขึ้นแล้วหลับตา เธอยังอยากได้ยินเสียงญาดาอยู่ ยังไม่อยากวางสายตอนนี้ แต่เธอก็ปวดศีรษะจนอยากจะลงไปนอน กลิ้งเกลือก ปวดจนต้องสะบัดหน้าไปมา เธอรู้ดี ว่ายาแก้ปวดเอาไม่อยู่แน่ๆ<br />“แน่ใจนะคะ?”ญาดาถามย้ำ เริ่มวิตกกังวล และเธอนิ่งฟังเสียงหายใจของพิมพ์พญา<br />“หมอคะ? หลอกดาหรือเปล่า เป็นอะไรไปคะนั่น?”และที่ญาดาได้ยินคือเสียงโทรศัพท์หล่น ตามด้วยเสียงขลุกขลักค่อนข้างดัง เป็นเสียงเหมือนคนต่อสู้กอดปล้ำกันอยู่บนพื้น<br />“หมอคะ เกิดอะไรขึ้นคะ?”<br />นาทีนั้นเองที่ความวิตกกังวลและความห่วงใยมากมายได้แห่โหมเข้ามาทำให้ญาดาใจสั่น และรู้สึกสะท้านในอก ดูเหมือนทุกอย่างที่มองเห็นในตอนนี้ได้กลายเป็นสีเทาจนหมดสิ้น ทำไงดี?<br />เธอได้แต่คิดว่าทำอย่างไรดี และเธอก็ขัดเคืองใจยิ่งนักที่ได้ยินเสียงอันน่าวิตกโดยที่เธอทำอะไรไม่ได้เลยแบบนี้ นี่คนดีของเธอกำลังอยู่ในภาวะอันตรายใช่ไหม? โอ้แม่เป็นเจ้า ขออย่าให้พิมพ์พญาของเธอเป็นอะไรไปเลย<br />ญาดารู้สึกมืดแปดด้านคิดอะไรไม่ออกที่สุดจึงตัดสินใจโทรไปหาคุณพิมพ์พิลักษณ์ มารดาของพิมพ์พญา<br />“สวัสดีค่ะ”<br />“น้าอรคะน้าอร”<br />“คะคุณดา มีอะไรหรือเปล่าคะ?”<br />“น้าอรคะ เมื่อซักครู่ดาโทรคุยกับหมอพิมพ์ เสียงเหมือนเธอไม่สบายมาก และ..ดาคิดว่าได้ยินเสียงโทรศัพท์หล่น แล้วดาก็ได้ยินเสียงเหมือนมีอะไรบางอย่างในห้องนั้น”<br />“อะไรนะคะคุณดา..แน่ใจหรือคะ?”เสียงทางเมืองไทยบอกความตกใจ<br />“ดาเป็นห่วงหมอพิมพ์ค่ะ” พอหลุดคำนี้ออกมาได้ น้ำตาก็ร่วงพรู<br />“ขอบคุณนะคะคุณดา เดี๋ยวน้าจะลองโทรดู” เสียงผู้เป็นแม่เต็มไปด้วยความปริวิตก<br />“หมอไม่ได้วางสายค่ะ” ญาดาบอกด้วยเสียงอันสั่นเทา<br />“คุณน้าโทรไปที่ฉุกเฉินสิคะ”<br />“ค่ะๆ คุณดาใจเย็นๆ นะคะ”<br />“ค่ะคุณน้า ดาวางสายก่อนนะคะ แล้วจะโทรมาใหม่ค่ะ”ญาดาพับโทรศัพท์มือถือ สีหน้ามีกังวล เธอเดินไปสมทบกับลูกชาย หมดอารมณ์จะเดินดูข้าวของต่อไปจึงชวนพวกเขากลับโรงแรม ในความคิดของญาดามีแต่ความห่วงกังวล ความกระวนกระวายและหวั่นไหว<br />ครึ่งชั่วโมงต่อมา ขณะที่เธอกำลังยืนอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำ เธอเห็นสีหน้าอันเต็มไปด้วยความกังวลของตัวเอง และนึกอยากให้สายตาของเธอมองทะลุกระจกบานนี้แลเห็นทุก<br />สิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่บ้านพักของหมอพิมพ์พญาที่เวียงแว่นแก้ว..<br />ซึ่งที่นั่น หมอวุฒิศักดิ์ และพยาบาลสาวกำลังช่วยประคองร่างอันไร้สติของพิมพ์พญา เข้ามาในห้องนอน หลังจากที่คุณแม่ของพิมพ์พญาโทรไปตามที่ห้องฉุกเฉิน<br />ญาดากดโทรศัพท์ไปหาคุณพิมพ์พิลักษณ์อีกครั้งด้วยความกระวนกระวายใจ<br />“สวัสดีค่ะน้าอร หมอเป็นอะไรหรือเปล่าคะน้าอร”<br />“คุณดา…”เสียงผู้เป็นแม่สั่นสะท้าน<br />“น้าอรคะ?” ญาดาพลอยสั่นไหวไปด้วย เนื้อตัวหล่อนร้อนวูบวาบขึ้นมาในทันที<br />“เกิดอะไรขึ้นคะ?”<br />“ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นค่ะคุณดา ทราบแต่ว่าหมดสติไปตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้น หมอใหม่ตัดสินใจส่งตัวเข้าเชียงใหม่ค่ะ”<br />“อะไรนะคะ?” ญาดารู้สึกตกใจ เหมือนอะไรๆ ทุกอย่างที่มองเห็นรายรอบตัวมันระเบิดเปรี้ยง และแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เธอยกมือกุมอก โอ.. สวรรค์<br />“น้ากำลังจะไปดอนเมือง”<br />คุณน้าคะ.. ดาอยากไปด้วย เสียงในใจของญาดา คร่ำครวญ และเธอก็รู้สึกเคืองใจว่าทำไมตอนนี้เธอถึงอยู่ห่างไกลเหลือเกินอย่างนี้ ถ้าตอนนี้เธออยู่กรุงเทพฯ เธอจะไปกับน้าอรจริงๆ<br />“ค่ะ”<br />“ร้อยวันพันปีไม่เคยป่วย” มารดาของพิมพ์พญาบ่น<br />“คงไม่เป็นไรมาก”ญาดาหวังเช่นนั้น และให้กำลังใจทั้งตัวเองและแม่ของพิมพ์พญาด้วย<br />“น้าก็หวังอย่างนั้นค่ะคุณดา ขอบคุณมากที่เป็นห่วงเป็นใยลูกสาวน้า”เสียงคุณพิมพ์พิลักษณ์เอ่ยเอื้อนด้วยความจริงใจ ญาดามองเห็นตัวเองยืนตัวสั่น น้ำตาคลออยู่หน้ากระจกเงา<br />“ดารักและศรัทธา.. ดาผูกพันกับลูกสาวของน้าอรเหมือนคนในครอบครัว และตอนนี้ดาก็ห่วงเธอเหลือเกินค่ะน้าอร”<br />และญาดาต่อจากนั้น ก็ห่วงหน้าพะวงหลังไม่เป็นสุข เธอนึกแปลกใจในขณะที่นอนนิ่งๆ อยู่บนเตียงใหญ่อันแสนสบาย มีลูกชายสองคนนอนหลับสนิทอยู่สองข้างซ้ายขวา เธอไม่คิดว่าเธอจะรักและห่วงคนๆ หนึ่งได้มากมายขนาดนี้ ตอนนี้จิตใจเธอมิได้อยู่กับเนื้อกับตัว หากแต่ลอยไปอยู่ที่พิมพ์พญา..<br />คุณคงเหนื่อยมามาก.. ญาดาคิดแล้วน้ำตาไหล เธอยกมือปิดปากเมื่อมีอาการสะอื้น อย่าเป็นอะไรนะคะคนดี <br />ญาดานึกอยากเป็นวิญญาณ เพื่อที่เธอจะได้ล่องลอยไปอยู่ใกล้ๆ คนที่เธอห่วงหาอาทรในตอนนี้<br />และเธอนึกแปลกใจ ที่ความกังวลเรื่องลูกชายกับคู่หมั้นของเธอที่จะพบกันในคืนพรุ่งนี้ กลับกลายเป็นเรื่องที่เธอเลิกใส่ใจ และที่ปรารถนาที่สุดในตอนนี้คือกลับเมืองไทย!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5932696180369612601-5905144315309942861?l=pimpaya.blogspot.com' alt='' /></div>VDnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5932696180369612601.post-90456278034670604562008-04-23T20:06:00.000+07:002008-04-23T20:07:10.633+07:00เสียงปืนดังขึ้นติดต่อกันหลายนัด ร่างสูงใหญ่ของเขาโงนเงนไปมา ก่อนล้มร่างลงฟาดกับพื้นหน้าประตูบ้าน จากนั้นมือปืนที่ซ้อนท้ายมอเตอร์ไซด์คันใหญ่ ก็ถูกพาแล่นหายไปกับความมืด ในขณะที่ไฟทุกดวงของบ้านหลังนั้นถูกเปิดสว่างขึ้น และพักใหญ่ เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นสุดเสียง!!<br /><br />ต้อมสวมชุดดำนั่งหน้าเศร้าดวงตาแดงก่ำ เธออยู่เบื้องหน้าหีบศพที่ประดับประดาด้วยดอกไม้อย่างสวยงาม เธอมองภาพเขาด้วยสายตาพร่ามัวเนื่องจากมีม่านน้ำตาบางๆ บังอยู่<br />เธอรู้สึกเจ็บปวดในการจากไปของเขาผู้ได้ชื่อว่าเป็นสามี แม้นเธอจะไม่ใช่ภรรยาที่สมบูรณ์นัก หรือแม้นเธอไม่ได้รักเขาอย่างภรรยาทั่วไปที่พึงรักภักดีต่อสามี แต่เธอก็ไม่เคยชิงชังเขา และไม่เคยคิดอยากให้เขาจากไปแบบนี้ ใครหนอชิงชังคุณถึงเพียงนี้? ใครหนอช่างใจร้ายใจดำ<br />ต้อมรู้สึกผิดมหันต์ เธออยากให้เวลาย้อนกลับมาได้อีกแล้ว เพราะตอนนี้ เธอรู้สึกว่าเธอติดหนี้เขา เนื่องจากตลอดเวลาในชีวิตสมรส เธอยังไม่เคยทำอะไรให้เขาสมกับตำแหน่งภรรยา .. เธอเหลือบมองดูลูกชายที่น่ารัก และเห็นภาพเขาอุ้มลูกเดินไปมาอยู่ริมสระด้วยท่าทางอารมณ์ดี<br />ลูกนี่ไง.. สิ่งเดียวที่เธอให้เขาในฐานะภรรยา อา.. ผู้ชายคนนี้ช่างอาภัพเสียเหลือเกิน อย่างน้อย เธออยากย้อนเวลากลับไปอีกนิด เพื่อที่เธอจะได้ทำดีต่อเขาบ้าง และเพื่อที่เธอจะรู้สึกผิดน้อยลง<br />เสียงเรียกเข้าดังขึ้นจากโทรศัพท์มือถือ เป็นเสียงเรียกเข้าจากเน่ ..<br />เน่อีกแล้ว.. เน่โทรมาหาเธอบ่อยๆ นับแต่รู้ข่าวการเสียชีวิตของเขา แต่ต้อมรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่ มันทำให้เธอหงุดหงิดเหมือนเน่ดีใจลึกๆ ทั้งที่เน่เฝ้าปลอบใจเธอว่าไม่เป็นไรนะคะ อย่าคิดมาก ต้อมยังมีเน่อยู่<br />“สวัสดีค่ะ”<br />“สวัสดีค่ะต้อม เป็นไงบ้าง”<br />“เป็นอย่างที่ผู้หญิงที่เป็นหม้ายทุกคนเป็น” ต้อมตอบอย่างเนือยๆ บัดนี้เธอเหมือนคนไร้หัวจิตหัวใจจริงๆ<br />“เป็นห่วง”<br />“ขอบคุณค่ะเน่”<br />“ทานข้าวบ้างนะคะ”<br />“ทานแล้วค่ะ”<br />“เสร็จงานแล้วเน่จะไปเยี่ยม”<br />“เอ้ออย่าเพิ่งเลยค่ะเน่ ต้อมคิดว่าต้อมยังไม่พร้อมที่จะพบ”<br />“ทำไมล่ะคะ”เสียงของเน่ฉงนใจ<br />นั่นสิ ทำไม? มันช่างอธิบายยากเย็นเสียจริง<br />“ไม่รู้สิคะ”ต้อมบอกออกไปตรงๆ แบบนี้ และเน่ก็เงียบไป ต่างคนต่างเงียบอยู่หลายวินาที จนกระทั่งเน่เอ่ยออกมาว่า<br />“เน่ต้องเข้าประชุม”<br />และนั่นทำให้ต้อมรู้สึกโล่งอก<br />“ค่ะ”<br />เมื่อวางสายแล้ว ต้อมเลยปิดโทรศัพท์มือถือเสียเลย เธอไม่ต้องการเน่ในเวลานี้ และคิดไม่ออกว่าต่อไปนี้เธอจะต้องการเน่ในเวลาไหนอีก<br />เธอรู้สึกไม่ดีที่จะพบกับเน่อีก ในขณะที่เน่กำลังเข้าใจว่าต่อไปนี้ เธอกับเน่จะได้อยู่ด้วยกันจริงจัง .. นี่เธอเป็นอะไรไม่ทราบ มันเหมือนกับเธอโดนสาปแช่ง เพราะไม่ว่าชีวิตเธอจะผันแปรไปอย่างไร เธอก็ไม่สามารถหาความสุขได้กับชีวิตในขณะนั้นๆ<br />ทุกคืนที่ผ่านมาโดยไม่มีเขา เธอได้แต่กอดลูก นอนมองดูลูกหลับ และเฝ้าแต่ลูบหัวลูกไปมาด้วยความรักและหวงแหน เธอต้องมีชีวิตเพื่อเด็กคนนี้ต่างหาก นี่คือความรักแสนบริสุทธิ์ที่น่าภาคภูมิใจ<br />และเมื่อเธอคิดถึงเน่ คิดถึงบทพิศวาสระหว่างเธอกับเน่ เธอกลับรู้สึกถึงความผิด และชิงชังตนเอง เธอทำไปได้อย่างไรกันนะ เธอคือผู้หญิงที่มีครอบครัว มีลูกน่ารักไร้เดียงสา แต่เธอกลับไประเริงกับใครอีกคน แม้นไม่สามารถเรียกได้ว่า ชายชู้ แต่ก็เป็นชู้ไม่ผิดกัน<br />และเธอมารู้สึกผิดอย่างจริงจังเมื่อเธอต้องสวมชุดดำไว้ทุกข์ให้กับสามี ทำไมชีวิตเธอช่างดูสับสนและผิดที่ผิดทางเสียเหลือเกินเช่นนี้<br /><br />น่าแปลกที่เดี๋ยวนี้เธอคิดถึงหมอพิมพ์พญาด้วยหัวใจฉ่ำเย็น ปราศจากความทุรณทุรายอย่างที่เคยคิดถึง และในงานสวดศพคืนสุดท้าย เธอก็ได้รับโทรศัพท์จากพิมพ์พญา ซึ่งทำให้เธอถึงกับยิ้มทั้งน้ำตาที่ไหลพราก<br />“เสียใจด้วยนะคะต้อม”<br />“พี่หมอ”<br />“พี่เจอเพื่อนต้อมที่อำเภอจึงทราบ”<br />“ขอบคุณค่ะ”<br />“เข้มแข็งนะ”<br />คราวนี้ต้อมสะอื้นอึกอัก เสียงอ่อนโยนอย่างนี้ เหมือนเสียงที่ดังมาจากวันวาน เป็นเสียงที่ต้อมเคยคิดว่า จะไม่มีวันที่จะได้ยินอีกต่อไปในชาตินี้ เธอรู้ดีว่านี่คือเสียงแห่งความห่วงใยอย่างจริงใจ หาใช่ใดอื่น แต่เธอก็ยินดีเหลือเกิน<br />“พี่ขา.. นี่ต้อมฝันไปหรือเปล่าคะ” เสียงของคนๆ นี้ เหมือนเสียงจากสวรรค์โดยแท้<br />“ขอบคุณเหลือเกินค่ะพี่”<br />“ดูแลตัวเองดูแลลูกนะคะ ถ้าพี่เข้าเชียงใหม่ พี่จะแวะไปเยี่ยม”<br />ต้อมคลี่ยิ้มเต็มหน้า มิตรภาพอันดีงามคืนกลับมาอีกครั้งในความรู้สึก มันเป็นมิตรภาพที่สะอาดใสปราศจากมลทิน<br />เสียงพระเริ่มสวดดังกังวานดูฉ่ำเย็น<br />“ค่ะพี่หมอ”<br />พิมพ์พญาวางสายไปแล้ว ต้อมยังรู้สึกขอบคุณอยู่ไม่วาย ความชุ่มชื้นแทรกซึมเข้ามาในจิตใจ บัดนี้เธอรู้สึกเบาสบาย เมื่อไม่ยึดถือ ไม่ดิ้นรณที่จะไขว่คว้าครอบครองเป็นเจ้าของ และไม่เร่าร้อนด้วยไฟราคะ ทุกอย่างก็ดูเหมือนค่อยๆ เรียงเป็นระเบียบ<br />เธอมีภาระที่จะต้องดูแลครอบครัว และจัดการกับงานการและทุกสิ่งที่สามีทิ้งไว้เบื้องหลัง เธอไม่ทราบว่าเธอจะทำได้แค่ไหน แต่เธอก็จะทำอย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ และในความคิดของเธอตอนนี้ ไม่มีเน่เข้ามาเกี่ยวข้องด้วยเลยแม้นแต่น้อย ยิ่งเธอจับน้ำเสียงแห่งความดีใจของเน่ได้ เธอยิ่งพยายามที่จะลบเน่ออกไป เพราะเน่เปรียบเหมือนกระจกบานใหญ่ ที่จะส่องสะท้อนให้เธอมองเห็นความผิดบาปที่ได้กระทำลงไป<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5932696180369612601-9045627803467060456?l=pimpaya.blogspot.com' alt='' /></div>VDnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5932696180369612601.post-71450486694771798932008-04-23T20:05:00.000+07:002008-04-23T20:06:11.384+07:00ภาพในหน้าสังคมของหนังสือพิมพ์รายวันที่กางอยู่เบื้องหน้าพิมพ์พญา ทำให้ร้อนวูบวาบ ..<br />ชายหญิงที่นั่งพับเพียบเบื้องหน้าญาติผู้ใหญ่ มีสักขีพยานล้วนแล้วแต่เป็นญาติมิตรผู้มีศักดิ์มีตระกูลของทั้งสองฝ่าย พิมพ์พญาหลับตาลงเสีย และเมื่อลืมตาอีกครั้ง เธอก็พับหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นวางไว้บนโต๊ะ ใบหน้านั้นซีดเผือด และเธอเริ่มรู้สึกหวิวๆ<br />“ชาอูหลงซักถ้วยไหมคะหมอ?” ผู้ช่วยพยาบาลอาวุโสเอ่ยถามเบาๆ อย่างอ่อนโยน และเมื่อหมอเงยหน้าขึ้นมองก็พบดวงตาซื่อๆ และจริงใจ กับรอยยิ้มที่น่าอบอุ่น จนเธอต้องโรยยิ้มตอบไปให้ แม้นจะเป็นรอยยิ้มที่โรยแรงเต็มทน<br />“ถ้าหมอคนใหม่มาถึง หมอคงเบาแรงไปได้บ้างนะคะ” พี่ผู้ช่วยพยาบาล เดินไปชงชามายื่นให้<br />“ขอบคุณค่ะพี่”<br />พิมพ์พญามองถ้วยชาตรงหน้า มีควันขึ้นเป็นสาย และมีกลิ่นหอม เนื่องจากเป็นยอดชาชั้นดี ปลูกบนดอยสูง ที่ผู้ป่วยชาวจีนฮ่อนำมาฝากอยู่เป็นประจำ<br />“ดื่มชาให้หมดถ้วยก่อนก็ได้ค่ะหมอ”<br />“ยังร้อนอยู่เลยค่ะ”<br />คนทักท้วงได้แต่ส่ายหน้า .. ดื้อตามเคย พิมพ์พญาได้แต่ยิ้ม เธอเริ่มมึนศีรษะนิดหน่อย แต่ก็บอกออกไปว่า<br />“เริ่มงานค่ะ”<br />“หมอสบายดีนะคะ” พี่ผู้ช่วยพยาบาลเหลือบมองใบหน้าที่ขาวซีดของหมอ<br />“ค่ะ” หมอยิ้มให้ และเก็บอาการไว้อย่างดี เนื่องจากเธอต้องทำงานต่อเนื่องไปจนถึงบ่าย คนป่วยไข้มากมาย ทั้งชาวพื้นราบและชาวดอย รวมไปถึงแรงงานต่างชาติ ที่บ้างก็สื่อสารกันรู้เรื่อง บ้างก็สื่อสารกันไม่รู้เรื่อง ทั้งน่าขำและน่าปวดหัว<br />กำลังที่จะก้าวออกจากห้องเพื่อเดินไปหาอะไรรองท้องที่อาคารโรงอาหารด้านหลังโรงพยาบาล เสียงกริ่งโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เธอจึงเดินกลับไปรับสายอย่างเนือยๆ และอาการมึนเริ่มทวีมากขึ้น<br />“สวัสดีค่ะ”<br />“สวัสดีค่ะหมอ”<br />“คุณดา..” พิมพ์พญาเสียงแห้งผาก<br />“เป็นอะไรไปคะ เสียงไม่ดีเลย”<br />“ไม่เป็นไรค่ะ”<br />“แน่ใจนะคะ?” เสียงนั้นห่วงใย<br />“ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ”<br />“เอ้อ.. ขอบคุณค่ะ”<br /><br />“เผอิญเจอข่าวหมั้นทางหนังสือพิมพ์เช้านี้”<br />“เหนื่อยจะแย่ค่ะหมอ ขอโทษด้วยนะคะที่ดาไม่ได้บอกคุณ”<br />“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”<br />“ดาแค่คิดเอาเองว่า งานของดาไม่ใช่งานสำคัญสำหรับคุณ งานของคุณสำคัญกว่ามาก”<br />“ค่ะ”<br />“ดาหมั้นหนึ่งปีค่ะ” ญาดาบอกกล่าว<br />“ค่ะ”<br />“.. ทานข้าวหรือยังคะหมอ”<br />“กำลังจะออกไปทานค่ะ”<br />“โอ งั้นดาไม่รบกวนแล้วดีกว่าค่ะ บ่ายกว่าแล้วคุณคงหิวแย่”<br />“ค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ”<br />“เอ้อ.. หมอคะ”<br />“คะ?”<br />“.. แล้วจะไปเยี่ยมนะคะ ดูแลตัวเองด้วย”<br />พิมพ์พญาหลับตาลง เธอสะอื้นอยู่ในอก<br />“ค่ะ ขอบคุณค่ะคุณดา คุณเองก็เช่นกัน.. ดูแลตัวเองด้วย”<br />“ห่วงนะคะ”<br />เยื่อใยจากสองหัวใจกำลังเคลื่อนเข้าหากันอย่างเชื่องช้าเมื่อการร่ำลาเป็นไปอย่างอ้อยอิ่งอิงเศร้า พิมพ์พญาน้ำตารื้อ และกระพริบตาเมื่อขอบตาทั้งสองข้างเปียกชื้น<br />“ห่วงเหมือนกันค่ะ”<br />“ขอบคุณค่ะหมอ”<br />“ไปทานข้าวนะคะ”<br />“ค่ะ..”<br />ญาดาซึ่งยืนอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่บนตึกสูงของร้านภาพเขียนกลางกรุง ถือโทรศัพท์ไร้สายไว้ด้วยมืออันสั่นเทา เธออยากเอ่ยต่อไปอีกเหลือเกินว่า ..คนดี.. ไปทานข้าวเถอะค่ะ ..<br />เธอแปลกใจหลังจากนั้นว่าเธอร้องไห้ทำไม เธอทอดสายตาไปบนฟ้า อยากเห็นม่อนดอยสีน้ำเงินที่มีเมฆขาวลอยเรื่อ อยากเห็นหลังคาโรงพยาบาลเล็กๆ แห่งนั้น และโฟกัสเข้าไปมองเห็นชีวิตที่เต็มไปด้วยภาระของคนดีของเธอ<br />ญาดาปล่อยให้น้ำตาไหลหยดลงมาเชื่องช้า และเธอไม่ปรารถนาสืบหาที่มาที่ไปของมัน ว่าเธอร้องไห้ทำไม .. บางครั้งน้ำตาก็งดงามในความรู้สึก .. และเธอรู้สึกดีที่ได้ร้องไห้ในครั้งนี้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5932696180369612601-7145048669477179893?l=pimpaya.blogspot.com' alt='' /></div>VDnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5932696180369612601.post-53461691415019773192008-04-23T20:04:00.000+07:002008-04-23T20:05:09.116+07:00ต้อมคลี่ผ้าผืนสวยที่ห่อกล่องบรรจุของขวัญจากญี่ปุ่นออก เน่ฝากมากับเพื่อนที่เป็นแอร์โฮสเตส เน่ช่างแสนดีน่ารัก สมมุติว่าถ้าเธอไม่เคยรักใครเลย เธอคงรักเน่สุดหัวใจ แต่เธอรักพิมพ์พญาเสียแล้ว เป็นความรักอย่างปักจิตฝังใจ ดังนั้น เธอรู้ดีว่าเน่เป็นเพียงตัวสำรอง.. โอ ขอโทษนะคะเน่ แต่มันยากที่จะเปลี่ยนใจจริงๆ ทั้งๆ ที่คุณก็ดีทุกอย่าง<br />กล่องกระดาษสีสวยมีฝาเปิดได้ ภายในของหลายอย่าง มีกิโมโนลายดอกไม้สำหรับฤดูร้อน ชาเขียว และกล่องเครื่องประดับสีน้ำเงิน ที่มีแหวนมุกอยู่ภายใน ต้อมยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ผู้หญิงกับเครื่องประดับเป็นของคู่กันเสมอ<br />ต้อมรีบคว้าโทรศัพท์มือถือ กดไปหาเน่ทันที ตอนนี้เธอเหมือนเด็กหญิงเล็กๆ ที่ได้รับของถูกใจ<br />“สวัสดีค่ะเน่”<br />“สวัสดีค่ะ”<br />“ขอบคุณนะคะเน่”<br />“ได้รับของแล้วหรือคะ?”<br />“ค่ะสวยมากค่ะเน่”<br />“ดีใจจังค่ะที่ต้อมชอบ”<br />“เน่น่ารักที่สุดเลย”<br />“งั้นรักเน่มากๆ นะคะ”<br />“อยากหอมแก้มจัง”<br />“เน่อยากเห็นหน้าต้อมตอนนี้จัง”เน่หัวเราะ เธออยากบอกอีกว่า เธออยากเห็นสีหน้าและท่าทางที่มีความสุขของต้อม ผู้หญิงที่เธอทั้งรักและหลง แต่เธอก็เว้นเสียที่จะพูด เพราะไม่อยากกระตุ้นให้ต้อมรู้สึกไม่ดี<br />“ตอนนี้ต้อมหน้าบานมากเลยค่ะเน่”ต้อมหัวเราะอย่างเบิกบาน<br />“แม้นแต่ผ้าที่ห่อกล่องก็สวย ใช้เป็นผ้าพันคอได้เลย”<br />“ก็เป็นผ้าพันคอ” เน่หัวเราะ<br />“คนญี่ปุ่นนิยมใช้ผ้าห่อของ มันเป็นศิลปะอย่างหนึ่งค่ะ”<br />“ดีจังค่ะ ห่อกล่องก็ดูสวย แล้วยังใช้เป็นผ้าพันคอได้ด้วย”<br />“อยากเห็นต้อมใส่กิโมโนจัง”<br />“แล้วต้อมจะใส่ให้เน่ดู”<br />“ใส่ให้เน่ถอด”เน่เย้าหยอก<br />“เน่นี่” ต้อมร้องเสียงหลง แล้วหน้าก็แดง<br />“คิดถึงเน่ไหมคะ”<br />“คิดถึงสิคะ”<br />“เน่คิดถึงต้อมแทบจะขาดใจ”<br />“จริงหรือคะ?”<br />“จริงสิคะ คิดถึงเหลือเกิน คิดถึงผิวนุ่มๆ หน้าอกสวยๆ”<br />“เน่..อย่าพูดสิคะ” ต้อมห้ามเพราะเธอเริ่มรู้สึกหวิวๆ ไปกับถ้อยคำของเน่ บางขณะเธอรู้สึกว่า สำหรับความปรารถนาแล้ว เธอลุ่มหลงในตัวเน่เหลือเกิน แต่เธอรักอีกคน.. คนที่ไม่เก่งเท่าเน่<br />แต่หากเธอเลือกได้ เธอขอเลือกพิมพ์พญา ..แต่เพราะเธอไม่สามารถเลือกได้ ชีวิตเธอจึงดูซับซ้อน เธอรู้สึกว่าบางทีเน่ก็ไม่เข้าใจเธอดีพอหรอก เน่ถูกเธอยั่วเย้าให้เข้ามาในวังวน และเน่ก็หัวปักหัวปำ!! หัวปักหัวปำไม่ต่างจากที่พิมพ์พญาเคยเป็นในอดีต อดีตที่เธอจะมองเห็นประกายแห่งความรักฉายฉานอยู่ในดวงตาคู่นั้นตลอดเวลา จนเธออดพูดไม่ได้ว่า<br />“พี่หมอมองต้อมแบบนี้ ใครๆ คงรู้กันทั่วว่าเราสองคน..”ครานั้นต้อมหลบตาเอียงอาย ใบหน้าแดงซ่าน<br />“ก็พี่รัก” เสียงนั้นอ่อนละมุน<br />“มองต้อมแล้วมีความสุข พี่อยากมองต้อมอย่างนี้ทั้งวันทั้งคืน”<br />พิมพ์พญาทำให้ต้อมอยากซุกหน้าเข้าหา หากเธอไม่อยู่ในท่ามกลางผู้คน แต่เมื่อทำไม่ได้ เธอจึงได้แต่ก้มหน้าและยิ้มอย่างมีความสุข อา.. มันช่างเป็นความสุขแสนหวานที่เธอควรรักษาวันเวลาเช่นนั้นไว้นานๆ เธอรู้สึกอิ่มเอมใจ ที่ได้รับความรักจากหัวใจอันงดงามของพิมพ์พญา แต่บางทีเธอก็เล่นตัว บางทีก็แกล้งยั่วให้หวง เพราะเธอจะรู้สึกดีเมื่อถูกหวง แต่บัดนี้ ชีวิตเธอเหมือนไร้ค่าไร้ราคา แม้นเธอจะดำรงอยู่ท่ามกลางเงินทอง แต่ก็เหมือนยากจนแสนเข็ญ เนื่องจากเธอไม่ได้รับสิ่งที่เธอต้องการอย่างแท้จริง ทุกสิ่งที่เธอมี ล้วนเป็นชิ้นส่วนที่แหว่งวิ่น<br />ไม่ว่าครอบครัวที่ดูดีของเธอ ที่สามีไม่ได้รับความสุขสมบูรณ์จากการมีภรรยา เขาจึงหันไปทุ่มเทชีวิตให้กับการทำงานอย่างเอาเป็นเอาตาย และตัวเธอก็หันไปหาความสุขกับเน่ ในขณะที่หัวใจของเธอโหยหาแต่คนรักเก่า โอ.. ใครหนอจะเข้าใจความเป็นเธอได้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5932696180369612601-5346169141501977319?l=pimpaya.blogspot.com' alt='' /></div>VDnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5932696180369612601.post-57842089032059894082008-04-23T20:03:00.000+07:002008-04-23T20:04:15.895+07:00ญาดาหมุนตัวหน้ากระจกเงาบานใหญ่ ชุดไทยสีขาวปักเลื่อมสีทองที่สวมใส่อยู่ช่างงามสง่า เธอรวบผมขึ้นด้านบน สมมุติว่าเกล้าผมและติดเครื่องประดับคงดูดีกว่านี้มาก เธอดูความพอดีของชุดที่ตัดเย็บด้วยช่างฝีมือดี และตรวจตราดูความละเอียดในงานปักแล้วก็ยิ้มอย่างพอใจ<br />“พอดีไหมคะคุณดา?” ช่างใหญ่วัยกลางคนเอ่ยถามอย่างนอบน้อมอ่อนหวาน<br />“พอดีค่ะอาจารย์”<br />“ถ้าเกล้าผมคงสวยนะคะ”<br />“ค่ะ” ญาดายิ้ม พลางคิดถึงวันพิธี ซึ่งคงเป็นพิธีหมั้นที่ใหญ่โตไม่แพ้หนก่อนๆ<br />เธอมองตัวเองที่กระจก มองเข้าไปในดวงตา .. พร้อมกับหวังเหมือนที่เคยหวังในการหมั้นครั้งที่สอง และสามว่า ครั้งนี้จะเป็นการหมั้นครั้งสุดท้าย จะมีผู้หญิงคนไหนบ้างหนอ ที่ปรารถนาจะมีพิธีแบบนี้หลายๆ ครั้ง<br />เธอเหลือบมองอาจารย์นฤมล ผู้ซึ่งตัดชุดไทยให้เธอเข้าพิธีหมั้นและแต่งมาหลายหน ใครจะคิดอย่างไรบ้างหนอนี่ ทั้งอาจารย์ และเพื่อนฝูง แขกเหรื่อชุดเดิมๆ ที่บางทีพวกเขาอาจพากันคิดเล่นๆ ว่า ต่อไปฉันจะได้ไปงานหมั้นงานแต่งยายคนนี้อีกไหมนี่?<br />ญาดาคิดแล้วคิดอีก ว่าจะบอกพิมพ์พญาหรือไม่? พักนี้การสู้รบทางฝั่งโน้นเบาบางลง บางทีพิมพ์พญาอาจลงมาได้ แต่ จะว่าไปงานนี้คงไม่สำหลักสำคัญอะไรเลยเมื่อเทียบกับงานของหมอ<br />แต่ลึกลงไปกว่านั้น แท้จริงหล่อนกลัวอะไรบางอย่าง อะไรที่มีเยื่อใยอยู่ในดวงตา ในสีหน้าของพิมพ์พญา และหล่อนไม่อยากเห็นมันในวันที่หล่อนต้องเข้าพิธีรับแหวนหมั้นจากผู้ชายที่หล่อนเลือกเป็นคู่ครอง<br />ญาดานำบัตรเชิญไปให้มารดาของพิมพ์พญาถึงที่บ้าน และร่วมดื่มน้ำชากับคุณพิมพ์พิลักษณ์อย่างสนิทสนม หล่อนรักและชื่นชมในตัวน้าอรคนนี้มานาน และหล่อนศรัทธาลูกสาว น้าอรเป็นอย่างมาก พิมพ์พญาคนดีที่ไม่เคยยกย่องตัวเองแม้แต่คำเดียว<br />“แล้วจะแต่งเมื่อไหร่คะคุณดา?”<br />“ดากะจะหมั้นไว้ซักปีค่ะน้าอร”<br />“อืม” มารดาของพิมพ์พญาพยักหน้า<br />“ก็พอดีพองามนะคะ”<br />“ค่ะ” ญาดายิ้มพลางมองนักเขียนใหญ่ แล้วคิดว่า กิริยาท่าทางละมุนละม่อมแบบนี้พิมพ์พญาได้มาจากคุณแม่ เพียงแต่คุณแม่มีลักษณะเป็นผู้หญิงจ๋า ส่วนคุณลูกเป็นทอม ซึ่งป่านนี้คงกำลังทำงานงกๆ ในขณะที่คุณแม่กรีดกรายแสนสบายอยู่ในบ้านที่เต็มไปด้วยความสุขสบายทุกอย่าง<br />“แต่ใจน้าอยากให้คุณดาหมั้นไว้นานๆ เพราะแต่งไปก็ต้องไปเป็นภริยาท่านทูตอยู่เมืองนอกทีละนานๆ คงคิดถึงนะคะ”<br />และค่ำนั้น พิมพ์พญาก็ได้รับโทรศัพท์จากมารดา.. หลังจากถามไถ่สารทุกข์สุกดิบตามปรกติแล้ว คุณแม่ก็นึกขึ้นได้เมื่อเหลือบมองเห็นการ์ดสีชมพูที่วางไว้ใกล้ๆ<br />“เออ ตอนบ่ายคุณดาแวะมาหา เอาการ์ดมาให้”<br />ถ้อยคำนี้ทำให้พิมพ์พญารู้สึกตัวชา<br />“การ์ดอะไรคะแม่”<br />“การ์ดเชิญไปงานหมั้น” คุณพิมพ์พิลักษณ์พูดชัดถ้อยชัดคำ<br />พิมพ์พญาหลับตาลง เรี่ยวแรงเหือดหายในพริบตา<br />ภาพญาดาเดินไปเดินมาในบ้านหลังนี้ยังแจ่มชัด เธอยังเห็นมือสวยๆ ของผู้หญิงคนนี้เลื่อนจานอาหารมาให้ มองเห็นดวงตาของหล่อน มองสบสานสายตา และดวงตาคู่นั้นแสนอบอุ่น<br />“งานใหญ่อย่างเคย”เสียงคุณแม่บอก ..<br />นั่นสิ งานใหญ่เสมอ ใหญ่ทุกครั้ง มีแต่คนหมายปองผู้หญิงเจ้าเสน่ห์<br />“ท่าทางคุณดาเธอมีความสุขม๊ากมาก งวดนี้แม่ก็ขอ<br />ภาวนาเอาใจช่วยให้เป็นความรักครั้งสุดท้ายเสียที”<br />“แม่คะ”.. เสียงลูกสาวแหบพร่า เธอทนไม่ได้อีกต่อไปที่จะรับทราบเรื่องราวความสุขสดชื่นของผู้หญิงชาวฟ้า ชาวสวรรค์<br />“ขอตัวก่อนนะคะ”<br />“อ้าว มีอะไรหรือลูก? มีงานด่วนหรือ?” เสียงคุณแม่ฉงนใจ<br />“ค่ะ แล้วค่อยคุยกันนะคะ”<br />“ดูแลตัวเองนะลูก”<br />“ขอบคุณค่ะแม่”<br />วางสายจากแม่ได้ พิมพ์พญาก็ได้แต่นั่งมองโทรศัพท์ เธอรู้สึกเคว้งคว้างเหมือนใบไม้ที่ลอยไปตามลำน้ำ อา.. ความฝันของเธอช่างแม่นยำ ..<br />ใช่แล้ว เธอไม่มีวันได้แตะต้องผู้หญิงคนนี้ เธอรู้ดี แม้นไม่ฝันเธอก็รู้ดี!!<br />เธอเป็นอย่างไรหนอ ทำไมจึงต้องพบแต่ความผิดหวังตลอดมา ตอนนี้ก็เป็นอีกครั้งที่เธอไม่รู้ว่าเธอจะสามารถรักใครได้อีก เธอรู้สึกกลัวความรัก กลัวอย่างจับจิตจับใจ..<br />ทำไมคนที่เธอรักมากมาย รักอย่างล้นอกล้นใจ ที่สุดแล้วต้องเดินเข้าสู่ประตูวิวาห์กันหมด และทิ้งเธอไว้เดียวดาย ทิ้งเธอให้เป็นร่างที่ไร้วิญญาณเช่นนี้เสมอ<br />น้ำอุ่นๆ ค่อยๆ หยาดย้อยอ้อยอิ่งออกมาจากสองตาของพิมพ์พญา หัวใจเธอหนาวเหน็บและรวดร้าว ถ้าย้อนเวลาได้ เธออยากย้อนกลับไป และหลีกเลี่ยงที่จะรู้จักญาดา และถ้าย้อนได้ เธออยากย้อนกลับไปอีก เธอไม่ปรารถนาพบเจอใครที่เธอจะรัก เพราะเธอเจ็บแสนเจ็บ เธอไม่เคยสมหวัง<br />พิมพ์พญาเดินหมดแรงเข้าไปในห้อง และล้มตัวลงนอนกอดหมอน ที่สุดเธอก็สะอื้น เธอรู้สึกถึงความอาภัพ รู้สึกถึงความอับจนหนทาง หรือเธอโง่เง่าในเชิงนี้ เธอมุ่งแต่เรียน และตั้งหน้าตั้งตาทำงานเท่านั้น<br />เธอเห็นเพื่อนหลายคนที่เป็นแบบเธอ พวกที่เรียนพอไปได้ พวกเขารู้จักที่จะทำตัวให้เป็นที่สนใจ และเรียกได้ว่าประสบความสำเร็จในเรื่องความรัก ในขณะที่เธอล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง<br />ต้อมแต่งงาน!!! และนี่คุณดาก็กำลังจะหมั้น ..<br />มันเหมือนกับเธอกำลังจะตายอยู่ในความหนาวเหน็บที่แสนโหดร้าย และหัวใจเธอกำลังคร่ำครวญ..เธอมองเห็นมือขาวๆ ที่สวยสะอาดของญาดา.. เธอบอกกับมือนั้นว่า ฆ่าฉัน!! ฆ่าฉันเสีย อย่าให้ฉันมีชีวิตรอดเพื่อเจ็บปวดเรื้อรังต่อไปในวันพรุ่งนี้ ฆ่าฉันเสียเลยจะดีกว่า..โอ้นางฟ้า! เธอเข้ามาในชีวิตฉันทำไม? มาซับน้ำตา แล้วที่สุดทำให้ร้องไห้คร่ำครวญยิ่งกว่าเดิม<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5932696180369612601-5784208903205989408?l=pimpaya.blogspot.com' alt='' /></div>VDnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5932696180369612601.post-55483262763485053872008-04-23T20:02:00.000+07:002008-04-23T20:03:21.188+07:00พิมพ์พญาไขกุญแจเข้าบ้านโดยทิ้งรถไว้ริมรั้ว เป็นเวลาตีสองกว่าแล้ว เวลาที่ใครต่อใครพากันหลับสบายอยู่บนเตียงที่อบอุ่น แต่เธอเพิ่งหยุดมือจากการทำงาน ตอนนี้เธอรู้สึกเมื่อยล้าไปหมดทั้งร่างกายและหัวสมอง และพอหัวถึงหมอน เธอก็หลับไปอย่างง่ายดาย<br />และเธอก็ฝัน..<br />ในฝันของพิมพ์พญานั้น เธอเห็นตัวเธอเองนอนอยู่บนเตียง มีญาดายืนมองอยู่ ใบหน้าสวยละมุนนั้นยิ้มพลางส่ายหน้า มือขาวๆ ที่มีนิ้วเรียวสวยสะอาดของญาดาคลี่ผ้าห่มห่มให้ และลูบผมเธอเบาๆ ด้วยความเอ็นดูสงสาร<br />สงสารฉันหรือนางฟ้า? พิมพ์พญาถามตัวเองว่า หรือฉันเป็นคนที่น่าสงสารจริง ฉันไม่มีอะไรเลย เป็นคนตัวเปล่า ทำงานหามรุ่งหามค่ำ แท้จริงแล้วฉันมีแต่ตัวและหัวใจที่แสนว้าเหว่<br />พิมพ์พญาเอื้อมมือไปแตะแขนญาดา แต่ไม่สามารถสัมผัสได้ เธอรู้สึกว่าเธอเป็นเพียงอากาศธาตุที่เบาบาง หรือเป็นคนที่อยู่คนละโลกซึ่งไม่สามารถแตะต้องกันได้ เธอลองเอื้อมมือแตะร่างนั้นอีกครั้ง ญาดาไม่เห็นเธอ และมือของเธอก็ผ่านเนื้อตัวของผู้หญิงคนนี้ไป และเธอรู้สึกตกใจอย่างยิ่ง เหมือนความจริงประจักษ์แจ้งแก่ใจว่าเธอและญาดาไม่มีวันเป็นไปได้<br />ความเจ็บปวดแล่นวาบเข้าสู่กลางใจ และน้ำตาก็ไหลรินออกมาเปียกหมอน .. เออหนอแม้นแต่ความฝัน เธอก็ยังไม่มีสิทธิ์อาจเอื้อม<br />ถ้าเธอไปเสียจากที่นี่ เปลี่ยนทิศทางเสียใหม่ เริ่มสร้างตัวสร้างฐานะ ? แต่เรื่องของเธอกับญาดาก็คงเป็นไปไม่ได้อยู่ดี แม้นว่าใครคนหนึ่งจะเคยบอกไว้ว่า ผู้หญิงทุกคนเป็นหญิงรักหญิงได้ และบางครั้งจากการที่เธอได้ใกล้ชิดกับญาดา บางเวลาเธอก็อยากจะเชื่อตามทฤษฎีที่ว่านี้ในยามที่เธอมองสบตา ในยามที่เธอคิดว่าเธอสื่อกับญาดาได้ด้วยสายตา ด้วยน้ำเสียง และด้วยการกระทำเล็กๆ น้อยๆ<br />แต่.. ที่สุด เธอก็ต้องเตือนตนเองอยู่เสมอว่า ไม่มีวัน.. และดูสิ แม้นแต่ความฝัน ก็ยังเตือนเธอ ว่าเธอไม่มีสิทธิ์จะแตะต้อง และนั่นทำให้เธอรู้สึกอึดอัดขัดข้องใจ และทรมานเหลือเกิน<br />เธอเห็นตัวเธอเดินไปตามทางที่มืดมิด ความเคว้งคว้างอ้างว้างเข้ามาเกาะกุมหัวใจ และน้ำตายังเปียกอยู่บนหน้า<br />ดาศรัทธาคุณค่ะ.. เสียงญาดาแว่วมาจากซอกมุมลี้ลับ<br />“คุณดา”<br />ดาจะเป็นกำลังใจให้คุณนะคะอย่าทิ้งชาวเวียงแว่นแก้วนะคะหมอ<br />“คุณดา” พิมพ์พญาหมุนตัวมองหาต้นเสียง<br />“คุณดา” พิมพ์พญาตะโกน .. เธอรู้สึกอัดอั้นเหลือเกิน เธอมองหาไม่เจอ แตะต้องไม่ได้ แต่เธอบอกได้นี่ และเธออยากบอกเหลือเกินว่า<br />“หมอรักคุณ”..<br />เสียงนาฬิกาปลุกดังแผดขึ้น..<br />พิมพ์พญารู้ตัวว่าเธอตะโกนอะไรออกมา และเธอก็ตกใจตื่นด้วยเสียงปลุกของนาฬิกาจอมเอะอะ<br />เฮ้อ.. ความฝันของคนที่มีทุกข์เพราะรัก<br />นี่เธอทุกข์เสียจนร้องห่มร้องไห้เชียวหรือนี่ พิมพ์พญาถอนใจ จริงๆ แล้วเธอไม่ใช่คนเข้มแข็งอะไรเลย อกหักจากต้อมก็เมามายเป็นบ้าเป็นหลัง<br />ครั้งนี้หลงรักสาวชาวกรุง ก็กลับเป็นรักที่เป็นไปไม่ได้เสียอีก ทำไมหนอชีวิตเธอจึงไม่สมหวังในความรักเอาเสียเลย หรือเธอเกิดมาเพื่อผิดหวัง? หรือคนที่เป็นทอมอย่างเธอส่วนใหญ่จะเป็นอย่างนี้กัน? แต่ไม่กระมัง เธอเห็นบางคนมีชีวิตคู่ยืดยาวและมีความสุขดีไม่ต่างจากคู่ชายหญิงเลยแม้นแต่น้อย<br />พิมพ์พญาเช็ดคราบน้ำตาด้วยหลังมือ .. ญาดาจะรู้ไหม<br />นะ ว่าเธอฝันเพ้อถึงเพียงนี้ ผู้หญิงคนนี้จะรู้อะไรลึกซึ้งเกี่ยวกับความรู้สึกของเธอ ในเมื่อตัวญาดาไม่ใช่หญิงรักหญิง<br /><br /> <br /><br />พิมพ์พญาบิดตัวขับไล่ความเมื่อยขบ อากาศแสนหนาวท้องฟ้าสีหม่นอึมครึมยิ่งทำให้รู้สึกเหงาเศร้า เธอตื่นมาทุกเช้าจะคิดว่า คงดีไม่น้อย หากตื่นขึ้นมาแล้วเจอหน้าสวยละมุน และคงดีเหลือเกิน หากได้ทานอาหารเช้าฝีมือคุณดา ได้นั่งมองตากัน และมีผู้หญิงคนนี้เดินออกไปส่งที่ประตู มันคงเป็นชีวิตที่แสนสุขเหลือเกิน<br />เธอไม่รู้ว่าเธอเริ่มคิดถึงผู้หญิงคนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ก่อนหน้านี้ ลมหายใจเข้าออกของเธอเป็นต้อม แม้นกระทั่งเมื่อต้อมทิ้งเธอไป เธอก็ยังคิดถึง มันเหมือนกับว่าเมื่อมีคนนี้เข้ามาในชีวิตจิตใจของเธอ สิ่งเก่าๆ ที่เคยมีมาก็เลือนหายไป และเธอจำความเจ็บช้ำเดิมๆ ไม่ได้เสียแล้วว่ามันมากมายแค่ไหน แม้นเธอจะเคยทุรณทุรายดิ้นเร่า เหมือนหัวใจโดนน้ำกรดราดรด แต่บัดนี้ ความรู้สึกเหล่านั้นมันจากเธอไป เมื่อญาดาก้าวเข้ามา..<br />และเมื่อเธอรู้ตัวอีกที เธอก็คิดถึงญาดาแทนที่และผูกพันใจกับผู้หญิงคนนี้เสียแล้ว และความคิดถึงของเธอเต็มไปด้วยความปวดร้าวยิ่งนัก .. เพราะจะมีถ้อยคำหนึ่งแทรกซ้อนขึ้นมาในดวงความคิดเสมอว่า.. ในความจริงมันเป็นไปไม่ได้..<br />นั่นน่ะสิ ผู้หญิงคนนี้พราวเสน่ห์ขจรขจายเหมือนกระดังงาลนไฟ แม้นแต่แม่ยังเคยบอก ว่าต่อให้คุณดา ต่งงานอีกสักกี่ครั้ง เป็นม่ายอีกสักกี่หน ก็ยังมีผู้ชายมากมาย ปรารถนาจะมอบหัวใจพร้อมทรัพย์สินมหาศาลมากองที่ปลายเท้าของเธอพิมพ์พญาก้มมองตัวเอง.. นอกจากสิ่งที่ญาดาศรัทธาแล้ว เธอมีอะไรบ้าง? ทั้งเนื้อทั้งตัว ไม่มีอะไรที่มีราคาค่างวด<br />ช่างปะไร ! พิมพ์พญาสะบัดหน้าอยู่หน้ากระจกเงาในห้องน้ำ ช่างประไร ช่างสิ คนเราเกิดมาล้วนแตกต่างกัน เธอเกิดมาเพื่อมีชีวิตอย่างนี้ เธอทำหน้าที่ของเธอให้ดีที่สุดก็พอ คนเรามีอะไรต้องทำมากมาย เธอไม่มีเวลามากพอที่จะคร่ำครวญกับเรื่องส่วนตัวที่บางทีก็ไร้สาระ<br />กริ๊ง…… ใครกันโทรมาแต่เช้า อาจเป็นแม่ก็ได้<br />“สวัสดีค่ะ”<br />“อรุณสวัสดิ์ค่ะหมอ” เสียงญาดาแจ่มชัดอยู่ข้างหู<br />“สวัสดีค่ะคุณดา”<br />“ทานอาหารเช้าหรือยังคะ?”<br />“กำลังจะค่ะ” พิมพ์พญายิ้มอย่างอ่อนโยน<br />“ดาอยากได้ยินเสียงคุณนิดหน่อยก่อนออกไปทำงาน”ญาดาจะรู้ไหมนะ ว่าทำให้อีกฝ่ายหนึ่งสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างสดชื่น เพราะถ้อยคำที่แสนจะชื่นใจของเธอ<br />“คุณดาสบายดีหรือคะ?”<br />“สบายดีค่ะ คิดถึงค่ะ คิดถึงคุณ คิดถึงเวียงแว่นแก้ว ช่วงนี้คงหนาวแล้วสินะคะ”<br />“ค่ะ”<br />“ช่วงนี้ดาไม่ว่างเลย” เสียงเหมือนบ่น<br />“ค่ะ”<br />“พูดน้อยจังเหนื่อยจนพูดไม่ออกหรือคะ?”<br />คราวนี้พิมพ์พญายิ้มมากขึ้น.. ความจริงก็เหนื่อยอยู่ แต่ที่พูดไม่ออก เห็นจะเป็นด้วยเหตุอื่น<br />“ได้ยินเสียงคุณดาก็หายเหนื่อยแล้วล่ะค่ะ”<br />“แหม พูดกับดาแบบนี้ เหมือนผู้ชายพูดกับผู้หญิงเลยนะคะ”<br />พิมพ์พญานิ่งไป.. ก็.. ไม่รู้สิ ก็เธอไม่รู้ว่า ผู้หญิงแท้ๆ เขาพูดกับผู้หญิงแท้ๆ กันอย่างไร ก็เธอเป็นทอมนี่ เธอรู้สึกว่าทอมเป็นอีกเพศหนึ่ง<br />“ขอโทษค่ะ”<br />“ขอโทษเรื่องอะไรคะ”<br />“ขอโทษก็ที่พูดแล้วทำให้คุณดารู้สึกแปลกๆ”<br />“อ๋อก็..นิดหน่อยค่ะ แต่ไม่จำเป็นต้องขอโทษนี่คะ คุณไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ดาว่า ดายอมรับในความเป็นคุณได้”<br />“จริงหรือคะ?” เสียงพิมพ์พญาหยอกเย้า<br />“จริงค่ะ น่าแปลกจัง แต่ก่อนถ้ามีทอมมาพูดกับดาคล้ายๆ อย่างนี้ บางทีดาจะเคือง แต่กับคุณ.. แค่รู้สึกว่าแปลก”<br />“บางที ต้องยอมรับในสิ่งที่ผู้อื่นเป็นบ้าง” พิมพ์พญาบอกตรงไปตรงมา<br />“แม้นจะไม่ชอบ”<br />“ค่ะ”<br />“ขอบคุณค่ะ”<br />“ขอบคุณทำไมคะ?”<br />“ไม่มีอะไรคะ” พิมพ์พญาหัวเราะ เธอไม่อยากพูดอะไรยืดยาวในเรื่องพวกนี้<br />“อ้าว”<br />“หนาวจัง ที่กรุงเทพฯ อากาศเป็นไงบ้างคะเช้านี้”<br />“เย็นๆ ค่ะ”<br />“ดูแลสุขภาพนะคะ”<br />“ค่ะ หมอก็เช่นกันนะคะ ดูแลคนอื่นตั้งมากมาย อย่าลืมดูแลตัวเองนะคะ”<br />“ขอบคุณค่ะ”<br />ญาดายืนยิ้มอยู่ริมหน้าต่าง .. เธอชอบคำว่าขอบคุณของพิมพ์พญาเสียจริง มันแสดงให้รู้ว่า คนๆ นี้เป็นคนช่างเกรงใจ และมีมารยาทอย่างมาก และจากที่ได้รู้จักคบหามา เธออยากใช้คำว่า เธอรู้สึกว่า ผู้หญิงทอมคนนี้ มีนิสัยแบบสุภาพบุรุษ ..<br />แล้วเธอก็หัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อคิดถึงตรงนี้<br />“เป็นอะไรคะ?” เสียงจากชายแดนถามมาเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของเธอ<br />“ขำคนขยันขอบคุณ”<br />“แหม”<br />“รบกวนเวลาทานอาหารเช้ามานานแล้ว ทานต่อให้อิ่มเถอะค่ะหมอ”<br />“แหม”<br />พิมพ์พญาทำให้ญาดาหัวเราะอีก<br />“แหม ไม่อยากเอาเปรียบนี่คะ เพราะดาอิ่มแล้ว หาเวลาพักบ้างนะคะหมอแล้วจะโทรมาคุยด้วยใหม่ค่ะ”<br />“ขอบคุณค่ะ”<br />ญาดากดปุ่มตัดสาย สิ้นสุดการสนทนา เธอถือโทรศัพท์แนบไว้กับอก และโรยยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว และเธอคิดถึงภาพหมอพิมพ์พญารีบจัดการกับอาหารเช้าง่ายๆ บนโต๊ะ และรีบปิดบ้าน เดินออกไปขึ้นรถที่จอดอยู่นอกรั้ว.. เธอรู้ละเอียดกระทั่งว่า เมื่อพิมพ์พญาเหนื่อยมากๆ เธอจะทิ้งรถไว้ข้างนอก ..<br />ญาดาทอดสายตาออกไปบนฟากฟ้า.. หัวใจอันอ่อนโยนของเธอเอื้อนเอ่ยดั่งเว้าวอนกับท้องฟ้าสีครามนั้นว่า ..<br />ฝากฟ้าดูแลเธอแทนฉันด้วย.. และเธอก็ให้นึกแปลกใจ เนื่องจากความรู้สึกนึกเช่นนี้ เป็นความรู้สึกนึกคิดเช่นเดียวกันกับที่เธอมีต่อลูกๆ ที่อยู่ห่างอกเธอไกลแสนไกล .. ฝากฟ้าดูแลเขาแทนฉัน ด้วยเขาเป็นดั่งแก้วตาและดวงใจ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5932696180369612601-5548326276348505387?l=pimpaya.blogspot.com' alt='' /></div>VDnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5932696180369612601.post-30295700111456051802008-04-23T20:01:00.000+07:002008-04-23T20:02:12.727+07:00หลายเดือนต่อมา..<br />ต้อมนอนทอดร่างบนผ้าฝ้ายผืนสวยข้างสระน้ำ เธอกำลังอ่านหนังสือเล่มหนึ่งอย่างมีความสุขท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ ตอนบ่ายสามกว่าๆ..<br />หนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือที่ทำให้เธอรู้สึกถึงความรักที่สวยงามของผู้หญิงคู่หนึ่ง ที่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คนสองคนก็ยังมั่นคงต่อกันเสมอ.. เน่เป็นคนซื้อหนังสือเล่มนี้มาให้เธอ พร้อมกับการ์ดรูปดอกกุหลาบสีแดงสด ที่มีอักษรเขียนไว้ด้านหลังสั้นๆ ว่า “รัก”<br />เสียงเพลงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เป็นเสียงเพลงเฉพาะของเน่ ต้อมเหลือบมองโทรศัพท์เล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบอย่างเนือยๆ ..<br />เธอรู้สึกเนือยๆ อย่างนี้เสมอ เมื่อได้รับโทรศัพท์จากเน่และสามี เหมือนเธอหมดความตื่นเต้นกับการได้พบหรือได้พูดคุยกับคนสองคนนี้แล้ว เธอรู้สึกว่าคนเดียวที่จะทำให้เธอตื่นเต้นดีใจจนถึงขนาดใจสั่น หรือเนื้อตัวสั่นได้ คือพิมพ์พญา.. แต่ไม่เคยใช่.. ทั้งที่ทุกครั้งที่เธอได้รับโทรศัพท์จากใครก็ตาม หัวใจของเธอจะร่ำร้องหาแต่คนๆ นี้เสมอ.. ทำไมหนอ คนเรามักไม่ได้ในสิ่งที่หัวใจปรารถนา<br />“สวัสดีค่ะ” เสียงที่เอ่ยทักทายไปเป็นเสียงที่อ่อนระโหยโรยแรง และมันเป็นอย่างนี้เสมอ<br />“สวัสดีค่ะยอดรัก”<br />“สวัสดีค่ะเน่”<br />“ทำอะไรอยู่คะคนดี”<br />“นอนอ่านหนังสืออยู่ที่ขอบสระค่ะ”<br />“คงกำลังง่วง”เน่คาดเดา<br />“ไม่ง่วงค่ะ กำลังอิน”<br />คราวนี้เน่หัวเราะออกมาเบาๆ<br />“อ่านปิงฟ้าวิลันดาหรือคะ?”<br />“ค่ะ”<br />“ชอบไหมคะ”<br />“ชอบค่ะ อ่านแล้วอยากเป็นคุณวิลันดา”<br />“ดีค่ะ เน่อยากเป็นปิงฟ้า”<br />“แหม”..ต้อมถอนหายใจ .. เธอกำลังคิดว่า ชีวิตเธอและเน่ซับซ้อนกว่าชีวิตของตัวเอกในนิยายเล่มนี้นัก<br />“แต่คุณวิลันดาเธอขาวสะอาดกว่าต้อมมาก” เสียงนั้นฟังดูท้อใจ<br />“นิยายก็คือนิยายค่ะคนดี ฟังเรื่องของเน่ดีกว่า วันจันทร์หน้าเน่ต้องตามเจ้านายไปโตเกียว คงมีเวลาไปเดินช็อปบ้าง ต้อมอยากได้อะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ?”<br />“ไม่อยากได้อะไรค่ะ อยากไปด้วย” ต้อมออดอ้อน<br />“ไปได้หรือเปล่าล่ะคะ ถ้าไปได้ต้อมจะซื้อตั๋วให้ ส่วนที่พักต้อมพักกับเน่ได้อย่างสบาย”<br />“ไปไม่ได้หรอกค่ะ” สีหน้าต้อมละห้อย ตอนนี้เธอสึกอึดอัดเหมือนนกราคาแพงในกรงทอง<br />“เน่ก็น่าจะทราบดีนี่คะ”<br />“แล้วเน่จะเดินดูอะไรๆ ที่คิดว่าต้อมจะชอบมาฝากนะคะ”<br />“ขอบคุณค่ะเน่”<br />“ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะที่รัก เราสองคนไม่ใช่ใครอื่นนี่คะ”<br />“เน่รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ หรือคะคนดี”<br />“อ้าว”<br />“ขอโทษค่ะเน่ บางทีต้อมก็ไม่ค่อยแน่ใจอะไรนัก ต้อมรู้สึกว่าต้อมบาดเจ็บ..” ว่าแล้วน้ำตาก็เรื้อออกมา และหัวใจก็เริ่มเจ็บปวดอีกครั้ง.. ต้อมครวญครางอยู่ในอกว่า เมื่อไหร่หนอเธอจะเข้มแข็งเสียที ..<br />บางทีเธอดูตัวเองว่าเธอผ่านอะไรมาเหมือนคนกร้านชีวิตแต่มันไม่จริงเลยซักนิด เพราะความจริงที่เธอเป็นนั้น เธอคือ<br />ผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งแสนจะอ่อนแอ และเหมือนกับแพ้ไปหมด ทุกอย่าง ..<br />“ไม่เป็นไรค่ะคนดีอย่าคิดมาก”<br />“ขอบคุณค่ะเน่ ขอบคุณเหลือเกินที่ดูแลต้อม”<br />“เราเป็นของกันและกันนะคะต้อม”<br />อา.. คำพูดนี้ เธออยากฟังจากปากพิมพ์พญาเพียงคนเดียวเท่านั้น .. แต่เธอได้รับคำพูดคำเดียวกันนี้จากคนสองคน ซึ่งทุกครั้งที่ได้ฟัง ทำให้เธอรู้สึกขมขื่นใจเสมอ..<br />เธอไม่อยากเป็นของกันและกันกับใคร … ถ้าวันนั้น พิมพ์พญาจะเหนี่ยวรั้งเธอไว้เต็มที่ เธอคงไม่ต้องแต่งงาน .. ถ้าวันนั้นแม้นเธอจะอยู่ในฐานะสมรส หากพิมพ์พญาแตะต้องเธอ ..<br />วันนี้เธอคงไม่ต้องมีเน่ และทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองสกปรก หลายรักหลายใจ แต่ความจริงเธอรู้ดี เธอไม่ได้สับสน.. เธอรู้ว่าเธอรักใคร<br />“ปวดหัวจังค่ะทูนหัว”<br />“โถ..”เสียงเน่ครางมาตามสาย<br />“หายาทานนะคะ แล้วน่าจะนอนสักหน่อย”<br />“ขอบคุณค่ะ”<br />“เดี๋ยวเน่จะไปหาซื้อเสื้อผ้าที่ห้าง แล้วไปทานข้าวกับเพื่อน”<br />“ค่ะ”<br />“เป็นห่วงนะคะ”<br />“ขอบคุณค่ะเน่ ต้อมอ่อนแอจังนะคะ อย่าเพิ่งเบื่อต้อมเสียก่อนนะคะเน่”<br />“โถคนดี เน่ไม่เคยเบื่อต้อมหรอกค่ะ ยิ่งต้อมเป็นอย่างนี้ เน่ยิ่งต้องดูแล..เท่าที่เน่จะทำได้”<br />“ขอบคุณค่ะ.. ไปเถอะค่ะ เดี๋ยวต้อมจะหายาทาน”<br />“ค่ะ .. รักนะคะ”<br />“ขอบคุณค่ะ”<br />ต้อมวางสาย เธอมองโทรศัพท์ในมือด้วยสายตาพร่าเลือน.. เธอเพิ่งคุยกับคนๆ หนึ่ง แต่เธอคิดถึงคนอีกคนหนึ่งเหลือเกิน .. ป่านนี้จะทำอะไรอยู่หนอ<br />เมื่อคืนนี้มีข่าวทางทีวี เกี่ยวกับชนกลุ่มน้อยฝั่งโน้นที่ต่อสู้กันใกล้ชายแดนเวียงแว่นแก้ว แม้นในข่าวไม่ได้บอกให้ทราบถึงภารกิจของรพ.ชายแดน<br />แต่เธอก็รู้ดี ว่าคนที่เธอรักต้องเหนื่อยอีกแล้ว.. เหนื่อยไม่หยุดหย่อน และเธอก็ห่วงแสนห่วง คนที่ทำงานเกินตัวจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อน<br />ต้อมทอดสายตาออกไปมองเทือกเขาสีน้ำเงินเบื้องหน้า.. พิมพ์พญานั้นให้ความรู้สึกมั่นคงดั่งขุนเขาม่อนดอย .. พี่หมอขา.. ต้อมคิดถึงเหลือเกิน ..<br />หากโลกนี้มีคนที่สามารถทำให้เวลาย้อนกลับไปได้ ต้อมจะไปหา ไปขอร้อง ให้ต้อมย้อนกลับไปอยู่ตรงจุดเดิมได้ แล้วต้อมจะไม่ยอมไปไหนเลย เพราะสิ่งที่ชีวิตต้อมต้องการ ไม่ใช่<br />สิ่งเหล่านี้ ไม่ใช่บ้านหลังใหญ่ หรือรถคันสวย ไม่ใช่ความดูดีมีฐานะในสายตาของสังคม ต้อมต้องการแค่ให้ต้อมได้อยู่กับคนที่ต้อมรัก และดูแลกันและกันให้มีความสุขไปตามประสา<br />แต่สิ่งที่ต้อมทำได้ก็คือ ลุกขึ้นหยิบหนังสือไปเก็บในบ้าน แล้วเดินไปทานยาสองเม็ด แล้วเข้าไปอาบน้ำแต่งตัว ไปรับลูกที่โรงเรียน และไปรับสามีที่บริษัทเพราะรถเขาเสีย จากนั้นต้องไปรับประทานอาหารค่ำที่บ้านพ่อแม่ของสามี<br />และนี่ก็คือชีวิตที่ต้องดำเนินไปตามปรกติ แต่เธอก็รู้สึกเสมอทุกลมหายใจเข้าออกว่านี่ไม่ใช่ตัวเธอ หากแต่นี่คือหุ่นตัวหนึ่งที่ถูกชักเชิดให้เล่นไปตามบทบาทที่ควรต้องเล่น ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5932696180369612601-3029570011145605180?l=pimpaya.blogspot.com' alt='' /></div>VDnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5932696180369612601.post-55671893433329041762008-04-23T19:59:00.000+07:002008-04-23T20:01:10.549+07:00“กาแฟสอง น้ำตาลสอง” ญาดายกถ้วยกาแฟมาวางให้พร้อมบรรยายอย่างอ่อนหวานน่ารัก<br />พิมพ์พญาดูสดชื่นขึ้น เมื่อได้นอนพัก และตื่นขึ้นมาอาบน้ำอาบท่า แล้วออกมานั่งรออาหารเช้าจากสาวเมืองกรุง ที่กุลีกุจอบริการให้ด้วยเต็มอกเต็มใจ และบอกให้เธอนั่งเฉยๆ<br />อากาศยามเช้าค่อนข้างเย็น ดวงตะวันดวงโตสีเหมือนลูกตำลึงสุก กำลังลอยเรี่ยพ้นขอบดอย เสียงไก่ขันแว่วมาจากที่ไกล ..<br />พิมพ์พญาจิบกาแฟ พลางนั่งมองญาดาเดินกลับไปที่ครัว และออกมาพร้อมจานอาหารเช้าสองใบ<br />“ทานเยอะๆ นะคะ จะได้มีแรงทำงาน” หล่อนวางจานอาหารให้ แล้วนั่งลงฝั่งตรงข้าม<br />“ขอบคุณค่ะ”<br />“เห็นคุณทำงานแล้วอยากช่วย แต่ไม่ทราบจะช่วยอย่างไร” หล่อนบอก พลางมองลึกเข้าไปในดวงตาของพิมพ์พญา<br />“ช่วยทำอาหารเช้าให้ทานแล้วไงคะ” พิมพ์พญาหยอกพลางหัวเราะเบาๆ อย่างสดชื่น<br />“เหนื่อยแทน”<br />“ขอบคุณค่ะ” คนขอบคุณยิ้มชื่นใจ ภาพของเช้าอันสดใสนี้ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียนี่กระไร เป็นยามเช้าในวันอากาศดี ที่มีสาวชาวกรุงเดินไปเดินมา ทำนั่นทำนี่ให้ แล้วมานั่งมองตากัน.. ยิ้มหวานๆ ให้กันอย่างนี้..<br />“มีคนเหนื่อยแทนแล้วหมอก็เหนื่อยน้อยลง” คนเป็นหมอหยอกเล่นแล้วหัวเราะอย่างมีความสุข<br />“แหม”<br />ญาดามองพิมพ์พญารับประทานอาหารอย่างอร่อยแล้วก็ชื่นใจ .. ผู้หญิงคนนี้ดูใสๆ ถ้าเป็นหนังสือคงเป็นหนังสือที่มีตัวอักษรตัวโตชัดเจน อ่านง่าย เข้าใจง่าย ..หล่อนรู้สึกเช่นนั้น และนึกภาวนา ขอให้พิมพ์พญาใสสะอาดจริงๆ อย่างที่หล่อนรู้สึกตลอดมาเถอะ เพราะหล่อนกำลังกลัวที่จะเสียความรู้สึก.. กลัวว่าคนๆ นี้จะมัวหมองไปเพราะเรื่องคาวๆ ..<br />“เมื่อคืน.. คุณต้อมโทรมาตอนตีสาม” ญาดาบอก พิมพ์พญาชะงักเล็กน้อย<br />“หรือคะ? เธอบอกหรือเปล่าว่ามีธุระอะไร?”<br />“บอกว่ามีเรื่องส่วนตัวจะพูดกับหมอค่ะ..ฉันก็เลย.. บอกเธอว่าคุณหลับอยู่ คุณเพิ่งกลับมาฉันไม่อยากปลุก”<br />หมอยิ้มให้อย่างอ่อนโยน<br />“ดีแล้วค่ะ หมอก็ไม่อยากถูกปลุกเหมือนกัน”เสียงบอกของพิมพ์พญาดูเนือยๆ<br />“คุณกับเธอ.. ตอนนี้ยังเป็นคนรักกันอยู่หรือเปล่าคะ?” คำถามนี้ ทำให้คนสองคนจ้องมองตากันนิ่งอยู่หลายวินาที<br />“เอ่อ..” ญาดารู้สึกอึดอัด และรู้สึกว่าตนละลาบละล้วงอีกฝ่ายมากไปหน่อย<br />“ขอโทษนะคะหมอ”<br />“ไม่เป็นไรค่ะ ตอนนี้ต้อมเป็นน้อง และเพื่อน” พิมพ์พญาตอบชัดเจน .. น่าแปลกที่ทำให้ความขุ่นมัวในใจของญาดาเลือนหายไปหมดสิ้น และหล่อนเชื่อสนิทใจจริงๆ<br />“แปลกนะคะที่ฉันดีใจ .. ฉันอาจห่วงอิมเมจคุณก็ได้” คราวนี้สาวชาวกรุงหัวเราะเบาๆ อย่างเขินๆ<br />พิมพ์พญาได้แต่ยิ้ม .. เธออยากรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้หึงเธอ .. แต่เธอก็ไม่กล้า ไม่กล้าคิด ไม่กล้าแม้นแต่จะหวัง …<br />เธอคิดไปว่าความรู้สึกของเธอตอนนี้ เหมือนความรู้สึกอย่างที่ชาวบ้านชอบพูดกันว่า หมาเห็นเรือบิน ..<br />ผู้หญิงคนนี้สำหรับเธอ ช่างเลิศลอยเด่นฟ้าจนเธอไม่กล้าหวัง เพราะเมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว เธอไม่มีอะไรทัดเทียมญาดาได้เลย<br />และยิ่งเมื่อเทียบกับอดีตสามีแต่ละคนของญาดา เธอยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นฝุ่นผงเล็กๆ ที่ไม่มีวันที่ผู้หญิงคนนี้จะมาคิดอะไรด้วย<br />ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับญาดาเท่าที่เป็นอยู่ขณะนี้ เป็นความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อนที่มีความศรัทธาต่อกันอย่างมาก .. และมันเป็นความสัมพันธ์ที่งดงามด้วยตัวของมันเอง เธอรู้สึกได้ว่าญาดาชื่นชมและศรัทธาในตัวเธอมากมาย และตัวเธอเอง ก็มีความนิยมในตัวผู้หญิงคนนี้ เธอรู้สึกถึงความเข้มแข็ง ความเป็นผู้หญิงที่อบอุ่นและมีความสุข ความเป็นผู้หญิงที่เป็นแม่..<br />และเธอซาบซึ้งใจในความเอื้ออารีย์และความห่วงใยที่ผู้หญิงคนนี้มีให้เธอ แม้นว่ามันจะมิได้เป็นไปในแบบที่เธอปรารถนาจะให้เป็น แต่เธอก็รู้สึกว่า ทุกสิ่งเหล่านี้มันงดงามและน่าปลื้มใจ และเธอไม่รู้ตัวว่าได้ทอดมองเข้าไปในดวงตาของ ญาดาอยู่เนิ่นนาน<br />ญาดารู้สึกแปลกใจที่เขินอายและสะเทิ้นสะท้าน เมื่อมองสบตาผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงข้าม หล่อนจำไม่ได้ว่าเคยรู้สึกอย่างนี้ต่อผู้หญิงคนไหนหรือไม่ แต่หล่อนก็สบสานสายตากับพิมพ์พญาแม้จะเขินอาย น่าแปลกที่ญาดามีความสุขอุ่นๆ อยู่ภายใน มีอะไรบางอย่างบอกหล่อนว่า หล่อนสามารถศรัทธาคนๆ นี้ได้ตลอดไป<br />ญาดาเพลิดเพลินกับการมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ลึกซึ้ง และดูใจดี .. หล่อนชอบคนดี และชอบความรู้สึกอย่างตอนนี้เหลือเกิน..<br />“ฉันศรัทธาคุณค่ะหมอ” หล่อนยิ้มให้อย่างอ่อนโยน มองเห็นหมอยิ้มตอบอย่างอ่อนโยนและลึกซึ้ง ..<br />หล่อนนึกขันนิดหน่อย ที่ดวงตาที่มองสบตาหล่อนอยู่ขณะนี้ ช่างหวานฉ่ำ.. จนหล่อนอยากหยอกเย้าว่า ฉันไม่ใช่สาว ใช่แส้นะคะ ..ฉันเป็นหญิงรักชาย ฉันเป็นแม่ม่ายลูกติด แถมตอนนี้กำลัง “ตกหลุมรัก” กับหนุ่มใหญ่เสียด้วย<br />“ทราบค่ะ” พิมพ์พญาบอก<br />“และหมอหวังว่า หมอจะรักษาศรัทธาของคุณดาไว้ได้ตลอดไป”<br />สองคนมองสบตากันอีก และมองนิ่งนาน .. ต่างคนต่างรู้สึกถึงความสุขและความอบอุ่นบางอย่างที่แผ่ซ่านเข้ามา ดวงตาสองคู่เหมือนได้คุยกันว่า ..เราจะไม่ทิ้งกัน.. เราจะดูแลกันและกัน.. เราจะรักษาความรู้สึกที่แสนดีเช่นนี้ไว้ตลอดไป<br />ญาดายื่นมือมาแตะมือพิมพ์พญา .. ฝ่ายนั้นสะดุ้งเล็กน้อย ทำให้หล่อนต้องเอ่ยขอโทษ<br />“ขอโทษค่ะ” แต่กระนั้นมือหล่อนก็ยังวางอยู่บนหลังมือของพิมพ์พญาอยู่<br />“ไม่คิดว่าคุณจะตกใจ” หล่อนยิ้มเหมือนล้อเลียน ดูน่ารักน่ามอง เหมือนคนขี้เล่น<br />พิมพ์พญาหัวเราะเบาๆ และสองคนก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน ..<br />เช้านี้ทุกอย่างดูสดใสไปหมด ..<br />“ขอโทษค่ะ” หล่อนนึกขึ้นได้ว่ายังจับมือพิมพ์พญาอยู่ จึงค่อยๆ ปล่อย แม้นจะรู้สึกเสียดาย และหล่อนก็รู้สึกว่า พิมพ์พญาก็ดูเสียดาย<br />หล่อนแปลกใจอีกแล้ว ที่หล่อนรู้สึกมีความสุขเมื่อได้<br />สัมผัสแตะต้องผู้หญิงคนนี้ .. ผู้หญิงที่มีลักษณะ อย่างที่ใครๆ ทั้งหลายพากันเรียกพวกเธอว่า “ทอมบอย”..<br />“ไม่เป็นไรค่ะ” พิมพ์พญาล้อเลียน ใบหน้านั้นยิ่มแจ่ม ดวงตาทั้งคู่พราวเหมือนเพชรเม็ดสวยสองเม็ดที่ส่องประกายแวววับบนผืนกำมะหยี่สีดำ<br />ญาดาหัวเราะอย่างมีความสุข หล่อนอยากถามพิมพ์พญาว่า คุณเคยมีคนรักมากี่คนแล้วคะ? คุณไม่เหมือนทอมบอยโดยทั่วไปที่ฉันเคยพบเห็น หรือเคยรู้จักมาก่อนเลย<br />คุณเขินอย่างนี้เสมอหรือคะ เมื่อโดนผู้หญิงจับมือ หล่อนหัวเราะอีก คราวนี้หัวเราะให้กับตัวเอง ที่นึกสนุกใจที่ได้เห็นอาการเขินอายของอีกฝ่าย<br />“ขอบคุณสำหรับอาหารเช้าที่แสนอร่อยค่ะคุณดา” พิมพ์พญาเอ่ย แล้วตัดสินใจลุกขึ้น เธอต้องไปทำงานแล้ว ทั้งที่ไม่อยากไปเลย<br />ถ้าทำได้เธออยากนั่งมองตากันอยู่อย่างนี้ให้นานแสนนาน เพราะมันเหมือนเธอและญาดากำลังดื่มด่ำกับความหวานฉ่ำที่ลึกซึ้ง .. ซึ่งเธอเรียกมันว่าความรัก เพราะเธอรู้สึก “รัก” และรู้สึกลึกซึ้งต่อผู้หญิงคนนี้อย่างเหลือเกิน<br />แต่.. เธอไม่รู้ ว่าญาดาเรียกความรู้สึกที่มีนี้ว่าอะไร.. ความรู้สึกของผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ปรารถนาจะเอื้อมมือมาแตะต้องสัมผัสเธอ.. เธอไม่เข้าใจความรู้สึกในใจผู้หญิง ที่ไม่ใช่หญิงรักหญิงอย่างเธอ ว่าในนั้นคิดอย่างไร รู้สึกอย่างไร ..<br />“ยินดีค่ะหมอ” ญาดายิ้มให้อย่างอ่อนหวาน .. ยินดีอย่างยิ่งค่ะหมอ ฉันยินดีจริงๆ ที่ได้ทำอาหารให้คุณทาน ยินดีที่ได้มองเห็นคุณหลับสนิทอยู่บนเตียง ยินดีที่ได้เห็นรอยยิ้มของคุณ และฉันรู้สึกยินดีที่ได้เห็นคุณมีความสุขค่ะคนดี..<br />พิมพ์พญารู้สึกว่ามันช่างเป็นสิ่งยากเย็น ที่จะละสายตาจากดวงหน้าสวยละมุนนั้น แต่เธอก็จำต้องทำ เพราะหาไม่ เธอคงไม่สามารถจะไปไหนได้เลย ..<br />ผู้หญิงคนนี้เหมือนแม่เหล็ก ที่สามารถตรึงเธอไว้กับที่ได้ด้วยดวงตาอันงดงามคู่นั้น ดวงตาที่ดูดให้เธอดิ่งลึกลงสู่ความรู้สึกกึ่งฝัน และทำให้เคลิบเคลิ้มเหมือนกำลังฝันทั้งที่ยังลืมตาอยู่..<br />“ต้องไปทำงาน” เธอบอกเบาๆ บอกเหมือนบอกเตือนตัวเองไปด้วย<br />“ค่ะ” ญาดายิ้มอย่างอ่อนโยน หล่อนขยับลุกขึ้น เดินตามไปส่งที่หน้าประตู .. หล่อนคิดถึงการจูบลาที่หน้าประตู อันเป็นธรรมเนียมปฏิบัติของสามีภรรยา และมองพิมพ์พญาก้มศีรษะให้หล่อนเล็กน้อยเป็นการร่ำลา<br />หล่อนอยากไปส่งที่รถที่จอดอยู่ริมรั้วหน้าบ้าน ด้วยว่าพิมพ์พญาคงเหนื่อยเกินไปเมื่อคืนนี้ จึงจอดรถทิ้งไว้ ไม่ขับเข้ามาจอดในบ้านอย่างเคย แต่หล่อนก็คิดเอาว่า คงเป็นอะไรที่ “มากไป” หากหล่อนจะเดินไปส่งถึงรถ .. หล่อนอาจเผลอเขย่งปลายเท้าจูบพิมพ์พญาก็ได้ คิดแล้วหล่อนก็หัวเราะเบาๆ อย่างอารมณ์ดี<br />“เช้านี้บรรยากาศดีจัง” พิมพ์พญาเอ่ยพลางยิ้มกริ่ม<br />“ค่ะ..บรรยากาศดีมากจริงๆ..”<br />“ไปนะคะ”<br />ญาดาพยักหน้าให้.. และมองดูอีกฝ่ายเดินออกไป<br />“เอ้อ..หมอคะ” หล่อนร้องเรียก<br />“คะ?” หมอหยุดเดิน เอี้ยวตัวกลับมามอง<br />“กลางวันจะทำอาหารไว้นะคะ .. ถ้าเป็นไปได้ ช่วยกลับมาทานด้วย”<br />คราวนี้หมอยิ้มแจ่ม.. และพยักหน้า<br />“ค่ะ ถ้าเป็นไปได้จะกลับมาทาน”<br />“ขอบคุณค่ะ”<br />..<br />“ขอบคุณเช่นกันค่ะ”<br />พิมพ์พญาหันกลับไปทางเดิม ก้มหน้าก้มตาเดินออกไป ในขณะที่นึกอยากให้ระยะจากที่ตรงนั้นถึงประตูรั้ว มันยืดยาวจากเดิม .. เพื่อเธอจะได้เดินอยู่ในสายตาของผู้หญิงที่ชื่อ ญาดา นานๆ ..<br />เธอรู้สึกถึงเพลงรัก ว่ามันกำลังโหมบรรเลงบทเพลงคลาสสิก .. ต้นไม้ใบไม้กำลังโอนเอนพริ้วไหวไปตามจังหวะดนตรี.. และเธออยากกระโดดโลดเต้น แต่ที่ทำได้ก็คือ เดินจากมา.. เปิดประตู และเดินต่อไปที่รถ เพื่อที่จะขับออกไปที่อาคารใหญ่ข้างหน้า และเริ่มต้นทำงานประจำวันอย่างมีสติ ระยะจากบ้านไปโรงพยาบาล พิมพ์พญาคิดถึงต้อม นิดหน่อย.. ต้อมโทรมาอีกแล้ว เธอคิดถึงต้อมด้วยความรู้สึกรันทดใจ นับวันต้อมยิ่งจะก้าวเดินไปสู่ความซับซ้อน แต่กระนั้น เธอก็ยังรู้สึกว่าเธอเข้าใจ ..<br />ทุกสิ่งที่ต้อมเป็นในวันนี้ คือผลจากการตัดสินใจก้าวเดินจากไปในครั้งนั้น เป็นการตัดสินใจของคนที่ไม่เด็ดขาดพอ และทำให้ชีวิตของเธอเหน็ดเหนื่อยกับการกลับไปกลับมาเหมือนคนหลงทางซ้ำแล้วซ้ำเล่า และเหนื่อยยากกับการอยู่ผิดที่ผิดทาง และยิ่งเหนื่อยและร้าวราน เมื่อต้องวิ่งวนหาบางสิ่งบางอย่างมาทดแทนสิ่งที่ขาดหายไปจากชีวิต ซึ่งเธอไม่คิดว่าต้อมจะหาเจอ..<br />เธอกลับรู้สึกว่ายิ่งต้อมพยายามดิ้นรณค้นหา กลับยิ่งทุกร้อนรณทุรณทุรายด้วยไฟราคะที่กำลังคุโชนอยู่ภายใน และชีวิตที่เคยใสสะอาดนับวันก็จะยิ่งมัวหมองลงเรื่อยๆ ..<br />ญาดาเก็บโต๊ะอาหาร ล้างจานเรียบร้อย จากนั้นเริ่มทำความสะอาดบ้าน บ้านไม้เล็กๆ ทาสีขาวสะอาดตา แต่ปราศจากความหรูหราหลังนี้ ดูมีชีวิตชีวาเหลือเกินในวันนี้ จนทำให้หล่อนต้องยิ้มออกมาอย่างมีความสุข<br />หล่อนรู้สึกว่าหล่อนชอบทำงานบ้าน อยากทำให้บ้านมีความสุข ทั้งบ้านของหล่อนเองที่กรุงเทพฯและบ้านน้อยหลังนี้ ทำไมหล่อนจึงสนิทใจกับที่นี่และเจ้าของบ้านหลังนี้นักไม่ทราบได้ อาจเป็นอย่างที่คนเขาเรียกกันว่าถูกชะตาก็เป็นได้<br />หล่อนเช็ดถูบ้านไป พลางคิดถึงวันแรกที่ได้พบกับพิมพ์พญา .. หล่อนได้ยินเสียงบ่นถึงความแพงของภาพเขียนที่แขวนแสดงอยู่ แปลกที่หล่อนไม่ขุ่นเคือง หากกลับยิ้มขันเสียอีก หล่อนจำได้ว่าหล่อนมองผู้หญิงคนนี้นานทีเดียว ผู้หญิงที่ดูงานศิลปะไม่รู้เรื่องและกล้าบอกออกมา แถมยังกล้าบ่นว่าแพงเสียอีก แต่หล่อนก็ถูกชะตาตั้งแต่นาทีแรกที่มองสบตา..<br />เอ.. หรืออาจรู้สึกดี ตั้งแต่ได้รับการแนะนำให้ทราบว่า ผู้หญิงคนนี้เป็นหมอบ้านนอก.. ซึ่งตอนนั้น หล่อนคิดในใจว่า อ้อ..มิน่า.. ถึงได้ดูภาพในร้านภาพเขียนของหล่อนไม่รู้เรื่อง อ้อ.. ท่าคงเทียบทุกสิ่งทุกอย่างที่เข้าข่ายฟุ่มเฟือยกับค่ายาเม็ดละสองสลึงหรือหนึ่งบาทอยู่เสมอ ..<br />แต่แปลกที่หล่อนก็เห็นด้วย และแปลกเหลือเกิน ที่หล่อนจำได้แม้นแต่ประโยคแรกๆ ที่หมอบ้านนอกคุยกับหล่อนยาวๆ และหล่อนฟังไปยิ้มไป เหมือนฟังเด็กนักเรียนเล่าความฝันเรื่องโตขึ้นฉันหมออะไรทำนองนั้นทีเดียว..<br />“บ้านนอกนี่คะจะให้สบายเหมือนในกรุงได้ไง หมอน้อยคนไข้มาก เครื่องมือเครื่องไม้ไม่ค่อยพร้อมแถมการสื่อสารระหว่างหมอพยาบาลกับคนไข้หรือญาติคนไข้ บางทีก็สื่อกันไม่เข้าใจ..”<br />ตอนนั้นหล่อนรู้สึกประทับใจ .. และแม้นแต่ตอนนี้ หล่อนก็ยังประทับใจ .. ยิ่งเมื่อได้เห็นภาพการทำงานกัน<br />อย่างกุลีกุจอในโรงพยาบาลเล็กๆ ในเมืองเล็กๆ ติดชายแดน ที่ต้องแบกรับภาระการรบพุ่งกันของเพื่อนบ้าน ที่ต้องเรียกว่าช่วยกันไปตามประสีประสา ตามแรงตามกำลังเท่าที่มีอย่างเต็มที่จริงๆ<br />หล่อนคิดถึงภาพหมอนอนแผ่ตามสบายบนที่นอน หายใจสม่ำเสมอ แปลว่าหลับสนิท และนั่นคือภาพคนที่หลับไหลไปด้วยความเหนื่อยอ่อน ทำให้หล่อนอยากแบ่งเบา อยากช่วย อยากดูแล อยากร่วมรับรู้ความเหน็ดเหนื่อย แต่หมอไม่มีแรงบ่น เพราะหลับไปเสียก่อน<br />ญาดาส่ายหน้าไปมา แต่หน้าสวยของหล่อนก็ยิ้มกริ่ม บ้านช่องสะอาดสะอ้านเรียบร้อยดีแล้ว หล่อนจึงอาบน้ำอีกครั้ง ก่อนทำอาหารกลางวันง่ายๆ เอาไว้รอท่า<br />.. นี่คือชีวิตง่ายๆ ที่มีความสุขดีจริงๆ อาหารของหล่อนเป็นข้าวผัดหมูใส่ไข่และผักหลายอย่าง หั่นเล็กๆ เหมือนที่หล่อนทำที่บ้าน นางฟ้าชอบทานอาหารสีสันสวยงามตามประสาเด็ก แต่อย่าว่าแต่เด็ก แม้นแต่ผู้ใหญ่เองก็ชอบ และหล่อนหวังว่าพิมพ์พญาจะชอบ<br />ทั้งข้าวผัดสีสวยๆ และต้มจืดสาหร่ายหมูสับ ใส่ต้นหอมผักชีครบ มีผลไม้หลายอย่างปอกแช่ตู้เย็นไว้พร้อม เอาไว้ทานหลังอาหารจะได้สดชื่น มีส้มสดในตู้เย็น ที่ควรคั้นแล้วดื่มเลยสดๆ ใหม่ๆ<br />เอ.. หล่อนจะทำให้พิมพ์พญาเคยตัวหรือเปล่าหนอ? เดี๋ยวหล่อนไปแล้วไม่มีใครทำให้ แต่ช่างเถอะ หล่อนอยู่ หล่อนก็อยากทำให้ ก็หล่อนอยู่ที่นี่ตลอดเวลาไม่ได้นี่ คิดแล้วหล่อนก็ขัน .. หล่อนช่างคิดอะไรไปมากมาย แต่หล่อนจะคิดไปทำไมไม่ทราบ เพราะไม่มีวันเป็นไปได้ หล่อนจะอยู่ที่นี่ตลอดเวลา หรือตลอดไปได้อย่างไร<br />ชีวิตการทำงานของหล่อนต้องอยู่ในกรุง และในอนาคตหากหล่อนแต่งงานอีกหนอาจต้องเดินทางไปอยู่ต่างประเทศในฐานะภริยาท่านฑูต..<br />หล่อนรู้สึกดีต่อท่านชายอย่างมาก แต่อาจต้องใช้เวลาสักหน่อยในการคบหาดูใจกัน หล่อนเป็นหญิงม่าย ไม่อยากได้ชื่อว่าพอมีผู้ชายดีๆ มาหมายปอง ก็กระโจนเข้าใส่ ยิ่งท่านมีบรรดาศักดิ์สูงส่ง หล่อนยิ่งต้องระวังตัว<br />พิมพ์พญาเดินเข้าบ้านเมื่อญาดารับโทรศัพท์ของท่านชายนุกูล ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มสดชื่น หล่อนยิ้มให้เจ้าของบ้าน แล้วกวักมือเรียกให้มาดูอาหารที่โต๊ะอย่างจะอวด<br />พิมพ์พญายิ้มให้ เธอมองเห็นความสดใสในแววตา คู่นั้น เป็นแววตาของคนที่กำลังมีความสุข .. ก็คงสุข.. เพราะกำลังคุยอยู่กับใครซักคนที่คงเป็นคนพิเศษ..<br />คนพิเศษของคุณดา คงเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลก เพราะแม้นแต่คนที่ไม่พิเศษเท่าไหร่อย่างเธอ ยังได้รับอะไรที่น่าปลื้มใจอย่างนี้ ผู้หญิงคนนี้ช่างดูแล ช่างปรนนิบัติ และปรนนิบัติอย่างเต็มอกเต็มใจโดยไร้เงื่อนไขอีกด้วย ..<br />ผู้หญิงคนนี้มีความเป็นแม่เต็มเปี่ยม และพิมพ์พญา อดคิดเลยเถิดไปไม่ได้ว่า ผู้หญิงที่เป็นแม่ที่ดี มักเป็นภรรยาที่ ยอดเยี่ยม แต่กระนั้น หล่อนก็หย่าร้างมาหลายหน เพราะอะไรหนอ?<br />มีข้าวผัดอยู่ในกะทะ พิมพ์พญาหยิบจานมาถือไว้ คนที่กำลังติดโทรศัพท์อยู่รีบเดินมาบอกว่า<br />“เดี๋ยวตักให้ค่ะหมอ”<br />“กำลังจะรับประทานกลางวันกันหรือครับ?” คุณชายถามมาตามสายอย่างเกรงใจ<br />“ค่ะท่านดาทำอาหารไว้ บอกคุณหมอให้กลับมาทานที่บ้าน”<br />“งั้นทานให้อร่อยนะครับ ถ้ามีโอกาส วันหนึ่งคงได้รับประทานฝีมือคุณบ้าง”<br />“โถ ..พูดอะไรอย่างนั้นคะ”<br />“ตามสบายนะครับ แล้วค่อยคุยกันใหม่”<br />“ก็ได้ค่ะท่าน แล้วค่อยคุยกันใหม่”<br />“สวัสดีครับคุณดา”<br />“สวัสดีค่ะท่าน”<br />พิมพ์พญาตักข้าวใส่จานสองใบ แล้วยกไปวางบนโต๊ะ ญาดาจึงยกชามเปลใส่ต้มจืดสาหร่ายตามออกมา สีหน้าหล่อนยิ้ม<br />แย้มอย่างมีความสุข หล่อนคงสุขใจที่ได้คุยกับใครคนหนึ่ง ซึ่งคงมีความหมายสำหรับหล่อนทีเดียว<br />พิมพ์พญาแอบถอนใจ เธอรู้สึกหัวใจเฉา แต่เธอก็หันเหไปสนใจกับอาหารจานสวยบนโต๊ะเบื้องหน้า อาหารสวยๆ บ่งบอกให้ทราบได้ว่า คนทำใส่ใจในการทำแค่ไหน และนั่นทำให้เธอยิ้มออกมาได้บ้างเล็กน้อย<br />“ข้าวผัดหลากสีกับต้มจืดสาหร่ายค่ะ นางฟ้าชอบมาก” หล่อนยิ้มอวด<br />“ลองชิมดูนะคะ”<br />พิมพ์พญายิ้มอีกครั้ง มองอาหารแล้วมองหน้าคนทำ.. ผู้หญิงคนนี้ฉลาดน่ารัก และเต็มเปี่ยมไปด้วยความเป็นแม่<br />“ฉลาดหลอกล่อให้ลูกทานผักนะคะ” หมอชม<br />“แหม ก็ต้องมีวิธีการกันหน่อยสิคะ ดาไม่อยากให้ลูกดาเป็นเด็กไม่ทานผัก เวลาเห็นเด็กเขี่ยผักในจานทิ้งดาจะไม่ชอบ”<br />“แต่หมอโตมากแล้ว” พิมพ์พญายิ้ม แต่ก็เจื่อนๆ เพราะหัวใจเธอเนือยๆ<br />“แหม” แต่ญาดายังแจ่มใส ดวงตาหล่อนยังพราวไปด้วยความสุข<br />“เหมือนคุณเอาหมอไปรวมกับลูกๆ”<br />“โอ๋..โถ..” คราวนี้สาวชาวกรุงหัวเราะคิกคักชอบใจ หล่อนรู้สึกเอ็นดูคนที่พูดประโยคนี้เสียยิ่งนัก .. โถ.. ท่าคงน้อยใจ แต่เหมือนจะจริงอย่างที่เธอประท้วงมานั่นแหล่ะ เวลาคิดถึง พิมพ์พญา อยากซื้อเสื้อผ้าให้ อยากทำอาหารให้ เธอมักคิดรวมๆ ไปกับลูกๆ .. คิดถึงตรงนี้ ญาดายิ่งหัวเราะมากขึ้น<br />หล่อนส่ายหน้าไปมา แล้วมองคนที่นั่งตรงข้ามด้วยแววตาเอ็นดู<br />“โถ..”<br />“โถ..” พิมพ์พญาล้อเลียนทำให้ญาดาหัวเราะอีก<br />“น้อยใจหรือคะ?”<br />“ไม่เชิงหรอกค่ะ รู้สึกแปลกๆ มากกว่า”<br />“ดาบอกไม่ถูกหรอกนะคะ บอกได้แต่ว่า...ดารู้สึกดีๆ สนิทสนม แล้วก็สงสารเวลาเห็นคุณเหนื่อย”<br />พิมพ์พญาเลิกคิ้ว..<br />“แม่ก็คงรู้สึกอย่างนี้กับหมอเหมือนกัน”<br />“แหม..”<br />“คุณมีธาตุแห่งความเป็นหญิง และมีความเป็นแม่สูงมาก”<br />“ในขณะที่คุณมีน้อยมาก” หล่อนล้อเลียน แล้วยิ้มแจ่ม<br />“คุณอาจเห็นหมอมีความเป็นหญิงน้อยกว่า เลยอยากแบ่งปัน”<br />“โถ..” หล่อนร้องครางเบาๆ พลางตักสาหร่ายใส่จานให้<br />“เข้าใจคิดไปนะคะ คุณคิดอย่างอื่นเป็นด้วยหรือคะหมอ? ดาคิดว่าคุณคิดเป็นแต่เรื่องงานซะอีก”<br />“แหม..” พิมพ์พญาอดยิ้มไม่ได้<br />“วันนี้เหนื่อยไหมคะ”<br />“ก็..”<br />“นิดหน่อย” ญาดาแซว..<br />“แหม” หมอส่ายหน้า แต่หน้านั้นก็ยิ้ม<br />“อาหารอร่อยนะคะ อยู่นานๆ คงอ้วนแน่”<br />“คงอยู่นานไม่ได้ค่ะ .. ไม่อยากให้คุณอ้วน” ญาดาหัวเราะสนุก<br />“เปล่าหรอกค่ะ ดาล้อเล่นน่ะ พรุ่งนี้ต้องกลับแล้วล่ะค่ะ ไม่ต้องกลัวว่าจะอ้วนเพราะดา”<br />“ค่ะ”<br />“ค่ะคืออะไรคะ?” หล่อนหยอกเย้าน่ารัก<br />“ค่ะคือรับทราบ” หมอบอก เธอตามความสนุกของคนที่มีหัวใจสีชมพูไม่ทัน<br />“ค่ะ”<br />“แค่นี้ก็เป็นความกรุณาอย่างยิ่งแล้ว”<br />“โถ..หมอคะ อย่าพูดถ่อมตัวแบบนี้สิคะ เราสองคนเท่าเทียมกันนะคะ คุณไม่ควรใช้คำพูดแบบนี้กับดา”<br />“ขอโทษค่ะ .. ก็แค่พูดไปตามที่รู้สึก เพราะหมอรู้สึกเสมอ ว่าได้รับความกรุณา ได้รับความเอ็นดูเป็นพิเศษจากคุณเสมอ”<br />“แต่ยิ่งกว่านั้นคือความศรัทธาค่ะ”ญาดากำลังทำให้อยากร้องไห้.. มีไม่กี่ครั้งหรอกในชีวิต ที่พิมพ์พญาอยากร้องไห้โดยไร้สาเหตุ .. ตอนนี้ก็เป็นอีกครั้งหนึ่ง ที่อะไรบางอย่างมันเอ่ออออยู่ภายใน และกำลังจะกลั่นออกมาเป็นน้ำตา<br />“ขอบคุณค่ะ”<br />และญาดาก็อยากเอื้อมมือไปจับมือคนที่น้ำตาคลออยู่เบื้องหน้า .. คนที่หล่อนรู้สึกดีๆ รู้สึกประทับใจ รู้สึกถูกชะตามากมาย..<br />“ขอบคุณเช่นกันค่ะ”<br />“ขอบคุณเรื่องอะไรคะ?”<br />“ขอบคุณที่เป็นคนดี ขอบคุณที่ทำให้รู้สึกดี”<br />“แหม..” คราวนี้พิมพ์พญาหัวเราะเบาๆ<br />“คุณก็เป็นคนดี และทำให้รู้สึกดีค่ะ เราสองคนคงต้องขอบคุณกันไปมาตลอดเวลาเสมอนะคะนี่ ขอบคุณที่ทำอาหารอร่อยๆ ให้ทาน”<br />“ขอบคุณที่กรุณามาทาน”<br />สองคนหัวเราะคลอกันเบาๆ และเต็มไปด้วยความสุขใจ.. ความมีชีวิตชีวา เหมือนผีเสื้อตัวสีสวยๆ ตัวเล็ก กระพือปีกบินไปมาอยู่รอบๆ อย่างร่าเริง..<br /><br />พิมพ์พญาไปส่งญาดาที่สนามบินเชียงราย สองคนยิ้มให้กัน พิมพ์พญาอยากเอื้อมมือไปจับมือญาดาซักครั้งก่อนจาก<br />แต่สิ่งที่เธอทำได้ก็คือก้มศีรษะให้แล้วก้มหน้าก้มตาเดินกลับมาที่รถ บรรยากาศเวิ้งว้างเหลือเกิน และเหมือนกับว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ตรงนี้ หากแต่บินตามญาดาไปด้วย และคำพูด<br /><br />ทุกคำก็ทยอยแว่วเข้ามาในหัวใจทำให้โรยยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน..<br />“ยิ่งกว่านั้นคือความศรัทธาค่ะ..” อืมนะ คำว่าศรัทธามันดูยิ่งใหญ่และน่าตื้นตันเหลือเกิน .. แต่พิมพ์พญาอยากได้น้อยกว่านั้นหน่อย.. เธออยากได้ความรักจากผู้หญิงคนนี้ แต่ดูเหมือนมันเป็นความหวังที่แสนจะเลื่อนลอยเหลือเกิน<br />ทว่ายิ่งรู้สึกว่าไม่มีหวัง ก็ยิ่งหวัง และจินตนาการก็เริ่มทำงานของมันเพื่อประเล้าประโลมให้พออยู่ได้ด้วยความสุขเล็กๆ น้อยๆ เมื่อคิดว่าสักวันหนึ่งถ้า.. ถ้าที่นั่งข้างคนขับในรถคันนี้ จะมีผู้หญิงชาวกรุงคนนี้นั่งอยู่ เธอจะพาญาดามุ่งหน้ากลับบ้านที่ เวียงแว่นแก้ว.. และจะดีเหลือเกินถ้าสองคนจะไม่จากพรากกันอีก<br />พิมพ์พญาส่ายหน้าไปมา และยิ้มให้กับฝูงนกที่พากันบินกลับรัง ระยะทางจากเชียงรายถึงเวียงแว่นแก้ว กินเวลาประมาณเดียวกับระยะเวลาที่ญาดาบินไปเมืองหลวง ..<br />แต่ทางเส้นนี้แสนกันดาร ใครหนอจะอยากมาอยู่ด้วย และยิ่งคนนั้นเป็นสาวสังคม และเป็นผู้หญิงสมบูรณ์แบบ ซึ่งในชีวิตนี้การที่เธอจะมาคิดรักชอบกับทอมซักคน ดูเหมือนเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยสักนิด<br />การที่เธอหยาดลงมาจากฟ้า มาคลุกคลีด้วยนี่ ก็เพราะศรัทธาเท่านั้น.. และพิมพ์พญาต้องรักษาความรู้สึกศรัทธานั้นเอาไว้ให้มั่นคง..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5932696180369612601-5567189343332904176?l=pimpaya.blogspot.com' alt='' /></div>VDnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5932696180369612601.post-82163902341738782422008-04-23T19:58:00.000+07:002008-04-23T19:59:43.599+07:00ต้อมหนุนแขนเน่อยู่บนเตียงใหญ่ที่ปูที่นอนด้วยผ้าซาตินสีฟ้าอ่อน ร่างของคนทั้งสองเปล่าเปลือยงดงามอยู่ในแสงสลัวของห้องที่หรี่ไฟให้อ่อน<br />เน่ลูบไล้เรือนร่างของต้อมไปมาอย่างเชื่องช้าแต่ซุกซนอยู่ในที ทั้งรักทั้งสงสาร และพิศสวาทเธอเสียจริง “รัก” ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ ว่าผู้หญิงคนนี้มีเจ้าของ และรักทั้งที่รู้ทั้งรู้ ว่าหัวใจผู้หญิงคนนี้ผูกพันอยู่กับความหลังมากมาย<br />หัวใจของต้อมนั้นบอบช้ำและปรารถนามือหนึ่งที่จะดูแลเธอให้มีความสุขและอบอุ่นซึ่งมันคงต้องมีพลังมากพอที่จะหยุดเธอได้ ไม่ให้ต้องเสาะแสวงหาอะไร หรือสิ่งใดอีกต่อไป<br />“เน่รักต้อมไหมคะ?”ต้อมเว้าวอนถามอย่างแผ่วเบา เมื่อเน่ลูบไล้กอดจูบเธอ<br />“รักสิคะ เน่รักต้อมที่สุดในชีวิต” คำตอบของเน่นั้นแสนหวาน หวานจนต้องต้องโอบกอดเธอเอาไว้แนบแน่น ร่างงามทั้งสองโอบกอดกันและกัน และจูบกันดูดดื่มหวานซึ้ง<br />“เน่ต้องการต้อมไหมคะ?” ต้อมถามด้วยเสียงสั่นพลิ้ว<br />“ต้องการตลอดเวลา”ต้อมบอกตรงๆ<br />“เน่รักนี่คะ”<br />“อยากทำอะไรต้อมคะ?”ต้อมหยอกเย้ายั่วเล่นอีกฝ่ายไม่ตอบด้วยถ้อยคำ แต่ก้มหน้าลงซุกไซร้ที่หน้าอกเต่งตึงและจูบยอดอกสีชมพูที่ชูชันนั้นแผ่วเบา ต้อมสะท้านรับพลางลูบผมเน่ไปมาแล้วเริ่มครางแผ่ว<br />หล่อนมีความสุขมากมายกับสัมผัสที่ได้รับ และหล่อนยอมรับกับตัวเองว่าเรื่องทำนองนี้ เน่กับหล่อนไปกันได้ดี .. ดีกว่ากับพิมพ์พญาเสียด้วยซ้ำ แต่.. ถึงอย่างไร หล่อนก็รักพิมพ์พญา รักลึกซึ้งเกินจะบรรยายได้<br />แต่หล่อนก็เพลิดไปกับบทรักของเน่ ที่กำลังพรมจูบลงบนร่างหล่อนระเรื่อยลงมาจนถึงท้องน้อย ซึ่งทำให้หล่อนถึงกับร้อนผ่าว<br />“อา..” ต้อมครางเบาๆ รู้สึกถึงความสุขจากความรักและความปรารถนาของคนที่กำลังคลุกเคล้าจูบเล็มอยู่บนเนื้อที่สำคัญของหล่อนอย่างนุ่มนวลและยั่วเย้า ทำให้หล่อนเคลิบเคลิ้มและมีความต้องการมากมายจนต้องขยับสะโพกไปมา<br />“เน่ขา”<br />หล่อนสุขเหลือเกิน สุขจนต้องพร่ำเรียกคู่รักคู่สวาทด้วยเสียงอันแหบพร่า<br />“จ๋า” เน่ขานตอบเบาๆ มาจากเนินหญ้าที่ขณะนี้ชุ่มชื้นไปด้วยน้ำผึ้งหวานที่เอ่อออ ออกมาจากกลีบดอกไม้ที่หอมกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายเสน่หา<br />“สุขจังค่ะเน่” .. เสียงหล่อนพร่ำละเมอ มือไม้ไขว่คว้าขยี้ผมของเน่ไปมาเบาๆ<br />“สุขเหลือเกินยอดรัก”<br />ต้อมไม่ปฏิเสธเลยซักนิดว่าเน่ช่างเก่งกาจ เพราะทำให้เธอมีความสุขเนิ่นนานตามต้องการ เธอและเน่ช่างเข้ากันได้ดีในเรื่องเพศรส เพราะเข้าอกเข้าใจกันและตอบสนองกันและกันได้อย่างถึงขั้วถึงแก่นจริงๆ<br />“โอ…เน่ขา..ต้อมจะตายไหมคะ?”<br />เน่ยิ้มให้กับเสียงครวญครางของคู่รัก และตอบต้อมในใจว่า ไม่ตายหรอกยอดรัก.. เธอไม่บอบบางขนาดนั้นหรอกคนดี .. แค่รู้สึกจวนเจียนจะขาดใจไปด้วยความสุขอันแสนหฤหรรษ์เท่านั้นล่ะ<br />..<br />ญาดาซุกกายอยู่ใต้ผ้าห่มหนาบนเตียงนอนของ พิมพ์พญา ในขณะที่เจ้าของเตียงกำลังทำงานง่วนอยู่ที่โรงพยาบาล นี่หล่อนจะข่มตาหลับได้อย่างไรหนอ<br />หล่อนรู้สึกห่วงใยเหลือเกิน งานที่นี่เกินกำลังไปมากมาย แต่พิมพ์พญาก็ก้มหน้าก้มตาทำอย่างไม่ย่นระย่อ ในขณะที่เพื่อนฝูงรุ่นเดียวกันส่วนใหญ่ พากันร่ำรวยอยู่ในเมืองใหญ่ๆ มีชีวิตส่วนตัวสุขสบายตามฐานะ ซึ่งเธอเองก็มีสิทธิ์ที่จะมีชีวิตเช่นนั้นได้หากกลับปฎิเสธสิ้น<br />เสียงเพลงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นยามดึก หล่อนทราบดีว่าเป็นใคร หล่อนยิ้มอย่างมีความสุข และรู้สึกเหมือนมีเพื่อนมาเยือนในยามที่หล่อนรู้สึกเหงาเพราะต้องอยู่ตามลำพังกับความห่วงใยที่มีให้กับเจ้าของบ้านหลังนี้<br />“สวัสดีค่ะท่าน” หล่อนรับโทรศัพท์ด้วยเสียงอันอ่อนหวานน่าฟัง<br />“สวัสดีครับคุณดา” เสียงทุ้มๆ นุ่มๆ ของหนุ่มใหญ่ข้ามฟ้ามาทักทายเช่นเคย<br />“ห่วงเพื่อนจนนอนไม่หลับ?” ท่านชายเดา<br />“ค่ะท่าน เธอทำงานหนักเกินไป ดาห่วงกลัวเธอจะเป็นอะไรไปน่ะค่ะ คราวนี้คงเดือดร้อนกันทั้งโรงพยาบาลแน่”<br />“เธอเป็นหมอนะครับ” ท่านหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูอารมณ์ดี และอ่อนโยนยิ่ง<br />“ถ้ารู้ตัวว่าไม่ไหว เธอคงไม่ฝืนหรอก”<br />“หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นค่ะ”<br />เสียงเปิดประตูรั้วก็อกแก็กดังแว่วมากระทบหู ญาดาขยับลุกขึ้นจากเตียง แง้มหน้าต่างออกดู และเห็นพิมพ์พญากำลังปิดประตูรั้วจากด้านใน แล้วเดินดุ่มเข้ามาในบ้านด้วยท่าทางอิดโรยเต็มที<br />“เธอกลับมาแล้วค่ะ ท่านคะ ดาขอตัวก่อนนะคะ จะลงไปหาเธอหน่อยค่ะ”<br />“ตกลง..ฝันดีนะครับคุณดา”<br />“ขอบคุณค่ะท่าน”<br />“ขอบคุณวันละหลายหน” เสียงทางโน้นกระเซ้าเบาๆอย่างอารมณ์ดีและญาดาก็หัวเราะออกมาอย่างมีความสุข<br />“ดาขอวางสายก่อนนะคะ”<br />“ครับผม”<br />“ขอบคุณค่ะ”.. หล่อนวางสาย แล้วยังยิ้มกริ่ม ก่อนจะก้าวลงจากเตียง เดินลงไปหาพิมพ์พญา ที่กำลังเปิดตู้เย็นรินน้ำเย็นดื่มอย่างกระหาย<br />ท่าทางอิดโรยของหมอทำให้รอยยิ้มของญาดาเหือดหายไปในทันที และหล่อนครวญครางในอกด้วยความสงสาร.. โถ..คงเหนื่อยมากสิคะ<br />“เป็นไงบ้างคะหมอ?” หล่อนถามเบาๆ แล้วเดินตาม<br />“เหนื่อยค่ะ” หมอบอกตรงไปตรงมา แต่ก็ยิ้มให้กับคนถาม .. เหนื่อยค่ะ เหนื่อยจริงๆ เหนื่อยจนไม่ทราบว่าจะโอดครวญอย่างไรนั่นล่ะ<br />“ค่ะ.. ดีนะคะที่หมอรู้ตัวว่าควรพัก”<br />“ค่ะ”พิมพ์พญาพยักหน้าหงึกๆ ตาโรยๆ คู่นั้นพร้อมที่จะปิดลงตลอดเวลา<br />“นอนนะคะ” ญาดาเข้าพยุงร่างสูงเพรียวของ พิมพ์พญาแล้วพาไปที่ห้อง<br />“ขอบคุณค่ะ” หมอปล่อยตัวตามสบายให้ฝ่ายนั้นพยุง และรู้สึกถึงความเอาใจใส่ดูแลที่ทำให้หัวใจของเธออบอุ่น..<br />ส่วนญาดาก็รู้สึกประทับใจเหลือเกิน ที่หล่อนได้ดูแลผู้หญิงคนนี้ และสงสารจับใจเมื่อเห็นพิมพ์พญาล้มตัวลงนอนทั้งที่ยังไม่ได้อาบน้ำ และหลับไปอย่างง่ายดายเหมือนเด็กเล็กๆ คนหนึ่ง<br />ญาดาช่วยปลดตะขอกางเกงให้พิมพ์พญา เพื่อให้นอนสบายสักหน่อย ความจริงหล่อนอยากเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ด้วยซ้ำไป จะได้นอนอย่างสบายจริงๆ<br />แต่ก็นั่นล่ะ เจ้าตัวคงตกใจตื่นแทนที่จะได้พัก หล่อนได้แต่นั่งมองและยิ้มให้กับหมอสาว ที่นอนหมดแรงอยู่บนเตียง คนหมดแรงแต่เธอก็ยิ้มกริ่มๆ..<br />คนอะไรนอนยิ้มก็ได้ด้วย.. หัวใจแสนดีของเธอคนนี้คงเต็มไปด้วยความสุขจากการทำความดี..<br />ญาดาเอื้อมมือเขี่ยผมที่ปรกหน้าพิมพ์พญาอย่างช้าๆ ยิ้มให้โดยไม่รู้ตัวซักนิด แล้วหล่อนก็ห่มผ้าให้.. หลับให้สบาย นะคะ..คนดี.<br />หล่อนปิดไฟ และเดินออกจากห้อง ปิดประตูเบาๆ หล่อนเข้ามานอนห้องนอนเล็ก แต่ก็นอนไม่หลับ กลับคิดถึงอะไรต่ออะไรที่ผ่านมาในชีวิต และอะไรต่ออะไรที่จะต้องพบเจอในชีวิตต่อจากนี้ อะไรต่ออะไรที่ท่านชายเอื้อนเอ่ยเอาไว้มากมายหากหล่อนยินยอมพร้อมใจที่จะ “แต่งงาน”กับท่าน<br />แต่งงาน.. หากหล่อนยินยอม ครั้งนี้จะเป็นหนที่สี่ในชีวิต บางครั้งหล่อนเองแทบไม่อยากเชื่อซักนิดว่าตัวเองแต่งงานมาแล้วถึงสามครั้งสามหน<br />แรกๆ แสนหวานทุกหน แต่พอเวลาผ่านไป สิ่งที่เคยได้รับมากมาย กลับลดทอนลง เหมือนน้ำตกในหน้าน้ำหลาก ค่อยแห้งเหือดลงเรื่อยๆ และที่สุด กลับกลายเป็นเพียงหยดน้ำเล็กๆ ซึ่งหล่อนรับความแตกต่างมากมายเช่นนั้นไม่ได้<br />หล่อนเคยเรียกร้องขอความเสมอต้นเสมอปลายจากสามีคนแรก แต่หล่อนทำไม่สำเร็จ!!! และจากนั้นมา หล่อนไม่เคยร้องขอสิ่งใดจากใครอีกเลย..<br />ขณะเคลิ้มๆ จวนจะเข้าสู่นิทราในเวลาตีสามเศษ อยู่ๆ ก็มีเสียงกริ่งโทรศัพท์ดังขึ้นจากห้องรับแขก ญาดารู้สึกตกใจ และขุ่นเคือง<br />อะไรกันนี่ พิมพ์พญาเพิ่งกลับมาเมื่อตีหนึ่งกว่า นี่ตีสามจะตามกันอีกแล้ว .. หล่อนงัวเงียออกไปรับสาย แต่ปรากฏว่าไม่ใช่สายจากโรงพยาบาลอย่างที่เข้าใจไปแต่แรก<br />“สวัสดีค่ะ”<br />…<br />“สวัสดีค่ะ” หล่อนเอ่ยทักทายไปอีกครั้ง หลังจากที่ไม่ได้รับการตอบรับ<br />“สวัสดีค่ะ” เสียงทางโน้นฟังดูหวาดหวั่น และเบาหวิว<br />“ค่ะ สวัสดีค่ะ”<br />“เอ้อ ขอสายพี่หมอหน่อยค่ะ”<br />คราวนี้ญาดาจำได้ว่าเป็นเสียงของผู้หญิงชื่อต้อม อดีตคนรักของพิมพ์พญานั่นเอง เฮ้อ.. ความสัมพันธ์ของคนสองคนนี้แท้จริงเป็นไปอย่างไรหนอ “หมอหลับอยู่ค่ะ” ญาดาเหลือบมองนาฬิกาเรือนใหญ่ที่แขวนอยู่ที่ข้างฝา..<br />“ตีสามกว่าแล้ว คุณน่าจะทราบเวลานะคะ” คราวนี้หล่อนตำหนิเองตรงๆ<br />“ค่ะ แต่ฉันมีเรื่องส่วนตัวจะคุยกับพี่หมอ”<br />“มีอะไรค่อยคุยกันพรุ่งนี้เถอะค่ะคุณ หมอเพิ่งกลับมาเมื่อตีหนึ่งกว่าๆ ให้เธอพักซักนิดเถอะค่ะ”<br />“คุณเป็นอะไรกับพี่หมอกันแน่?” ฝ่ายโน้นถามมาตรงๆ เช่นกัน<br />ญาดาขมวดคิ้ว .. หล่อนหงุดหงิดที่โดนหึงหวง<br />“คุณล่ะคะ เป็นอะไรกับหมอกันแน่?”<br />“คุณ..”<br />“ฉันไม่อยากเสียเวลากับเรื่องไร้สาระตอนตีสามแบบนี้ ขอวางสายนะคะ” หล่อนสรุป แล้ววางหูโทรศัพท์กับแป้น .. เหลือบตามองไปที่ประตูห้องนอนของเจ้าของบ้าน และคิดไปว่า แท้จริงความสัมพันธ์ของคนคู่นี้เป็นอย่างไรกันแน่นะ<br />หากพิมพ์พญาคบหากับคนรักเก่าในเชิงชู้สาว .. ความศรัทธาที่มีในใจหล่อนคงเสื่อมสูญ แม้นว่าเรื่องเหล่านี้จะเป็นเรื่องส่วนตัว แต่กระนั้น หล่อนก็คาดหวัง.. และหล่อนคงผิดหวัง..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5932696180369612601-8216390234173878242?l=pimpaya.blogspot.com' alt='' /></div>VDnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5932696180369612601.post-7641862413702556552008-04-23T19:57:00.000+07:002008-04-23T19:58:33.475+07:00ต้อมสวมกอดกับเน่ สาวทอมวัยอ่อนกว่าผู้มีหน้าตาน่ารักเกลี้ยงเกลา เน่มารับเธอที่สนามบิน และเธอจะอยู่กับเน่ที่กรุงเทพฯเป็นเวลาสองวัน เพราะเธอต้องมางานแต่งงานของเพื่อนสนิทในขณะที่สามีของเธอบินไปดูงานที่ฮอล์แลนด์ เธอมีเวลาเป็นอิสระสองวันเต็มๆ ซึ่งทำให้เน่ดีใจมาก<br />“เน่เฝ้ารอวันนี้” คนรักทอมของเธอบอกเบาๆ ที่ริมหูขณะสวมกอดกันไว้แนบแน่น<br />“ต้อมก็เหมือนกันค่ะ” ต้อมหวานพอกัน เธอคลายกอด มองหน้าเน่ด้วยสายตาซาบซึ้ง .. เธอนึกขอบคุณผู้หญิงคนนี้ที่เข้ามาในชีวิตของเธอ และอดทนกับเธอพอสมควร เธอซุกร่างเข้าหาอ้อมกอดของเน่อีกครั้ง ..<br />มันเหมือนชีวิตเธอหนาว และอ้างว้างไร้จุดหมายที่จะไป เน่เหมือนร่มไม้ใหญ่ ให้เธอได้แอบอิง แต่เธอเฝ้าถามตัวเองเสมอทุกนาทีก็ว่าได้ ว่าเธอรักเน่ไหม? เธอทำให้เน่รักและหลง เธอพอใจที่เห็นเน่รักเธอ พอใจที่เห็นความกระวนกระวายใจของคนที่รักเธอซึ่งทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองยังมีเสน่ห์ และมีค่า<br />เธอทำให้เน่เฝ้ารอคอย และฝันใฝ่หาทุกเช้าค่ำ แต่อนิจา หัวใจของเธอเหมือนติดกับอยู่กับคนเพียงคนเดียวเท่านั้น .. คนที่เคยรักกัน<br />แต่บัดนี้ คนๆ นี้ไม่อนาทรร้อนใจกับเธอเลยแม้นแต่น้อย ไม่ว่าเธอจะเป็นอย่างไรพิมพ์พญาก็ไม่แคร์ .. ไม่แคร์ซักนิด .. และเมื่อคิดถึงตรงนี้ทีไร ต้อมก็รู้สึกไร้ค่าไร้ราคาลงทันทีเสมอทุกครั้ง..<br />“ร้องไห้อีกแล้ว” เน่ครางเบาๆ และลูบหลังเธอไปมาอย่างอ่อนโยน<br />“ขอโทษค่ะเน่”<br />“นิ่งนะฮะคนดี”<br />“เน่..” ต้อมสะอื้น<br />“ฮะ?”<br />“เน่ขา เน่ว่าต้อมอ่อนแอเกินไปหรือเปล่าคะ?”<br />“อ่อนแอ อ่อนไหว แต่ก็น่ารัก”เน่บอก<br />“ทูนหัว..” ต้อมรำพึงเบาๆ<br />“อดทนกับต้อมอีกหน่อยนะคะเน่ ต้อมจะพยายามเข้มแข็งเพื่อความรักของเรา”<br />“ต้อม.. เน่รักต้อมนะฮะ รักมากเท่าชีวิตของเน่ และจะรักต้อมตลอดไป”<br />“เน่..” ต้อมกอดแน่น<br />“ขอบคุณค่ะยอดรัก”<br />ต้อมและเน่กอดปลอบกันพักใหญ่ เธอทั้งสองไม่สนใจสายตาของใครที่เริ่มพากันเมียงมองภาพหญิงสาวกอดซบอยู่ในอ้อมอกของผู้หญิงวัยน้องสาว ผู้ซึ่งมีลักษณะห้าวกว่า<br />แต่เน่ก็เป็นคนหน้าตาดี และมีรูปร่างสะโอดสะองสูงบางสะอาดสะอ้าน เธอแต่งตัวด้วยชุดเสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อน และกางเกงสีเทาเข้ม เป็นชุดที่ดูทันสมัยและดูดี สมกับตำแหน่งเลขานุการของเธอ<br />เน่ประคองต้อมอย่างแสนรักแสนถนอม ในขณะที่ต้อมรู้สึกละอายลึกๆ อยู่ในใจ .. เธอรู้ตัวดีนี่นาว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงที่น่าถนอมอีกแล้ว คนที่เธอต้องการให้โอบประคองเธอเช่นนี้แท้จริงไม่ใช่คนๆ นี้ ..โอ้.. หากเน่สามารถล่วงรู้ความในใจของเธอได้ เน่จะเสียใจสักปานไหนกันหนอ<br />ญาดาสวมหมวกสานปีกกว้าง ยืนดูทำเลโดยรอบบริเวณอยู่บนระเบียงบ้านพักที่ปลูกอยู่บนเนินสูง<br />หล่อนมากับเพื่อนและผู้ร่วมหุ้นของเพื่อนของหล่อนอีกสามคนซึ่งล้วนแต่เป็นนักธุรกิจมือฉมัง พวกเขาพูดคุยต่อรองกับเจ้าของที่อย่างมีชั้นเชิง เพื่อให้ได้ราคาที่ดินผืนสวยผืนนี้ในราคาที่ต่ำที่สุด<br />ญาดาอดถอนใจไม่ได้ หล่อนรู้สึกว่าหล่อนมีความเป็นธรรมกว่าคนพวกนี้เยอะ แต่คงไม่ดีหากหล่อนจะแย้งพวกเขา<br />ที่สุดหล่อนก็ได้แต่เลี่ยงออกมา และโทรหาหมอ พิมพ์พญา ด้วยความรู้สึกว่านี่คือคนที่อยู่นอกวงจรแห่งการเอารัดเอาเปรียบ มันเป็นข้อเปรียบเทียบที่เกิดขึ้นเอง และทำให้รู้สึกอยากบินไปจากที่นี่ ไปทำอะไรๆ ให้หมอพิมพ์พญาทาน หล่อนจะสบายใจดีกว่าการทนดูและฟังการต่อรองราคาที่ดินที่นี่<br />“สวัสดีค่ะ” เสียงพิมพ์พญาดังมาตามสาย ทำให้ญาดายิ้มออกมาได้บ้าง<br />“สวัสดีค่ะคุณหมอ” เสียงหล่อนอ่อนโยน และหล่อนยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับความเขียวขจีของพื้นที่เบื้องล่างที่มองเห็นจากระเบียงแห่งนั้น<br />“ตอนนี้ดาอยู่ใต้ฟ้าเดียวกันกับหมอแล้วนะคะ” หล่อนบอก น่าแปลกที่เมื่อได้ยินเสียงของพิมพ์พญาแล้วหล่อนรู้สึกอารมณ์ดีขึ้น ฝ่ายนั้นหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างอารมณ์ดีเช่นกัน<br />“ยินดีต้อนรับสู้เจียงฮายค่ะ”<br />“ยินดีเจ๊า”<br />“ตอนนี้อยู่ไหนคะคุณดา?”<br />“อยู่แม่จันค่ะ ดาคิดว่าอีกซักครู่ดาคงปลีกตัวออกไปได้”<br />“ที่สวยถูกใจไหมคะ?”<br />“สวยค่ะ นี่ก็กำลังเจรจาต่อรองราคากันอยู่ ทั้งๆ ที่ .. ราคาที่เจ้าของเค้าตั้งไว้ก็สมน้ำสมเนื้อดีอยู่แล้ว” ประโยคหลัง ญาดาเสียงอ่อนลงมาก หล่อนอ่อนใจนั่นแหละ หล่อนรู้สึกว่าหล่อนทำธุรกิจเต็มตัวไม่ได้แน่ๆ<br />“คนไทยชอบต่อค่ะ”พิมพ์พญาว่ามาอย่างนั้น<br />“อย่าคิดมาก”<br />ประโยคนี้ของหมอบ้านนอก ทำให้ญาดารับทราบได้ว่า พิมพ์พญาจับอารมณ์หล่อนได้ ว่าหล่อนรู้สึกอย่างไร<br />“จะพยายามค่ะ ดาคงไปถึงหมอไม่เย็นนัก ขอพักกับหมอนะคะ”<br />พิมพ์พญาเงียบไป ..<br />“ฮาโหล”<br />“ค่ะ”<br />“ที่เงียบไปนี่หนักใจหรือเปล่าคะ?”<br />“หนักใจอะไรหรือคะ?”พิมพ์พญาย้อนถามงงๆ<br />“ก็หนักใจที่ดาขอพักด้วย”<br />“แหม ไม่หรอกค่ะ ดีใจมากต่างหากที่คุณดาให้เกียรติ”<br />“แหม เป็นทางการเหลือเกิน”<br />พิมพ์พญาหัวเราะเบาๆ ด้วยความรู้สึกเขิน<br />“งานยุ่งหรือเปล่าคะนี่ ดากวนหรือเปล่า?”<br />“เปล่าค่ะ”<br />“เปล่าแปลว่าว่าง? ไม่น่าเชื่อ” หล่อนยิ้มมากขึ้นอีกแต่อีกฝ่ายกลับหัวเราะเสียงใส<br />“เปล่าไม่ได้แปลว่าว่างค่ะ เพียงแต่คุยได้”<br />“เริ่มเกรงใจ”ญาดาหัวเราะ<br />“ไม่กวนแล้วจะดีกว่าค่ะ เพราะเดี๋ยวก็จะเจอกันแล้ว”<br />“ดีใจจังค่ะ”<br />“ขอบคุณค่ะ”<br />“ขอบคุณอะไรคะ?”เสียงพิมพ์พญางงๆ<br />“ก็..” ญาดาหัวเราะเบาๆ อย่างอารมณ์ดี<br />“ขอบคุณที่คุณดีใจ”<br />“แหม..”<br />“เดี๋ยวเจอกันนะคะ”<br />“ตกลงค่ะ สวัสดีค่ะ”<br />“สวัสดีค่ะ”<br />และเป็นอีกครั้งที่ต่างฝ่ายต่างรอให้อีกฝ่ายวางสาย แต่พิมพ์พญารอได้ไม่นานนัก<br />“ขอวางก่อนนะคะ”<br />โถ.. คงต้องทำงาน ญาดาคิดในใจด้วยความรู้สึกเข้าใจ เข้าใจแสนจะเข้าใจ เข้าใจเป็นอย่างดี เข้าใจเป็นพิเศษ..<br />“ทำงานเถอะค่ะ..” หล่อนรู้สึกอยากต่อท้ายประโยคด้วยคำว่าคนดี.. แต่เหมือนมีอะไรบางอย่างมายั้งไว้ไม่ให้เอ่ยออกมา<br />“ขอบคุณค่ะ” พิมพ์พญาเอ่ยเบาๆ ก่อนวางสายลงก่อน เนื่องจากต้องทำงานเสียที<br />ญาดาโรยยิ้ม หล่อนชอบคนดี .. คนที่มีคุณค่าในตัวเอง ในขณะเดียวกันหล่อนก็คิดถึงดวงตาสีสนิมเหล็กที่อ่อนโยนของท่านชายนุกูล ผู้ชายที่ทำให้หล่อนรู้สึกถึงความรักครั้งใหม่ที่หวานละไม ..<br />ท่านชายที่สูงศักดิ์ ที่กระวนกระวายถึงหล่อนเสมอ และหล่อนรับทราบและเชื่อได้ เพราะทุกสามหรือสี่ชั่วโมง หล่อนจะได้รับโทรศัพท์จากท่านโทรข้ามฟ้ามาคุยกับหล่อนด้วยความคิดถึง<br />แต่น่าแปลก ที่ขณะที่หล่อนรู้สึกว่าหล่อนเริ่มมีความรักอีกครั้ง หล่อนกลับปรารถนาจะดูแลให้ความสุขสบายแก่ผู้หญิงคล้ายชายคนหนึ่งที่เก็บตัวอย่างเงียบเชียบอยู่ในเมืองเล็กๆ ในหุบเขาตะเข็บชายแดนที่แสนทุรกันดาร<br />ในขณะที่หล่อนเริ่มรู้สึกว่า “รัก”ผู้ชายคนหนึ่ง แต่หล่อนกลับรู้สึก “ผูกพัน”กับหมอพิมพ์พญาคนนี้ ความผูกพันเช่นนี้มากกว่าเพื่อน และอ่อนเอื้อเอ็นดูเหมือนคนๆ นี้เป็นคนในครอบครัวของหล่อน ที่หล่อนปรารถนาจะดูแลให้มีความสุขทั้งกายใจ .. ทำไมจึงเป็นเช่นนี้ก็ไม่ทราบ<br /><br />ญาดาขับรถกะบะโฟล์วิลคันโตของเพื่อนออกจาก อำเภอแม่จัน มุ่งหน้าสู่เวียงแว่นแก้วด้วยความรู้สึกปลอดโปร่ง<br />เป็นขณะเดียวกับที่เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลเวียงแว่นแก้วกำลังทำงานกันอย่างหนัก เนื่องจากการปะทะกันของชนกลุ่มน้อยจากฝั่งโน้น ทำให้มีการขนผู้บาดเจ็บเล็ดลอดเข้ามาขอรับการรักษาเช่นเคย<br />“แล้วจะรบจะพุ่งกันไปทำไม๊?”หลายคนบ่นอุบ แต่ก็ทำงานกันไปมือเป็นระวิง เฮ้อ.. บ่นไปก็ไม่เคยมีอะไรดีขึ้นมา เพราะเผลอเดี๋ยวเดียวก็หิ้วกันเข้ามาในอาการร่อแร่อีก และเป็นอย่างนี้เรื่อยมาทำท่าว่าจะไม่จบไม่สิ้นเสียด้วย<br />“ดูคุณหมอเป็นตัวอย่าง” คนหนึ่งบอกพลางชี้เข้าไปในห้องผ่าตัด<br />“ตั้งแต่เข้ามาทำงานที่นี่ ชั้นยังไม่เคยเห็นหมอพิมพ์บ่นซักคำ”<br />“เหนื่อยจนบ่นไม่ออกน่ะสิ”<br />“พวกเราก็เหนื่อยแต่ยิ่งเหนื่อยก็ยิ่งอยากบ่น”<br />ญาดามาถึงโรงพยาบาล เห็นสภาพแล้วรู้สึกตกใจ ไม่น้อย หล่อนรู้ว่าหมออยู่ในห้องผ่าตัดและคงจะอยู่อีกนาน <br />ขณะยืนหันรีหันขวางอยู่นั้น เสียงกริ่งโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น<br />“สวัสดีค่ะท่าน”<br />“สวัสดีครับคุณดา เอ๊ะเสียงอะไรครับนั่น” เสียงคุณชายนุกูลดังมาจากฮังการี<br />“เสียงวุ่นวายในรพ.เวียงแว่นแก้วน่ะค่ะ ตอนนี้ทหารชนกลุ่มน้อยบาดเจ็บหนีเข้ามาขอรับการรักษา”<br />“แล้วคุณดาไปทำอะไรที่นั่นครับนี่?” ท่านสงสัย<br />“ดามาหาเพื่อนค่ะ เพื่อนดาเป็นหมอ.. เป็นหมอคนเดียวในโรงพยาบาลนี้” ประโยคหลังหล่อนรู้สึกตื้นตันซึ้งใจพิกล หล่อนสงสารพิมพ์พญาจับใจ เป็นหมอคนเดียว แล้วดูผู้คนเหล่านี้สิ พวกเขาบาดเจ็บน่าอเน็จอนาถใจ<br />“โอ..” เสียงเขาครางเบาๆ<br />“เพื่อนคุณคงต้องทำงานหนักมาก”<br />“ค่ะ .. คืนนี้ทั้งคืน ดาอาจไม่ได้พบเธอก็ได้”<br />“เธอ?”<br />“ผู้หญิงค่ะ เพื่อนดาเป็นผู้หญิง”<br />“อืม .. น่ายกย่องนะครับ”<br />“มากๆ ค่ะ ดาภูมิใจในตัวเธอมากทีเดียวค่ะท่าน”<br />“คุณดาจะค้างที่นั่นหรือครับ?”<br />“ค่ะ ทั้งที่เธอคงยุ่งมาก”<br />“เธอต้องทำงานหนักแน่ครับ ผมขอเอาใจช่วยเธอด้วยนะครับ”<br />“ขอบพระคุณค่ะ”<br />“ดูแลตัวเองนะครับคุณดา”<br />“ขอบพระคุณค่ะ เช่นกันค่ะท่าน ประเดี๋ยวดาคงจะเข้าบ้านพัก และออกไปตลาด”<br />“คิดถึงนะครับ”<br />“ขอบพระคุณค่ะ”<br />“คงได้โทรอีกทีประมาณสี่ห้าทุ่มเวลาเมืองไทย”<br />“ค่ะท่าน แต่ ถ้าไม่สะดวก..”<br />“ผมสะดวกดี” ท่านว่า และทำให้หล่อนหัวเราะออกมาเบาๆ<br />“ค่ะ”<br />“สวัสดีครับ”<br />“สวัสดีค่ะท่าน”..<br />หล่อนวางสาย รู้สึกถึงความห่วงอาทรอันหวานละมุนวิ่งวนโดยรอบ ความรู้สึกรักช่างเป็นความรู้สึกที่ดีแสนดีเสียนี่กระไร หล่อนชอบความรู้สึกเช่นนี้จริงๆ ..<br />ชอบความรู้สึกรัก และความรู้สึกถูกรัก หล่อนว่ามันทำให้โลกมีชีวิตชีวาพร่างพราวไปด้วยความสดชื่น เขามาทำให้สดชื่นในขณะที่หล่อนกำลังอยู่ในภาวะเศร้าสลดใจต่อสภาพที่พบเห็น เขามาทำให้หล่อนรู้สึกอุ่นขึ้น ..<br /><br />ญาดาได้รับกุญแจจากเจ้าหน้าที่หญิงคนหนึ่งที่เข้ามาถามหล่อนว่า<br />“เพื่อนคุณหมอไจ้ก่อเจ้า?(เพื่อนคุณหมอใช่ไหมคะ?)”<br />“ใช่ค่ะ”<br />แล้วหล่อนก็ได้รับกุญแจพวงหนึ่งจากผู้หญิงคนนั้นยื่นส่งให้<br />“คุณหมอฝากฮื้อเจ้า(คุณหมอฝากให้คุณค่ะ)”<br />“ขอบคุณมากค่ะ”ญาดายิ้มอย่างอ่อนโยน .. โถ อุตส่าห์ฝากกุญแจไว้ให้ คงกลัวหล่อนต้องรอ พิมพ์พญาช่างรอบคอบเสียเหลือเกิน<br />ญาดาไปที่บ้าน สำรวจดูข้าวของเครื่องใช้ แล้วออกไปตลาดขนซื้อเป็นการใหญ่ หล่อนไม่อยากให้พิมพ์พญารับประทานบะหมี่สำเร็จรูปบ่อย อยากให้มีอาหารดีๆ ทานตอนหิว อยากดูแลให้กินอิ่มหลับสบายเหมือนสมาชิกในครอบครัว<br />หล่อนยิ้มอีกครั้ง เมื่อรู้สึกว่านี่หล่อนนับพิมพ์พญารวมกับลูกๆของหล่อนอีกแล้ว แต่จริงๆ นั่นแหละ ตอนอยู่กรุงเทพฯ หล่อนนึกอยากยกบ้านพักหลังนี้ไปไว้ใกล้ๆ บ้านเพื่อหล่อนจะได้ดูแลเจ้าของบ้านพักหลังนี้ให้สุขกายสบายใจได้โดยง่าย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5932696180369612601-764186241370255655?l=pimpaya.blogspot.com' alt='' /></div>VDnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5932696180369612601.post-67419326333056494832008-04-23T19:56:00.000+07:002008-04-23T19:57:25.480+07:00หัวค่ำคืนนั้น หลังจากหล่อนและน้องนางฟ้ากลับมาจากการรับประทานอาหารค่ำที่บ้านใหญ่แล้ว ลูกสาวทำการบ้าน ส่วนแม่นั่งดูข่าวประจำวันทางโทรทัศน์ พอจบข่าวญาดาก็มานั่งหน้าเครื่องคอมพิวเตอร์เพื่อเช็คเมล์ และเข้าเว็บบางเว็บที่น่าสนใจ หล่อนคิดถึงคำพูดของบุญครองเมื่อตอนกลางวันขึ้นมาได้ จึงลองใส่ชื่อเว็บที่เพื่อนเอ่ยถึงลงในช่อง “ค้นหา”<br />และหล่อนก็พบเว็บที่ว่า เป็นเว็บไซด์นวนิยาย มีกระดานสนทนา และห้องสนทนา ไว้บริการไม่ต่างจากเว็บอื่นๆ ทั่วไป หล่อนอ่านคำนำที่ถูกเขียนไว้ที่หน้าเว็บ แล้วลองคลิกไปตามลิ้งก์ที่บอกไว้ว่าเป็นนวนิยายตอนที่เพิ่งอัพเดท ลิ้งก์พาหล่อนไปหน้าสารบัญให้เลือกนวนิยายอ่าน<br />ญาดาเลือกอ่านนวนิยายเรื่องหนึ่งซึ่งมีชื่อเดียวกับชื่อเว็บ นั่นคือเรื่องปิงฟ้าวิลันดา และนั่นเองหล่อนจึงทราบว่าเว็บไซด์แห่งนี้เป็นเว็บไซด์เผยแพร่นวนิยายโรแมนติกสไตย์หญิงรักหญิง หรือก็คือเป็นเว็บเฉพาะกลุ่มเลสเบี้ยนทอมดี้นั่นเอง หล่อนรู้สึกสนใจมากขึ้นเหมือนได้พบแหล่งข้อมูลที่หล่อนจะสามารถค้นหาอะไรบางอย่างที่อยากรู้ได้ที่นี่ ..<br />หล่อนอ่านนวนิยายไปเรื่อยๆ หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน<br />เมื่อเนื้อหาเปิดเผยให้ทราบความสัมพันธ์ฉันท์คนรักของผู้หญิงต่างวัยที่ชื่อปิงฟ้า กับวิลันดา นางฟ้าลุกขึ้นมาบอกว่าทำการบ้านเสร็จแล้ว และง่วงนอน ญาดาจึงลุกจากหน้าจอไปส่งลูกสาวเข้านอนที่ห้อง อ่านนิทานให้นางฟ้าฟังไม่ถึงหน้า ฝ่ายนั้นก็หลับไป<br />หล่อนมองลูกหลับสนิทหายใจสม่ำเสมออย่างมีความสุข ญาดารู้สึกแปลกใจที่หล่อนคิดถึงผู้หญิงอีกคนที่อยู่ชายแดน ซึ่งป่านนี้จะได้นอนหรือยังก็ไม่ทราบ<br />“สวัสดีค่ะ” หล่อนต่อโทรศัพท์ไปที่บ้านพักของพิมพ์พญาอีกครั้งในวันนี้ พร้อมทั้งคิดว่าฝ่ายนั้นจะรำคาญหล่อนไหม?<br />“สวัสดีค่ะ” เสียงตอบรับสดใสดี ทำให้ยิ้มออกมาได้<br />“โทรมาเช็คดูเท่านั้นค่ะ อยากทราบว่านอนหรือยัง?”<br />ญาดาพูดไปตามจริง แต่เนื้อหาของคำพูดดูเต็มไปด้วยเยื่อใย น่าทำให้อีกฝ่ายคิดไปมากต่อมากในเยื่อใยเหล่านี้ที่หล่อนมีให้<br />“ยังไม่นอนค่ะ เพิ่งกลับมาถึงบ้าน”<br />“ไปไหนมาคะ?” หล่อนสนใจอยากรู้ตามนั้นจริงๆ และเดินมานั่งที่หน้าจอคอมพิวเตอร์<br />“ผ่าตัดทำคลอดค่ะ”<br />“โอ้”.. ญาดาครางเบาๆในลำคอ<br />“ทานอะไรหรือยังคะหมอ?” เสียงหล่อนถามอ่อนโยนยิ่งนัก<br /><br />เสียงทางโน้นหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงมีความสุข<br />“ยังเลยค่ะ แต่กำลังต้มน้ำอยู่”<br />“จะทานบะหมี่สำเร็จรูป?” ฝ่ายนี้คาดเดา<br />“ค่ะ”<br />“โถ”..<br />“ใส่ชามค่ะ ไม่ได้ใส่โถ” หมอพิมพ์พญาหยอกเย้ามาตามสาย ทำให้ทางนี้หัวเราะออกมาได้<br />น่าแปลกที่หล่อนอยากดูแลผู้หญิงคนนี้เหลือเกิน ถ้าอยู่ใกล้ๆ หล่อนคงเดินไปทำให้ทาน หล่อนอยากให้พิมพ์พญาทำงานหน้าเดียว กลับถึงบ้านควรได้พักสบายๆ ได้ทานอาหารร้อนๆ และนอนหลับเต็มตื่น<br />“ใส่เนื้อใส่หมู ใส่ผักด้วยนะคะ”<br />“มีแต่กุ้งแห้ง”<br />“แหม”<br />“ไม่มีเวลาไปจ่ายตลาดนี่คะ”<br />“ค่ะ ทราบค่ะ” ญาดาถอนใจหล่อนหมายมั่นไว้ว่า ไปคราวนี้จะไปตลาด หาซื้อของมาใส่ตู้เย็นบ้านนั้นให้เต็ม<br />“น้ำเดือดแล้วค่ะ” ทางโน้นรายงาน<br />“ไปทำทานเถอะค่ะ ดาไม่กวนแล้ว”<br />“คุณไม่เคยกวนซักหน่อย”<br />“แต่ทำให้หมอได้ทานอาหารช้าลง”หล่อนแย้งเสียงอ่อน<br />“ไม่หิวเท่าไหร่”<br />“อาจเพราะเหนื่อยน่ะค่ะ แต่ไงก็ต้องทาน ดูแลตัวเองนะคะหมอ ฝันดีนะคะ”<br />“ขอบคุณค่ะ คุณดาก็เหมือนกันนะคะ”<br />“ขอบคุณค่ะ”<br />..<br />“คุณดาวางสายสิคะ” พิมพ์พญาบอกมาตามสายเมื่อต่างนิ่งกันไปพักหนึ่ง แต่ต่างไม่มีใครวางสาย<br />ญาดาหัวเราะเบาๆ อย่างมีความสุข<br />“หมอวางก่อนสิคะ” หล่อนแกล้งเกี่ยงงอน<br />“แหม”<br />“แหมอะไรคะ?”<br />“ไม่มีอะไรค่ะ แหมเฉยๆ คงต้องวางจริงแล้วล่ะค่ะ หมอคิดว่าน้ำคงเดือดจวนจะแห้งหมดหม้อแล้ว”<br />ญาดาหัวเราะเสียงใส<br />“ทานให้อร่อยนะคะหมอ”<br />“ค่ะ”<br />ทางชายแดนวางสายลง ญาดาค่อยๆ วางสายตามช้าๆ<br />พลางคิดว่า นี่ถ้าหล่อนอยู่แถวนั้น หล่อนคงช่วยอะไรได้มากทีเดียว หล่อนรู้สึกขอบคุณผู้หญิงคนนี้เสมอ ที่ดูแลคนป่วยไข้มากมายน่าเหน็ดเหนื่อยแทน และนั่นทำให้หล่อนอยากดูแลคนดีคนนี้ให้สุขสบายเท่าที่จะสามารถทำได้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5932696180369612601-6741932633305649483?l=pimpaya.blogspot.com' alt='' /></div>VDnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5932696180369612601.post-62878138917449782862008-04-23T19:55:00.000+07:002008-04-23T19:56:10.159+07:00พิมพ์พญาผวาตื่นด้วยความรู้สึกเวิ้งว้าง อารมณ์ในฝันยังครุกรุ่น .. อารมณ์ของคนที่จะไปข้างหน้าก็ไม่ได้ จะถอยหลังก็ไม่ได้<br />เสียงไก่ขันแว่วมา แสงเงินแสงทองจับขอบฟ้ารำไร .. หมอสาวถอนหายใจ และคิดว่า มันก็แค่ความฝัน อาจเพราะต้อมทำให้เธอรู้สึกเศร้าใจก่อนนอน เธอจึงเก็บเอาไปฝันเป็นเรื่องเป็นราว เธอหันไปมองโทรศัพท์ที่โต๊ะ แล้วเดินไปหยิบกระบอกโทรศัพท์วางไว้กับแป้น พอวางปุ๊บก็มีเสียงกริ่งเรียกเข้าทันที<br />“สวัสดีค่ะ”<br />“สวัสดีค่ะหมอ”เสียงเพราะๆ ของคนที่เธอฝันถึงนั่นเอง และเสียงนี้ทำให้เธอยิ้มออกมาได้ และทำให้หัวใจอุ่นเหมือนถูกห่มด้วยผ้าห่มที่แสนนุ่ม<br />“คุณดา”<br />“เพิ่งใส่บาตรเสร็จค่ะ”ญาดาบอกอย่างอารมณ์ดี<br />“ค่ะ”<br />“ดาปลุกคุณหรือเปล่าคะ?”<br />“เปล่าค่ะ”<br />“วันศุกร์นี้ดาจะไปเชียงราย เพื่อนดาชวนไปดูที่ๆ จะ<br />ซื้อไว้ทำรีสอร์ทน่ะค่ะ พอดีดาว่างๆ”<br />“ดีใจค่ะที่คุณดาว่าง”พิมพ์พญายิ้มมากขึ้น<br />คราวนี้ญาดาหัวเราะสดใส<br />“ไม่ได้ดีใจที่ดาจะไปเชียงราย?” หล่อนหยอกเย้าน่ารักพิมพ์พญาหัวเราะ<br />“จะดีใจค่ะ ถ้าจะแวะมาเยี่ยม”<br />“โถ ไม่แวะไปเยี่ยมแล้วจะโทรมาทำไมคะ”<br />“นั่นสินะ”<br />“คิดถึงน่ะค่ะ หมออยากได้อะไรไหมคะจะซื้อไปให้”<br />พิมพ์พญาได้แต่ยิ้ม คำพูดของญาดาฟังดูเป็นคำพูดธรรมดาๆ แต่ช่างหวานจับใจสำหรับเธอ มันเหมือนผู้หญิงคนนี้สนิทสนม ผูกพัน และเต็มไปด้วยความห่วงใยอาทรต่อเธอมากมาย<br />“หนก่อนที่ซื้อมายังไม่หมดเลยค่ะ มาแต่ตัวเถอะค่ะจะได้เบา”<br />“ไม่ได้หรอกค่ะ อยากให้”ญาดาว่าแล้วก็หัวเราะสดใส หล่อนกำลังมีความสุข และหล่อนรู้สึกอยากแบ่งปันความสุขนั้นให้คนๆ นี้.. คนดีๆ คนที่หล่อนศรัทธา<br />“..เกรงใจ..”<br />“เกรงใจได้ค่ะ แต่ห้ามไม่ได้”เสียงหล่อนสดใสเหลือเกิน หัวใจหล่อนกำลังเบ่งบานเหมือนดอกกุหลาบที่แย้มบานรับน้ำค้างยามเช้า<br />“งั้นคงต้องตามใจ”พิมพ์พญาว่า<br />“ทานอะไรหรือยังคะ?”<br />“ยังเลยค่ะ ยังไม่ได้ออกจากห้อง”<br />“โถ”<br />เธอชอบคำว่าโถ..ของญาดาเหลือเกิน มันฟังดูเหมือนเธอเป็นเด็กเล็กๆ ในสายตา เป็นเด็กที่ได้รับความเอ็นดูเสมอ<br />“หาอะไรทานนะคะ อาหารเช้าทานมากๆ จะได้อยู่ได้ถึงบ่าย”<br />คราวนี้คนเป็นหมอหัวเราะออกมาอย่างรู้สึกขำ<br />“ค๊า”<br />ญาดาก็หัวเราะตัวเอง<br />“ประชดนี่คะแบบนี้ ทราบค่ะว่าคุณเป็นหมอ แต่ทราบมาคนเป็นหมอส่วนใหญ่จะดื้อที่สุด”<br />“เหมือนเคยมีแฟนเป็นหมอนะคะ”พิมพ์พญาแซว<br />“ไม่เคยค่ะ”<br />คนเป็นหมอนึกครึ้มๆ อยากถามว่าอยากลองมีแฟนเป็นหมอไหม? แต่เธอก็ไม่กล้าพอ เธอกลับบอกไปว่า<br />“ดีแล้วค่ะ มีแฟนเป็นหมอจะกลุ้มใจ”<br />“ทำไมคะ?”<br />“เพราะคงไม่มีเวลาเดินตามหิ้วถุงเวลาคุณช็อปปิ้ง”<br />“แหมช่างว่า”ญาดาหัวเราะเสียงใส<br />เช้าวันนี้ช่างสดใสเสียจริงที่ได้ยินเสียงแห่งความสุข<br />อย่างนี้ .. พิมพ์พญามองไปยังเทือกเขาสีน้ำเงินตรงหน้าพร้อมทั้งรอยยิ้มแห่งความชื่นบาน<br />“หาอะไรทานนะคะหมอ แล้ววันศุกร์เจอกัน”<br />“ค่ะคุณดา สวัสดีค่ะ”<br />“สวัสดีค่ะคุณหมอคนดี”<br />แหม.. หวานจัง หวานจนทำให้เพ้อ แต่ หล่อนอาจหวานอย่างนี้กับทุกคน และนี่ไม่ใช่อะไรพิเศษสุด หล่อนคงแค่รู้สึกดีๆ กับคนๆ หนึ่งที่หล่อนคิดว่ามีประโยชน์ต่อสังคมเล็กๆ ที่นี่ ..<br />แต่เสียงนี้ก็ทำให้หัวใจของหมอบ้านนอกคนนี้ชุ่มชื่นและมีชีวิตชีวา และกระฉับกระเฉงไปทั้งวัน จนมีคนได้ยินเสียงเธอฮัมเพลงเบาๆ ในคอ และพวกเขาก็พากันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แถมซุบซิบกันว่า<br />“คุณหมอดูมีความสุขจัง”<br />“นั่นสิ เหมือนคนมีความรัก”<br />“เหมือนยังไงคะ?”<br />“ไม่รู้ บอกไม่ถูก รู้แต่ว่าเหมือน ของอย่างนี้คนไม่เคยมีแฟนไม่เข้าใจหร้อก”<br />“อ้าว แล้วทำไมต้องมาแขวะกันด้วยคะ”<br />บ่ายสองเศษๆ คล้อยหลังคนไข้คนล่าสุดเดินออกจากห้องตรวจ เสียงกริ่งโทรศัพท์ก็ดังขึ้น<br />“สวัสดีค่ะ”<br />“สวัสดีตอนบ่ายค่ะ ขอรบกวนเวลานิดนึงนะคะ”เสียงสาวไฮโซจากกรุงเทพฯ หวานเพราะมาตามสายมาทำให้พิมพ์พญายิ้มกริ่ม<br />“ดาอยากถามว่าหมอใส่เสื้อไซด์อะไรน่ะค่ะ ตอนนี้อยู่ที่ร้านมิเชล ดาไม่อยากกะขนาดเองเพราะกลัวไม่แม่น”บ่ายแล้ว แต่เสียงหล่อนยังใส ความสุขครุกรุ่นหอมหวนจนคนฟังรู้สึกได้<br />“ฮัลโล”<br />“ค่ะ ฟังอยู่ค่ะ”<br />“ฟังแล้วตอบด้วยค่ะ”<br />“แหม เหมือนวิทยุตำรวจนะคะ ทราบแล้วเปลี่ยน”พิมพ์พญาหัวเราะเบาๆ<br />“ทราบแล้วตอบด้วยค่ะ เพราะคุณต้องทำงานต่อ”<br />“จะซื้อเสื้อให้หมอหรือคะ”<br />“งั้นสิคะ..”ญาดายิ้ม หล่อนซื้อเสื้อให้ตัวเอง ให้ลูกๆ และคิดถึงหมอพิมพ์ คนที่ไม่มีเวลาที่จะมาเดินหาซื้ออะไรแบบนี้ให้กับตัวเองแน่ๆ หล่อนเห็นเสื้อยืดสปอร์ตแบบลำลองสีขาวสะอาด และสีครีม สีฟ้าอ่อน เขียวอ่อน และคิดว่ามันคงดีถ้าอยู่บนตัวพิมพ์พญา<br />“อย่าเลยค่ะ”<br />“อย่าห้ามค่ะ บอกไซด์มาเถอะค่ะ จะได้ไม่เสียเวลาคนไข้นะคะ”<br />“คุณดาคะ แค่ความเป็นมิตรที่ดีที่คุณให้ก็มากพอแล้วค่ะ หมอไม่อยากได้อะไรมากไปกว่านั้น”<br />“คุณหมอคะ อย่าทำลายความตั้งใจของมิตรเลยค่ะ<br /><br />และอย่าทำให้คนไข้เสียเวลา”<br />“แหม”<br />“นะคะ”ปลายสายเอื้อนเสียงอ่อนหวานน่าฟังและพิมพ์พญาก็ต้องยอมบอกขนาดเสื้อให้หล่อนทราบ<br />“ขอบคุณค่ะ”<br />“หมอต่างหากที่ต้องขอบคุณ”<br />“ขอบคุณซึ่งกันและกันค่ะ และขอบคุณอะไรก็ได้ที่ทำให้เรามาพบกัน และรู้สึกดีต่อกัน”<br />คุณดา..<br />“ดาวางสายนะคะ คุณจะได้ทำงานต่อ”<br />“ขอบคุณค่ะ”<br />พิมพ์พญายิ้ม.. และอดคิดสำรวจตัวเองไม่ได้ว่า หรือนี่เธอแต่งตัวแย่มากจนคุณดาทนไม่ได้ ต้องลุกมาเลือกเสื้อผ้าให้เธอ คิดแล้วก็โคลงเคลงศีรษะไปมา เธอจะเคยตัวไหมนะ ถ้าผู้หญิงคนนี้ดูแลเธออย่างนี้เรื่อยๆ<br />เธอไม่มีเวลาคิดนานนัก เพราะต้องหันกลับมาทำงานกับคนไข้ที่หลั่งไหลเข้ามาด้วยอาการต่างๆ นานา<br /><br />ในขณะเดียวกับที่ญาดากำลังเลือกดูเสื้อผ้าไหมเนื้อดี ใส่สบาย และดูดี สำหรับพิมพ์พญาอีกตัว หล่อนรู้สึกต่อพิมพ์พญาเหมือนคนในครอบครัว ที่หล่อนปรารถนาจะดูแลให้พวกเขามีความสุข<br />“อ้าว ยายดา”เสียงร้องทักจากด้านหลังค่อนข้างดัง หล่อนหันมาเจอบุญครอง เพื่อนสนิทที่เป็นทอม เดินเคียงคู่มากับสาวหน้าใส<br />“สวัสดีจ๊ะครอง” ญาดาทักทายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม และยิ้มให้กับสาวที่มากับเพื่อนด้วย<br />“น้องบ๊วยจ๊ะ รู้จักคุณญาดาเพื่อนพี่สิจ๊ะ” บุญครองแนะนำ<br />“สวัสดีค่ะ”น้องบ๊วยยกมือไหว้น่ารัก<br />“สวัสดีค่ะน้องบ๊วย”ญาดารับไหว้<br />“แหม เจอก็ดีแล้ว ดีจังที่เจอครอง”ญาดาคิดขึ้นได้ว่าเพื่อนน่าจะแก้ปัญหาให้หล่อนได้ เพราะหล่อนคิดไม่ออกว่าจะเลือกตัวไหนให้พิมพ์พญาดี เพราะเป็นเสื้อสำหรับใส่ทำงาน หรือไปไหนที่เป็นทางการสักนิด ไม่เหมือนเสื้อใส่ลำลองที่หล่อนสามารถเลือกได้ง่ายกว่า<br />“มีอะไรให้รับใช้หรือจ๊ะคุณดา”บุญครองทำเสียงแกมประชด<br />“มีค่ะ”ญาดาหัวเราะเบาๆ<br />“ช่วยเลือกเสื้อผ้าไหมพวกนี้ให้ตัวหนึ่งสิครอง”<br />“เลือกให้ดานี่นะ ดาใส่เสื้อแบบนี้เหรอ?”บุญครอง ทำหน้างง<br />“เปล่า ดาจะซื้อให้เพื่อนคนหนึ่ง เอ้อ.. เพื่อนดา เป็นทอม ผิวขาว ตัวสูงกว่าดานิดหน่อย”<br />คราวนี้เพื่อนถึงกับอ้าปากค้าง<br />“เดี๋ยวๆ”<br />“เดี๋ยวอะไร?”<br />“ไหนเมื่อกี้บอกว่าเพื่อนเป็นทอม? เดี๋ยวนี้มีเพื่อนเป็นทอมแล้วนะ?”<br />“จ้า..” ญาดาบอกแล้วนึกได้จึงหัวเราะ<br /><br />“แหม..”<br />“อ๊ะ มันยังไงยายดา”บุญครองทำท่าล้อเลียน น้องบ๊วยก็พลอยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไปด้วย<br />“เดี๋ยวนี้หรือเมื่อก่อนนี้ ดาก็มีเพื่อนเป็นทอม หรือครองไม่ใช่ทอม?”<br />“เป็น แต่อาจต่างกันกับเพื่อนที่ดาจะซื้อเสื้อให้คนนี้”<br />“อะไร?”ญาดาชักเขิน<br />“แน่ะ..”บุญครองล้อหนักขึ้น<br />“หรือความเชื่อของเจ้าของเว็บปิงฟ้าฯจะเป็นจริง”<br />“ความเชื่ออะไรของเธอ”<br />“ความเชื่อที่ว่าผู้หญิงทุกคนเป็นหญิงรักหญิงได้”<br />บุญครองพูดพลางยิ้มกริ่มๆ น่าหมั่นไส้<br />ญาดาส่ายหน้าไปมา<br />“จะช่วยเลือกหรือเปล่า?”<br />“ช่วยจ๊ะ ช่วยๆ”บุญครองหันไปทางราวที่แขวนเสื้อเชิ้ตร์ผ้าไหมลวดลายสีอ่อนที่ญาดาต้องการให้ช่วยเลือก<br />“เมื่อกี้ครองว่าเว็บอะไรนะ”ญาดาสนใจ<br />“เว็บปิงฟ้าวิลันดา”<br />“ชื่อแปลก เป็นเว็บเกี่ยวกับอะไรจ๊ะ”<br />“เป็นเว็บนิยายน่ะดา แต่เป็นนิยายหญิงรักหญิง”<br />“นิยายหญิงรักหญิง?”<br />“เอ เป็นอะไรจ๊ะ ดูสนอกสนใจ หรือมีเพื่อนเป็นทอมเลยสนใจเรื่องพวกนี้? เราชักอยากเห็นเพื่อนดาคนนี้ซะแล้วสิ”<br />“เขาเป็นคนดี”ญาดาบอกง่ายๆ สั้นๆ หน้าตาหล่อนอารมณ์ดีไม่จืดจาง<br />“มีอะไรพิเศษหรือเปล่า” บุญครองก้มลงกระซิบถามใกล้ๆ น้องบ๊วยส่ายหน้าพลางเอียงหน้ายิ้มอย่างน่ารัก<br />“พิเศษอะไรกัน” ญาดาหัวเราะ<br />“ก็..พิเศษแบบเรากับน้องบ๊วยน่ะ”<br />“โอ๊ย บ้า” ญาดาโวยวายพลางทุบแขนเพื่อนรัก<br />“โอ๊ยเจ็บ” บุญครองแกล้งร้อง พลางลูบแขนป้อยๆ<br />“ยายดานี่ถึงเนื้อถึงตัว บอกให้รู้นะหล่อน หล่อนจะไปทุบไปตีเพื่อนทอมคนพิเศษของหล่อนแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาดนะรู้ไว้”<br />ญาดามองหน้าอย่างข้องใจว่าทำไม? แต่หล่อนก็ขำคำพูดของบุญครองที่ว่าถึงเนื้อถึงตัว<br />“เดี๋ยวฝ่ายนั้นเค้าคิดมาก”บุญครองว่าพลางเลือกดูเสื้อไปด้วย<br />“คิดอะไร?”<br />“ก็คิดไปถึงไหนต่อไหน เค้าจะคิดอะไรก็คิดไปได้เยอะล่ะคุณนาย”<br />“คิดอะไร?”<br />“เอ๊ะ.. หล่อนไปทุบไปตี ไปถึงเนื้อถึงตัวแบบนี้กับผู้ชายไหมล่ะ ผู้ชายโดนอย่างนี้เค้าคิดยังไง ทอมอย่างพวกเราก็คิดอย่างงั้นล่ะ”<br />“โถ นึกว่าอะไร” หล่อนหัวเราะ<br />“คิดมากไปได้ เพื่อนดาไม่คิดอย่างนั้นหรอก”<br />“ไม่คิดก็ดี”บุญครองเลิกคิ้ว ยื่นเสื้อตัวหนึ่งส่งให้เพื่อนพิจารณา<br />“ตัวนี้เป็นไง?”<br />“ก็สวยดีค่ะ งั้นตกลงเอาตัวนี้ล่ะ ขอบคุณนะครอง”<br />“ไม่เป็นไรจ๊ะ” บุญครองยิ้มแป้น โอบประคองน้องบ๊วยสาวน้อยหน้าใสอย่างเอาอกเอาใจ แต่สาวเจ้าดูท่าเอียงอายจึงทุบเอาเบาๆ ยิ่งทำให้ทั้งบุญครองและญาดาหัวเราะขึ้นอย่างสนุกสนาน<br />“ผู้หญิงนี่รักแล้วชอบทุบกันทุกคนไหมนี่?”บุญครองตั้งคำถาม ญาดาส่ายหน้าไปมา รอยยิ้มประพรมไปทั่วหน้า หล่อนคิดขึ้นได้ว่าลูกสาวกับน้องสาวรออยู่ที่ร้านไอศกรีมชั้นล่าง จึงขอตัวคนทั้งสองอย่างนิ่มนวล<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5932696180369612601-6287813891744978286?l=pimpaya.blogspot.com' alt='' /></div>VDnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5932696180369612601.post-6571003482797763032008-04-23T19:54:00.000+07:002008-04-23T19:55:15.349+07:00“พี่หมอ..”<br />พิมพ์พญาขมวดคิ้วกับเสียงอ้อแอ้ที่ดังมาตามสายโทรศัพท์ที่ปลุกให้เธอตื่นขึ้นมาในยามดึก<br />“ใครคะ?”<br />“ต้อมเองค่ะ”<br />“มีอะไรหรือคะ?”<br />“ต้อมเมา”ต้อมบอกตามซื่อ<br />“เมาก็ไปนอนสิ”<br />“ก๊อ กำลังนอนอยู่นี่ไงคะ นอนกับเน่แฟนคนใหม่ของต้อม”<br />พิมพ์พญาได้ยินเสียงอีกคนหนึ่งแว่วๆ มาในโทรศัพท์<br />“คุยกับใครน่ะต้อม? ทำไมต้องบอกเค้าด้วยฮะ?”<br />ต้อมหัวเราะ<br />“ไม่มีเหตุผลค่ะเน่ บอกเพราะอยากบอก ก็เท่านั้นเอง”<br />“เฮ้! แต่เน่ไม่ชอบแบบนี้นะ”<br />พิมพ์พญามองกระบอกโทรศัพท์ในมืออย่างงงๆ แล้วค่อยๆ วางลงกับแป้น ..... ต้อมที่น่าสงสาร ความล้มเหลวผิดพลาด<br /><br />ทำให้ชีวิตที่เคยใสสะอาด ต้องแปรเปลี่ยนไปมากมาย .. และยากนักหนาที่จะกลับไปใสสะอาดดั่งเดิมได้อีก<br />และผู้หญิงอีกคนหนึ่งเล่า? ผู้หญิงที่เธอรู้สึกผูกพัน? ผู้หญิงที่ไม่ใช่หญิงรักหญิง แต่เป็นหม้ายสาวพราวเสน่ห์ที่ใครต่อใครพากันหมายปอง? ญาดาเองก็ผ่านชีวิตมามากมาย ความล้มเหลวผิดพลาด ทำร้ายจิตใจหล่อนบ้างไหม?<br />สามครั้งสามคราสำหรับชีวิตรัก ทำให้หล่อนเจ็บปวด หวาดผวาบ้างไหม? คงมีบ้าง เพราะแม้นแต่ตัวเธอเอง ผิดหวังจากต้อมหนเดียวในชีวิต เธอเองก็แทบแย่ เพิ่งสร่างซาความเจ็บปวดรวดร้าวลงได้ก็เมื่อเธอได้พบกับญาดานี่เอง .. และนั่นทำให้เธอรู้ว่าทุกอย่างเกิดเองดับเองตามวาระของมัน ไม่มีใครสามารถกำหนดเวลาได้ ความรักความร้าง จะมาเยือนเมื่อไหร่ไม่เคยบอกใครล่วงหน้า<br />“กริ๊ง..ๆ..ๆ”<br />เสียงกริ่งโทรศัพท์ดังขึ้นอีก<br />“สวัสดีค่ะ”<br />“พี่หมอ..”<br />“ต้อม” พิมพ์พญาถอนใจ ต้อมอีกแล้ว.. ต้อมนะต้อม<br />“พี่ไม่เคยแคร์”ต้อมตัดพ้อด้วยน้ำเสียงปวดร้าว และตัดพ้อเพราะฤทธิ์เหล้าซึ่งดันความรู้สึกส่วนลึกของคนเราให้ลอยฟูขึ้นมาให้ผู้คนได้เห็นได้ร่วมสัมผัสรับรู้ และเวทนา .. และอย่างนี้พิมพ์พญาก็เคยเป็น<br /><br />พิมพ์พญาเคยคิดในตอนเมามายว่า ถ้าเธอล้มร่างลงฟูมฟายกลิ้งเกลือกต่อหน้าต้อม แล้วได้ต้อมกลับคืนมา .. เธอจะทำ!<br />และตอนนี้ เธอคิดว่าเธอเข้าใจอดีตคนรักของเธอคนนี้อย่างดี .. แต่เธอจะช่วยอะไรได้เล่า? ชีวิตเธอเดินทางผ่านพ้นมาแล้วจนถึงจุดนี้ จะให้ย้อนกลับไปทางเดิมเพื่อกินน้ำใต้ศอกคนที่มาทีหลังเธออย่างนั้นหรือ?<br />ต้อมนอนกับทอม? แล้วมาป่าวประกาศให้เธอแคร์ .. เธอแคร์ไหม?<br />“ไม่เคยแคร์ว่าต้อมจะเป็นยังไง?”เสียงต้อมร้องไห้กระซิกๆ<br />“พี่ไม่เคยต้องการให้ต้อมเป็นอะไรที่ไม่ดี” พิมพ์พญาบอกออกไปเรียบๆ บอกแล้วก็ถอนใจ<br />“ทำอะไรลงไปแล้ว จะมาตัดพ้อใครทำไมว่าไม่แคร์?”<br />“พี่หมอ?”<br />“ดูแลตัวเองนะคะต้อม” คราวนี้เสียงเธออ่อนลง<br />“ต้อมรักพี่หมอ”<br />“พี่ขอนอนก่อนนะคะ” พิมพ์พญาตัดเรื่องง่ายๆ<br />“ขอเวลาต้อมอีกห้านาทีได้ไหมคะ?” เสียงทางโน้นวิงวอน<br />พิมพ์พญาเงียบไป..<br />“พี่หมอขา ต้อมจะไม่เป็นอย่างนี้เลย ถ้าพี่หมอจะรับต้อมเหมือนเดิม พี่หมอบอกต้อมคำเดียวว่ายังรักต้อม ต้อมจะหย่า ต้อมจะกลับไปอยู่กับพี่หมอ จะไม่จากไปไหนอีกเลย” ต้อมสะอื้น<br />อา.. นี่คือทั้งหมดที่อยู่ในใจของเธอ คือทั้งหมดที่เธอต้องการจะเป็น ขอเพียงคนที่เธอรักให้โอกาสเธอสักครั้ง เธอยินยอมจะสละทุกอย่างก้าวเดินย้อนกลับไปสู่วันวานที่แสนสุข และจะอยู่อย่างนั้นชั่วนิรันดร์ โดยมีอ้อมกอดของพิมพ์พญาเป็นที่พักพิงอิงอุ่น<br />พิมพ์พญาได้ยินเสียงแทรกเข้ามาในโทรศัพท์เหมือนเสียงเคาะประตูปึงปัง .. และเสียงของต้อมก็เริ่มร้อนรณ<br />“พี่หมอ..ๆ”<br />พิมพ์พญารู้สึกเหมือนเธอพายเรืออยู่ในแม่น้ำ แล้วเห็นคนกำลังจะจมน้ำ เพียงเธอยื่นมือไปรับมือที่ชูขึ้นมาขอความช่วยเหลือเท่านั้น .. ต้อมก็จะรอด แต่.. เธอรู้ว่าเธอจะจม และเธอต้องรีบไป เพราะเบื้องหน้าคือฝั่งที่เธอมองเห็นผู้หญิงอีกคนเฝ้ามองเธออยู่ เธอไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นรอเธอหรือเปล่า แต่เธอจะไปให้ถึงฝั่ง<br />“พี่ง่วง”เธอบอกเนือยๆ<br />“คนใจร้าย!”<br />คราวนี้เธอวางสายลงกับโต๊ะ เธอรู้สึกเหนื่อย และไม่<br />อยากฟังอะไรแบบนี้อีกต่อไป เธอไม่ได้ทำร้ายต้อม แต่ต้อมทำร้ายตัวเอง และกำลังทำร้ายคนที่เธอเหนี่ยวเข้ามาเกี่ยวข้องเพื่อหวังขจัดปัญหาของตน แต่กลับเป็นการสร้างปัญหาใหม่ให้ทั้งตัวเองและคนอื่น<br />พิมพ์พญานอนคิดว่าเธอใจร้ายหรือที่เธอไม่สนใจ เธอควรสนใจ ควรเดือดร้อนหรือ? วันนี้เธอไม่รักผู้หญิงคนนี้แล้วจริงๆ นะ ยามรักกับยามไม่รัก มันช่างต่างกันสุดขั้วจริงๆ ตอนนี้หากเธอยังรักต้อม เธอคงเดือนร้อนจะเป็นจะตาย คงนั่งไม่ติด และอาจต้องแล่นไปถึงที่เพื่อยื้อยุด เธอคงอยู่เฉยๆ แบบนี้ไม่ได้แน่<br />แล้วเธอก็หลับ และฝันไป ในฝันเธอเห็นต้อมนอนร้องไห้เกลือกกลิ้งอยู่บนพื้นหญ้าต่อหน้าต่อตาของเธอ แต่เธอเดินเลยผ่านไป เพื่อพบผู้หญิงคนหนึ่งในชุดเจ้าสาว เธอวิ่งเข้าไปหาเนื่องจากคิดว่าผู้หญิงคนนั้นรอเธออยู่ แต่อยู่ดีๆ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งในชุดเจ้าบ่าวเดินตรงเข้าไปหาและโอบกอดเจ้าสาวของเขา .. ซึ่งหันหน้ามาทางเธอ และยิ้มให้เธออย่างอ่อนหวาน .. เธอเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นชัดเจนขึ้น.. และเธอรู้สึกใจหายวาบ เมื่อพบว่าผู้หญิงคนนั้นคือญาดา!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5932696180369612601-657100348279776303?l=pimpaya.blogspot.com' alt='' /></div>VDnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5932696180369612601.post-84049490109987600922008-04-23T19:53:00.000+07:002008-04-23T19:54:17.902+07:00ญาดาได้รับการ์ดเชิญให้ไปร่วมดื่มชาในสวน จากท่านทูตหม่อมราชวงค์นุกูล ปัทมราชันย์ ศิลปินที่นำภาพไปแสดงที่ร้านภาพเขียนของเธอ เธอเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเปิดการ์ดใบนั้น เธอนึกถึงผู้เชิญซึ่งเป็นหนุ่มใหญ่หน้าตาใจดี วัย 48 ที่มีรูปร่างสูงโปร่ง มีบุคลิกน่าเชื่อถือ .. เขาผู้เกิดในตระกูลสูง และดำรงตำแหน่งที่มีเกียรติ์อย่างยิ่ง และมิหนำซ้ำ เขายังมีฝีมือในการวาดภาพชนิดที่เรียกได้ว่าเป็นเลิศ ทำให้เธอรู้สึก “ปลื้ม”ในตัวตนของเขาไม่น้อยเลย<br />และเธอรู้สึกดีใจที่ได้รับเกียรติ์จากเขาในครั้งนี้ ... เธอรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงเพลงรักแว่วๆ ทำให้ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข และมันเป็นรอยยิ้มของผู้หญิงที่รู้ตัวว่าเป็นที่หมายปอง<br />เธอกำลังนั่งคิดว่าผู้ชายคนนี้น่าสนใจ .. เธอไม่เคยคิดแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะนี่? แต่แล้วเธอก็เฉไฉคิดไปว่า เขาเป็นหนุ่มโสดและเนื้อหอมไม่น้อยเนื่องด้วยคุณสมบัติของเขาเพียบพร้อม เขาหรือจะมาสนใจแม่หม้ายลูกติดอย่างเธอ แม่หม้ายที่แต่งงานมาแล้วหลายหน กับหนุ่มโสดที่มีชาติตระกูลสูงส่งจะเหมาะสมกันหรือก็หาไม่<br />แต่แล้วเมื่อเธอไปปรากฏร่างที่งานเลี้ยงน้ำชาแห่งนั้น<br />ที่สวนในวังปัทมราชันย์ เธอก็พบสายตาที่ทอดมองมานั้นบ่งบอกความรู้สึกประทับใจอย่างโจ่งแจ้ง ซึ่งทำให้เธอรู้สึกเคอะเขินเล็กน้อย<br />เธอกับเขาพูดคุยกันเรื่องงานศิลปะ และเรื่องทั่วไป เป็นการพูดคุยกันธรรมดาๆ แต่สายตาที่มองมานั้นเป็นสายตาของผู้ชายที่มีความพึงใจเป็นพิเศษในหญิงสาวเบื้องหน้า และสายตาของเธอที่มองดูผู้ชายสง่าคนนี้ ก็เป็นสายตาของหญิงสาวที่ “ปลื้ม” ในตัวเขาไม่น้อย<br />เขาดูสะอาดสะอ้าน สมาร์ท และมีท่าทางตามสบายไม่ถือยศถืออย่าง แต่เขาก็สง่างามแม้อยู่ในชุดลำลองสบายๆ เป็นกางเกงสีทราย กับเสื้อบาติกลายดอกไม้สีฟ้าอ่อน ที่เข้ากับบรรยากาศในสวนอันร่มรื่นแห่งนั้นเสียยิ่งนัก<br />ความรักเอย.. เจ้าลอยลมมาหรือไร มาดลจิต มาดลใจ .. เสน่หา.. รักนั้นจริงจากใจหรือเปล่า หรือเย้าเราให้เฝ้าครวญหา .. หรือแกล้งเพียงแต่แลตายั่วอุราให้หลงลำพอง .. ฮือ ฮือ .. ฮือ ฮือ...ฮือ ......<br />สงสารใจฉันบ้าง วานอย่างสร้าง รอยช้ำซ้ำเป็นรอยสอง รักแรกช้ำน้ำตานอง ถ้าเป็นสอง ฉันคงต้องขาดใจตาย..<br />เสียงเพลงเสน่หาครวญมาแผ่วเบา วูบหนึ่งหญิงสาวคิดถึงหมอบ้านนอกคนนั้น แต่แล้วเมื่อมือผู้ชายสูงศักดิ์วางจานอาหารว่างบริการให้หล่อนอย่างนุ่มนวล ดวงตาเขาและหล่อนก็จับจ้องอยู่ที่กันและกัน และเมื่อนั้นทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวก็ไร้ความสำคัญไปเสียสิ้น<br />“ขอบคุณค่ะ”ญาดาเอ่ยพลางแย้มยิ้มน่ามอง<br />“ไม่เป็นไรมิได้ครับคุณดา”และเขาเองก็ยิ้มและยิ้มตลอดเวลา ดวงตาเขาจับจ้องอยู่แต่ดวงหน้าของแม่หม้ายสาวพราวเสน่ห์ที่เขารู้จักชื่อเสียงมานาน และเพิ่งมีโอกาสได้รู้จักตัวจริง ซึ่งทำให้เขารับรู้ว่าเสน่ห์นั้นมีจริง<br />ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนสวยจัดจ้า หล่อนสวยเรียบ ดูอ่อนโยน แต่ก็ดูมั่นใจในตัวเองพอสมควร ดวงตาหล่อนลึกซึ้งชวนฝัน บางขณะมีแววขี้เล่นซุกซน..เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ตรึงเขาไว้ได้ไม่ให้ละสายตาไปไหนและ..เขาชอบหล่อนแต่แรกเห็น!<br />หล่อนเองก็เป็นคนมีชาติมีตระกูล เสียแต่ที่หล่อนแต่งงานมาหลายหน และมีลูกติดหลายคน ท่านผู้ใหญ่ของเขาจะว่าอย่างไรบ้างหนอ หากเขาจะคบหาดูใจกับหล่อนอย่างจริงจัง เรื่องนี้คงเป็นเรื่องใหญ่ทีเดียวเพราะหญิงสาวที่ญาติมิตรของเขาแนะนำให้รู้จักแต่ละคนล้วนแต่เป็นกุลสตรีทั้งสาวทั้งโสด ทั้งเพียบพร้อมไปด้วยคุณสมบัติ ใครไหนเลยจะคิดว่าท่านชายนุกูล จะพึงใจแม่หม้าย.....<br />“พรุ่งนี้จะเป็นไปได้ไหมครับ ถ้าผมจะขอร้องให้คุณมาดื่มน้ำชาที่นี่อีก”เขาเอ่ยถามเหมือนเว้าวอน ญาดามองเขาพลางเลิกคิ้วเล็กน้อย<br />“ถ้าเป็นไปได้ พรุ่งนี้ดื่มน้ำชา และดินเนอร์”<br />“ท่านจะกลับเมื่อไหร่คะ?”ญาดาเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน และเข้าอกเข้าใจ<br />“พรุ่งนี้เที่ยงคืน”เขาบอก<br />เขาและหล่อนมองสบตากัน...หล่อนยิ้มให้<br />“ค่ะ พรุ่งนี้ดื่มชา และดินเนอร์”<br />“คุณช่างกรุณา”<br />“ท่านคะ”หล่อนปราม หล่อนมองเขาอย่างอ่อนโยนและรู้สึกซาบซึ้ง หล่อนรู้สึกว่าเขาหวานเหลือเกิน เขาหวานและนุ่มนวล และให้เกียรติ์หล่อนอย่างสูง เขาดูเป็นผู้ดีทุกกระเบียดนิ้ว<br />“ท่านยกย่องดิฉันมากเกินไปหรือเปล่าคะ?”<br />“เปล่าเลยครับ หากเป็นไปได้ ผมอยากยกย่องคุณมากกว่านี้เสียอีก” ดวงตาเขาพราวพร่าง ทำให้เธอต้องหลบตาด้วยเอียงอาย<br />“ผมอยากอยู่ต่ออีกนานๆ แต่เวลาก็มีน้อยเหลือเกิน”เธอมีความสุขที่ได้ฟังเขาพร่ำพูดด้วยถ้อยคำอันอ่อนหวานและสุภาพแสนสุภาพ และเธอก็อยากอยู่กับเขาเช่นนี้ให้นานๆ เช่นกัน ผู้ชายคนนี้เป็นผู้ชายที่สาวน้อยสาวใหญ่ต่างปรารถนาจะมีโอกาสได้ชิดใกล้ และเมื่อเธอมีโอกาสได้สัมผัสกับเขา เธอก็พบว่าเขาเป็นคนอบอุ่นและแสนหวานอย่างยิ่ง เขาทำให้ผู้หญิงตรงหน้าของเขารู้สึกเหมือนเป็นนางเอก.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5932696180369612601-8404949010998760092?l=pimpaya.blogspot.com' alt='' /></div>VDnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5932696180369612601.post-32723493864757537082008-04-23T19:52:00.000+07:002008-04-23T19:53:24.415+07:00ต้อมพิมพ์ตัวอักษรให้ปรากฏในจอโปรแกรมสนทนา เธอนัดกับเพื่อนทอมคนหนึ่งที่รู้จักกันในโลกอินเตอร์เน็ต<br />“พรุ่งนี้แล้วที่เราจะได้พบกัน”<br />“อยากให้ถึงพรุ่งนี้เร็วๆจัง”อีกฝ่ายพิมพ์ตอบมา ทำให้ต้อมยิ้มละไม<br />เธอรู้สึกตื่นเต้นและรอคอย และมีคำถามว่าฝ่ายโน้นจะเป็นอย่างไร เธอเคยเห็นรูปเพื่อนคนนี้แล้ว เธอรู้สึกว่าเธอชอบคนนี้ และอยากพบตัวจริงของคนๆนี้<br />“ค่ะ”<br />“ต้อมจะใส่เสื้อสีอะไรคะ?”ฝ่ายโน้นถาม<br />“อืม”..ต้อมนิ่งคิดพักหนึ่งก่อนจะพิมพ์ไปว่า<br />“เน่ชอบสีอะไรคะ?”<br />“จะใส่ตามที่เน่ชอบหรือคะ? เน่ชอบสีขาว”<br />คนตอบหารู้ไม่ว่าอีกฝ่ายรู้สึกวูบวาบหวั่นไหว และความคิดถึงของเธอแล่นลิ่วไปชายแดน เธอเห็นภาพผู้หญิงในชุดเสื้อคลุมสีขาวเดินไปมาอยู่ในโรงพยาบาลเล็กๆ แห่งนั้น<br />“ค่ะ”เธอตอบ<br />“งั้นต้อมจะใส่สีขาว ต้อมก็ชอบสีขาวค่ะเน่”<br />“เอาใจเน่จัง อย่างนี้ไงคะที่ทำให้เน่หลงจะแย่อยู่แล้ว”<br />“เจอตัวจริงเน่อาจหันหลังหนีก็ได้นะคะ”<br />“ไม่หรอกค่ะ ในรูปที่ให้เน่ดูต้อมก็สวยนี่คะ แต่ความจริง คนที่เน่จะรักไม่จำเป็นต้องสวยหรอกค่ะต้อม”<br />“จริงหรือคะ?”<br />“จริงค่ะ”<br />“ขอบคุณค่ะ”<br />ต้อมคบทอมคนนี้ผ่านโปรแกรมนี้มาเกือบสองเดือน เธอให้เน่รับรู้ความจริงทั้งหมดในชีวิตเธอ และฝ่ายนั้นก็เห็นใจและเข้าใจเธอ คนสองคนคุยกันมากมายหลายเรื่องอย่างถูกคอ <br />ต้อมทราบดีว่าผู้หญิงคนนี้ไม่สามารถเข้ามาแทนที่พิมพ์พญาได้ แต่เธอก็ทำให้หายเหงา และลืมความปวดร้าวไปได้ชั่วขณะหนึ่ง และช่วงนี้เธอรู้สึกว่าเธอมีความสุขขึ้นกว่าเดิม แม้นจะไม่สุขเท่าที่เคยสุขเมื่ออยู่กับคนรักคนแรกอย่างพิมพ์พญาก็ตาม<br />เน่จะมาจากกรุงเทพฯ เพื่อจะมาในงานปาร์ตี้หญิงรักหญิงในครั้งนี้และเพื่อที่จะพบเธอ.. จากการที่ได้คุยกับต้อมตลอดเวลาที่ผ่านมา เน่ทำให้ต้อมรู้สึกว่าเน่น่ารักและเป็นคนช่างเอาใจใส่ ทำให้เธอรู้สึกว่าหากได้เป็นคนรักของเน่ เธอจะมีความสุข<br />การจะได้พบกับทอมคนนี้ทำให้ต้อมมีชีวิตชีวาและกะตือรือล้น แต่บางครั้งเธอก็รู้สึกว่า การคบหากันแบบนี้เป็นการเสาะแสวงหาอย่างตั้งใจ มันหาได้เป็นไปเอง แต่เธอก็ดีใจที่เธอพบกับเน่ อย่างน้อยก็ทำให้เธอมีเพื่อนที่พูดคุยกันได้ทุกเรื่อง และมีคนที่คอยห่วงใย เหมือนคนรัก<br />ตลอดเวลาที่คบกับเน่ เธอจะคุยกันผ่านโปรแกรมนี้ และคุยกันทางโทรศัพท์ ทุกวัน เธอรู้สึกสนิทและอบอุ่นใจ และรู้สึกว่าเธอได้รับการดูแลเอาใจใส่จากผู้หญิงคนนี้ ซึ่งทำงานอยู่ที่กทม. แต่กลับมีเวลามาใส่ใจเธอมากมาย เรียกว่าเช้าโทร กลางวันโทร เย็นโทร และเธอคิดว่าเธอสัมผัสได้ถึงความผูกพันที่เธอและเน่ได้ร่วมกันสร้างขึ้นมาอย่างรวดเร็วภายในเวลาไม่ถึงสองเดือน<br />“เน่รักต้อม”เน่บอกมาอย่างนี้อีก และเธอบอกอย่างนี้ทุกวัน<br />ต้อมยิ้มละไมแล้วกดแป้นตอบไปว่า<br />“ขอบคุณค่ะเน่”<br />“ต้อมไม่รักเน่เหรอคะ”ฝ่ายนั้นออดอ้อน<br />“55555555555555555”<br />“หัวเราะอะไรคะ มีอะไรน่าขำ?”<br />“หัวเราะคนขี้อ้อนค่ะ”<br />“อยากให้ถึงพรุ่งนี้ไวๆ ค่ะ”<br />“ต้อมก็เหมือนกันค่ะ”<br />“แต่เน่กลัว”<br />“กลัวอะไรคะ?”<br />“กลัวเจอกันแล้วต้อมรู้สึกว่าเน่ไม่ใช่คนที่ใช่”<br />“เน่คะ ต้อมเองก็อาจไม่ใช่สำหรับเน่ก็ได้นะคะ”<br />“เน่ไม่คิดอย่างนั้นค่ะ เราคุยกันมามากมาย เน่คิดว่าใช่แน่ๆ”<br />“ถ้าใช่ เราจะคบกันยังไงคะ?”<br />“ถ้าใช่ เน่อยากเป็นคนรักของต้อมค่ะ”<br />“เน่รักต้อมจริงๆหรือคะ?”<br />“จริงสิคะ”<br />“ยังไม่เคยเห็นตัวเป็นๆ กันเลย” ต้อมยิ้มอยู่หน้าจออย่างมีความสุข ความสุขที่ได้พร่ำพรอดกับใครคนหนึ่ง ซึ่งกำลังนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กรุงเทพฯ<br />“เน่แน่ใจนะต้อม”<br />“คำนี้เอาไว้พูดตอนเจอกันดีกว่านะคะคนดี”<br />“เหมือนต้อมไม่เชื่อว่าเน่รัก”<br />“เชื่อค่ะเน่ เราสองคนคงรู้สึกไม่ต่างกันหรอกค่ะ”<br />“บางทีเน่เคยสงสัยว่าเราอ่อนไหวเกินไปหรือเปล่า ที่คุยกันทางนี้แล้วผูกพันกันมากมาย ทั้งที่ไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน”<br />“คิดอย่างนั้นหรือคะ?”<br />“ค่ะ แต่..”<br />“แต่อะไรคะ?”<br />“แต่เราก็ผูกพันกันแล้ว ตอนนี้เน่ไม่ติดต่อต้อมไม่ได้”<br />“ทำไมคะ”ต้อมนั่งยิ้มอย่างมีความสุข<br />“ต้อมก็ทราบดีนี่คะว่าเน่รัก และมันเหมือนยาเสพติดนะคะ เน่ไม่สามารถห้ามใจตัวเองให้เลิกคิดถึงต้อมได้”<br />“โถเน่คะ ต้อมเองก็ไม่ต่างกันหรอกค่ะ”<br />“ต้อมรักเน่ไหมคะ?”<br />“รักค่ะ รักมากมาย”<br />“ชื่นใจจังค่ะ”<br />“ต้อมกำลังนับเวลาถอยหลัง”<br />“เน่ก็กำลังคอยให้เวลานั้นมาถึงค่ะ เวลาที่เราจะได้พบกัน”<br />“มันเหมือนเวลาตัดสินอะไรซักอย่างนะคะ”<br />“ค่ะ ตัดสินว่าชะตาเน่จะเป็นอย่างไร”<br />“อย่าพูดอย่างนั้นสิคะเน่ ต้อมคิดว่าเน่ใช่นะคะ แต่ต้อมก็เห็นใจเน่ ที่เน่จะต้องทน”<br />“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”<br />“ต้อมเอาเปรียบเน่มากไปหรือเปล่าคะ?”<br />“เน่เต็มใจนี่คะ ต้อมจะเป็นอย่างไรเน่ก็รักค่ะ”<br />“ขอบคุณค่ะเน่”<br />“อย่ากังวลนะคะคนดี”<br />“ค่ะ”<br />ต้อมเพลิดเพลินกับการสนทนากับเน่เป็นเวลานานทุกวัน เธอมีความสุขและเบิกบานใจอีกครั้งหนึ่งในชีวิต แต่ความรู้สึกตอนนี้ถึงอย่างไรก็ต่างกันกับความรู้สึกรักและผูกพันกับคนรักคนแรกของเธอ .. ครั้งนี้เธอต้องเสาะแสวงหา .. จนกระทั่งมาพบเจอคนๆนี้ .. ซึ่งกำลังจะได้เห็นหน้าค่าตากันคืนวันพรุ่งนี้ในงานปาร์ตี้หญิงรักหญิงที่เธอจะไปกับศศิวิมล<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5932696180369612601-3272349386475753708?l=pimpaya.blogspot.com' alt='' /></div>VDnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5932696180369612601.post-63536953097508998022008-04-23T19:51:00.001+07:002009-05-25T13:16:49.449+07:00<div style="text-align: center; font-family: arial;"><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CADMINI%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:applybreakingrules/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Angsana New"; panose-1:2 2 6 3 5 4 5 2 3 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:16777219 0 0 0 65537 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; mso-bidi-font-size:14.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-font-family:"Angsana New";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:ตารางปกติ; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CADMINI%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:applybreakingrules/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Angsana New"; panose-1:2 2 6 3 5 4 5 2 3 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:16777219 0 0 0 65537 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; mso-bidi-font-size:14.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-font-family:"Angsana New";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:ตารางปกติ; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เช้าแล้ว</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">พิมพ์พญาตัดสินใจโทรศัพท์หาต้อมด้วยความเป็นห่วง</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">แต่ต้อมไม่รับสาย</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เธอได้แต่ยิ้มให้กับโทรศัพท์มือถือที่กำลังเรียกด้วยเสียงเพลงและโชว์ชื่อ</span> “<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">หมอพิมพ์</span>” <span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">อยู่ เธอรู้สึกมีความสุขที่ได้เห็นและได้ยินเสียงเรียก แต่..</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เธอก็เจ็บปวดรวดร้าวเหลือเกิน เมื่อรู้ว่า วันนี้คนๆ นี้ไม่รักเธออย่างเดิมแล้ว</span><span lang="TH"> </span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ต้อมได้แต่นอนคุดคู้อยู่ที่เตียง น้ำตาไหลสะอึกสะอื้น</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ความขมขื่นแล่นวนไปวนมา และชักนำให้น้ำตาหลั่งไหลออกมาไม่ขาดสาย</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ต้อมขอร้องไห้วันนี้วันสุดท้ายเถอะ ขอร้องให้พอ ร้องจนหนำใจ ร้องๆๆๆๆ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">และร้องจนน้ำตาทั้งหมดที่เธอมีในชีวิตนี้มันแห้งเหือดไป เพื่อต่อไปนี้</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เธอจะได้ไม่ต้องร้องอีก</span><span lang="TH"> </span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เช้าแล้ว เมื่อวางสายที่เพียรโทรหาต้อมแล้ว กริ่งโทรศัพท์ก็ดังขึ้น</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">และพิมพ์พญาก็ยิ้มออก</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">มันเป็นยิ้มแรกในชั่วเวลาหลายชั่วโมงที่เธอเต็มไปด้วยความเครียด</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">สวัสดีตอนเช้าค่ะ</span>”<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เสียงนั้นแจ่มใสเหลือเกิน</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">สวัสดีตอนเช้าค่ะคุณดา</span>”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เสียงโรยๆ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">นะคะ เหมือนไม่ได้นอน</span>”<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ญาดาพูดเหมือนหยอก</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">แต่ก็มีความห่วงใยอยู่ในน้ำเสียงนั้นอยู่มากทีเดียว</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">นอนไม่เต็มตื่นค่ะ</span>”<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">พิมพ์พญาบอกตรงๆ</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><o:p> </o:p></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เอ๊..</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">อะไรทำให้คุณนอนไม่เต็มตื่นคะนี่</span>”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ต้อมขับรถกลับเชียงใหม่กลางดึกน่ะค่ะ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ห่วงเธอจึงนอนไม่หลับจนเช้า</span>”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">อ้าว เกิดอะไรขึ้นหรือคะ</span>?” <span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">คราวนี้เสียงห่วงใยจริงๆ</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ</span>”<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">พิมพ์พญาบอกอย่างอ่อนแรง</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ช่างเถอะค่ะ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ไหนๆ เธอก็ไปแล้วนี่คะ ถ้าแค่ทำท่าจะไปยังพอห้ามได้</span>”<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ญาดาสรุปง่ายๆ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">พิมพ์พญาหัวเราะออกมาเบาๆ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">กับคำสรุปของผู้หญิงคนนี้</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">หัวเราะอะไรคะ</span>?”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">หัวเราะคุณ</span>”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ทำไมคะ</span>?” <span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ญาดาพลอยหัวเราะไปด้วย</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">คิดอะไรง่ายๆ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">อย่างนี้ได้ก็สบายใจดี</span>”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">คุณมีโปรแกรมจะทำอะไรหรือเปล่าคะวันนี้</span>”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">คำถามของญาดาทำให้พิมพ์พญาเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ต้องขึ้นตรวจค่ะ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">สายๆ ถึงจะว่าง</span>”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ญาดาอยากพึมพำออกมาว่าสงสารจัง..</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">และหล่อนอยากถามเหลือเกินว่าเหนื่อยไหมคะ</span>? <span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">แต่หล่อนก็ได้แต่ยิ้ม</span><span lang="TH"> </span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">จะชวนไปซื้อผ้าห่มค่ะ</span>” <span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">คราวนี้หล่อนยิ้มละไมมากขึ้น</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">อะไรนะคะ</span>?”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">จะชวนไปซื้อผ้าห่มไว้ให้คุณแจกยามหนาว</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เจ้าท่านก็จะไปด้วยนะคะ</span>”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><o:p> </o:p></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 12pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">อะไรกันนี่</span>? <span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ผู้หญิงคนนี้จะทำให้เธอมีแต่รอยยิ้มปลื้มไปถึงไหนกัน</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ฉันคุยกับท่านน่ะค่ะ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เราตกลงใจกันว่าจะเข้าเวียงไปซื้อผ้าห่มเอาไว้ให้รพ.คุณเอาไปแจกชาวบ้าน</span>”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ขอบคุณมากค่ะ</span>” <span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">พิมพ์พญาได้แต่ยิ้มแล้วก็ยิ้ม</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">สัปดาห์หน้าเราจะออกพื้นที่</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">และเอาสมุดดินสอกับของเล่นไปแจกเด็กๆ ค่ะ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">แต่ผ้าห่มคงยังไม่แจกตอนนี้</span>”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ยังไม่หนาวใช่ไหมคะ</span>?”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ค่ะ</span>”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">แจกไปก่อนไม่ได้หรือคะ</span>?”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ได้ค่ะ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">แต่ไม่ดี</span>”<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">พิมพ์พญาบอก</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เดี๋ยวไม่มีอะไรล่อให้ออกมาให้ตรวจ</span>”<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">แล้วเธอก็หัวเราะเบาๆ</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ความกลัวหมอเป็นโรคอย่างหนึ่งค่ะ</span>”<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">พิมพ์พญายิ้ม</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ฉันก็กลัว</span>”<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ญาดาหัวเราะ</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">จริงๆ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">แล้วฉันกลัวการฉีดยาที่สุด เวลาที่ไม่สบาย ถ้าต้องไปหาหมอ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">จะขอต่อรองว่าขอทานยานะคะ</span>”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">คราวนี้หมอหัวเราะ</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ตอนเด็กๆ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">หมอก็กลัวเข็มค่ะ</span>”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">แล้วตอนนี้ล่ะคะ</span>?”<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ญาดาถามพลางยิ้มพลางอย่างสนใจและรู้สึกสนุก</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ตอนนี้ไม่กลัว</span>”<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">พิมพ์พญายิ้มแจ่ม</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><o:p> </o:p></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ญาดาหัวเราะเสียงใส..</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เอาเป็นว่า ใกล้ๆ เที่ยงจะไปรับนะคะ จะให้ไปรับที่บ้านพัก หรือที่</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">รพ.คะ</span>?”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ที่บ้านพักก็ได้ค่ะ</span>”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ตกลงค่ะ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">แล้วพบกันนะคะ</span>”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ค่ะ</span>”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ญาดากดปุ่มวางสาย แล้วเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ที่แลเห็นทิวเขาสีน้ำเงินสลับซับซ้อนอยู่เบื้องหน้า ..</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ความรู้สึกที่ว่ามั่นคงดุจขุนเขา ทำให้หล่อนยิ้มออกมา</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">หล่อนรู้สึกว่าหล่อนยิ้มให้กับผู้หญิงผมสั้น ผิวขาวใสคนนั้น</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">หล่อนกำลังบอกผู้หญิงคนนั้นว่า ขอให้คุณมั่นคงในความดีเช่นขุนเขา</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ที่ตั้งตระหง่านอยู่ชั่วนาตาปีเช่นนี้ ..</span><span lang="TH"> </span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ว่าไงคะคุณดา คุณหมอเธอว่าไง</span>?” <span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เจ้าลออฟ้าเดินเข้ามาถามด้วยสีหน้าแย้มยิ้ม</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ญาดาหันไปยิ้มให้</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เธอว่างตอนสายค่ะท่าน</span>”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เธอน่ารักมากนะคะ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">น่ารักใจดี</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ที่สำคัญคือเธอมีความอดทนเหลือเกินจริงๆ</span>”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">น้ำเสียงและแววตาของเจ้าลออฟ้านั้นชมเชยจริงใจจริงๆ ..</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">มีหนุ่มสาวสักกี่คนในสมัยนี้หนอ ที่ทำให้ท่านรู้สึกศรัทธาได้เช่นนี้</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ท่านคิดถึงสภาพรพ.เล็กๆ ที่เต็มไปด้วยผู้ป่วยจากทั้งฝั่งนี้</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">และฝั่งโน้น</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ทั้งชาวเขาและชาวพื้นราบ โดยมีหมอคนเดียวคอย</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><o:p> </o:p></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 12pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">รับมือ มันเป็นงานที่หนักเกินแรงจริงๆ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">แต่หมอสาวคนนี้ก็ยังสู้</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ป้าภาวนาขอให้เธออย่าท้อเสียก่อน</span>”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">คงไม่หรอกค่ะ</span>”<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ญาดายิ้มให้</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">หล่อนค่อนข้างมั่นใจว่าพิมพ์พญาจะไม่ทิ้งคนที่นี่ไปไหน</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เจ้าลออฟ้าพยักหน้าพลางยิ้มด้วยความปลื้มใจ</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ต้อมนั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์ เธอกำลังเปิดเว็บปิงฟ้าวิลันดา</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เว็บนวนิยายหญิงรักหญิง ที่มีนวนิยายแนวหญิงรักหญิงให้อ่านมากมาย มีกระดานสนทนา</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">และห้องสนทนาไว้บริการแก่ผู้คนที่สนใจที่จะเข้าไปแสดงความคิดเห็น</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">และสนทนากันผ่านตัวอักษร</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เธอเจอเว็บนี้จากเว็บ</span>search <span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">แห่งหนึ่ง</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">พอเข้ามาแล้วสนใจอ่านเรื่องสั้นต่างๆ ไปหลายเรื่อง บางเรื่องทำให้เธอน้ำตาไหล</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">บางเรื่องก็ทำให้ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข แต่ที่เธอสนใจมากกว่านิยาย คือห้องแช้ท</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เพราะที่นี่ทำให้เธอเจอเพื่อนที่สามารถพูดคุยถึงปัญหาส่วนตัวของตัวเองได้ในฐานะที่เป็นหญิง</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">รักหญิงเหมือนกันซึ่งในชีวิตจริงต้อมไม่สามารถจะบอกเล่าหรือปรึกษาเรื่องราวเหล่านี้กับใครได้แม้นแต่คนเดียว</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">วันจันทร์นี้ที่โรงแรมบลูสตาร์ที่เชียงใหม่มีมิตติ้งหญิงรักหญิง</span>” <span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เพื่อนในห้องแช้ทคนหนึ่งที่บอกออกมา</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ว้า อยากไปแต่เราอยู่กทม.</span>” <span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">อีกคนบ่น</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">นั่นสิ อยากไปเหมือนกัน</span>”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">รร.บลูสตาร์อยู่ไม่ไกลจากบ้านของต้อมนัก และ<span style=""> </span>วันจันทร์นี้เธอว่าง</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เพราะสามีไปต่างประเทศยังไม่กลับมา ต้อมคิดถึงศศิวิมลขึ้นมาได้แต่เธอ</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><o:p> </o:p></p><div style="text-align: left;"> </div><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ไม่แน่ใจว่าศศิวิมลตอนนี้อยู่เมืองไทยหรือเปล่า</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เนื่องจากฝ่ายนั้นเป็นแอร์โฮสเตสต้องบินไปบินมาอยู่เสมอ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ถ้าเธอรู้ตารางบินของศศิก็คงดี</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ต้อมหยิบนามบัตรออกมาจากกระเป๋าเงิน</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">แล้วกดเบอร์โทรศัพท์ติดต่อเพื่อนทอมคนนี้ทันที เพราะเธอต้องการเพื่อนไปในงานมิตติ้ง</span> .. <span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เธออยากเปิดใจลองคบคนอื่นดูบ้าง .. เธอต้องการความรักเช่นนี้อีกสักครั้งหนึ่ง ..</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เธอต้องการแก้ตัว .. เธออยากรู้ว่าเธอจะยังเป็นที่ต้องการสำหรับทอมคนอื่นๆ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">อีกหรือไม่</span>? </p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ฮัลโล</span>”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">โชคดีเหลือเกินที่เธอติดต่อเพื่อนได้</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">สวัสดีค่ะศศิ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">นี่ต้อมนะคะ</span>”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ว้าว.. สวัสดีจ๊ะต้อม เป็นไงจ๊ะ อะไรน๊อทำให้ต้อมโทรหาเราได้</span>” <span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เสียงนั้นสดใสร่าเริง และทำให้ต้อมยิ้มออกมาได้</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะศศิ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เพียงแต่ต้อมทราบมาว่า </span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">วันจันทร์นี้ที่บลูสตาร์จะจัดมิตติ้งทอมดี้</span> ..”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">อะไรนะ</span>?”<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เสียงทางโน้นแปลกใจ</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ไม่ยักรู้ว่าต้อมสนใจงานแบบนี้ด้วย</span>”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ต้อมอยากไป</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">แต่ไม่มีเพื่อน</span>”<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ต้อมบอกตรงๆ</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เลยโทรมาชวนเรา</span>”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">แฟนตัวจะว่าไหมนี่</span>?”<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ต้อมหัวเราะเบาๆ</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ไม่ว่าหรอกจ้า..เพราะช่วงนี้เราโสด</span>”<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ศศิวิมลหัวเราะระรื่น</span><span style=""> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ต้อมคิดถึงเพื่อนคนนี้แล้วอดคิดเปรียบเทียบกับ<span style=""> </span>พิมพ์พญาไม่ได้</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เออหนอ </span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><o:p> </o:p></p><div style="text-align: left;"> </div><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH"><span style=""> </span>คนสองคนเป็นทอมเหมือนกัน แต่ต่างกันลิบลับ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ศศิวิมลนั้นดูเป็นสาวห้าวที่แสนเก๋ แสนเจ้าชู้</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">หูตานั้นแพรวพราววิบวับตลอดเวลาเมื่อมองผู้หญิง ในขณะที่พี่หมอของเธอออกจะทื่อๆ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">สายตาอันเต็มไปด้วยความรักนั้นจะทอดมองมาอย่างอ่อนหวานแต่กับคนพิเศษเท่านั้น</span><span lang="TH"> </span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">พิมพ์พญาไม่ใช่คนเจ้าชู้ ไม่เลยแม้นแต่น้อย เธอหว่านเสน่ห์ไม่เป็น</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">หรือความจริงเธอไม่เคยคิดถึงเรื่องแบบนี้ด้วยซ้ำไปกระมัง ชีวิตของเธอมีแต่งาน</span><span lang="TH"> </span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">การพบกันของเธอกับต้อมเป็นไปตามโชคชะตาลิขิต</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ให้ต้อมมีโอกาสได้ไปตั้งค่ายพัฒนาชนบทที่เวียงแว่นแก้ว</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">และพิมพ์พญาในฐานะเพื่อนของรุ่นพี่คนหนึ่ง ก็แวะมาเยี่ยมค่ายแห่งนั้น</span><span lang="TH"> </span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">การพบกัน การได้สบตากันครั้งนั้น</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ต้อมบอกตัวเองว่าเธอชอบผู้หญิงคนนี้เหลือเกิน ทั้งๆ ที่เธอไม่เคยชอบทอมมาก่อน</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">และเธอก็อ่านสายตานั้นออกว่าผู้หญิงคนนี้ก็ชอบเธอเช่นกัน</span><span lang="TH"> </span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เมื่อกลับมาถึงบ้านที่เชียงใหม่</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เธอเป็นฝ่ายค้นหาเบอร์โทรศัพท์ของโรงพยาบาลเวียงแว่นแก้ว</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">และเป็นฝ่ายโทรหาก่อนด้วยความรู้สึกคิดถึง อยากพูดคุย อยากได้ยินเสียง</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เหมือนเธอและผู้หญิงคนนี้มีแรงดึงดูดต่อกันบางอย่างที่ทำให้หัวใจเธอวูบวาบ</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH"><span style=""> </span>ตอนนั้นเสียงพิมพ์พญาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">และประหม่าจนพูดจาตะกุกตะกักซึ่งทำให้ต้อมรู้สึกว่าคนๆ นี้แสนซื่อ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">และน่ารักเหลือเกิน เสน่ห์ของพิมพ์พญาอยู่ตรงนี้เอง เธอซื่อ น่ารักและน่าขัน</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">และเธอทำให้ต้อมรักแสนรัก และแสนภาคภูมิใจที่ได้รักเธอ</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><o:p> </o:p></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ฮัลโล ยังอยู่หรือเปล่าจ๊ะต้อม</span>” <span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ศศิวิมลกรอกเสียงสำเนียงหวานมาตามสาย</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไปนานพอสมควร</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ฟังอยู่จ๊ะ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ตกลงศศิจะไปกับต้อมใช่ไหมจ๊ะ</span>?”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เราไม่มีอะไรขัดข้องจ๊ะต้อม</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">กลัวอยู่อย่างเดียวแหละ</span>”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">กลัวอะไรคะ</span>?”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">กลัวสามีต้อมเอาด้ามปืนมาเคาะหัวเราน่ะสิ</span>”<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ศศิวิมลหัวเราะคิกๆ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ต้อมพลอยหัวเราะตามไปด้วย</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ไม่หรอกจ๊ะ เขาไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">และอีกอย่างเขาก็ไม่อยู่ด้วย ศศิกลัวจริงๆ หรือคะ</span>?”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ศศิพูดเล่นน่ะ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ศศิรู้ว่าต้อมไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรศศิอยู่แล้วล่ะ</span>”</p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;">“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">แหม</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">มั่นใจขนาดนั้นเชียวหรอคะ</span>?” </p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ต้อมคุยกับศศิวิมลอย่างถูกคนเป็นเวลานานกว่าจะวางสายลงได้</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เธอรู้สึกว่าการพูดคุยกับคนเจ้าชู้นั้น เหมือนการหยั่งเชิงซึ่งกันและกัน</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">และต่างยั่วต่างเย้ากันอยู่ในที เพื่ออะไรซักอย่าง อะไรๆ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ที่สลับซับซ้อนอยู่ในหัวใจของแต่ฝ่าย </span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">แต่เธอก็รู้สึกสนุกเหมือนมีอะไรท้าทายเล็กๆ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">น้อยๆ แต่ขณะเดียวกัน เมื่อได้อยู่คนเดียวเงียบๆ อีกครั้งหนึ่ง</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เธอกลับรู้สึก เหน็ดเหนื่อย เธอรู้ตัวว่านี่คือการดิ้นรณเพื่อที่จะ </span>“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ลืม</span>” <span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">คนๆ หนึ่งให้ได้</span><span lang="TH"> </span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ต้อมเดินไปที่หน้าต่าง</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เธอทอดสายตาออกไปยังม่อนดอยสีน้ำเงินเบื้องหน้า</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">คนที่เธอรักนั้นเหมือนภูเขาสูงใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอย่างเงียบขรึมและสง่างาม</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 12pt; text-align: left;"><span style=""> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ผู้หญิงคนนี้เคยเจ็บปวดรวดร้าวมากมายเพราะเธอ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">พิมพ์พญาจะเคยดิ้นรณเพื่อที่จะลืมเธอหรือไม่หนอ</span>? <span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">คงไม่หรอก</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เธอไม่คิดว่าพี่หมอของเธอจะทำเช่นนั้น</span><span lang="TH"> </span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เธอคิดว่าคนอย่างพิมพ์พญายอมจมอยู่กับความเจ็บความทุกข์อย่างเงียบเชียบ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">แต่ทำไมหนอ ทำไมหัวใจของเธอเวลานี้จึงกระเสือกกระสนดิ้นรณเช่นนี้</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ทำไมเธอจึงปรารถนาจะไขว่คว้าใครซักคนมาทดแทน ทั้งๆ ที่เธอก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่า</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ไม่มีใครในโลกนี้ที่จะมาแทนที่คนๆ นี้ได้ ..</span><span lang="TH"> </span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">พิมพ์พญาและเธอพบกันโดยโชคชะตา</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ต่างคนต่างไม่ได้ตั้งใจเดินมาพบกันเพื่อสร้างสัมพันธ์ต่อกัน</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ความรักของเธอครั้งนั้นเกิดขึ้นเอง</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">มันจึงเป็นความรู้สึกที่จริงใจและแสนบริสุทธิ์ และจากนี้ต่อไปเธออาจไม่มีวันได้พบพานความรู้สึกอันแสนบริสุทธิ์เช่นนี้อีกแล้วก็เป็นได้</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">สิ่งที่เกิดขึ้นเอง กับสิ่งที่จงใจ </span>“<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">สร้าง</span>”<span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ให้เกิดนั้น</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ช่างให้ความรู้สึกที่แตกต่างกันเหลือเกิน</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">แต่ต้อมก็ปรารถนาที่จะสัมผัสกับความหวานในรสรักแบบนี้อีกครั้ง</span><span lang="TH"> </span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เพราะเธอรู้ดีว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา เธอรู้ว่าเธออยู่ผิดที่</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">แม้นว่าทุกวันนี้เธอจะมีชีวิตอยู่ที่นี่ ในบ้านที่มีสามีแสนดี มีลูกชายน่ารัก</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ภาพของเธอดูสมบูรณ์พูนสุข แต่จริงๆ แล้วเธอไม่ควรอยู่ที่นี่ ..</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เธอเป็นผู้หญิงที่เกิดมาเพื่อรักผู้หญิง !!!</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="text-indent: 42pt; text-align: left;"><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เธอควรอยู่กับผู้หญิงที่เธอรัก</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">คอยเฝ้าปรนนิบัติให้คนรักของเธอสุขสบาย คอยดูแลบ้านเล็กๆ</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ที่เงียบเหงาในแดนกันดารหลังนั้นให้น่าอยู่</span><span lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">เธอเป็นคนของความรักอีกแบบหนึ่งซึ่งไม่ใช่แบบทุกวันนี้ ..ต้อมสะอื่นไห้จนไหล่คลอน .. </span></p><div style="text-align: left;"> <span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ภาพม่อนดอยสีน้ำเงินเลือนราง ..</span><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;;" lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">มีภาพหมอพิมพ์พญาซ้อนขึ้นมาจางๆ .. พี่หมอขา..มองต้อมเถอะค่ะ มองต้อมให้เต็มตา ..</span><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;;" lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ความเจ็บปวดของพี่หมอในครั้งนั้น</span><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;;" lang="TH"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: &quot;Angsana New&quot;;" lang="TH">ต้อมขอชดใช้ให้ด้วยความทุกข์ตรมหม่นไหม้ที่ต้อมเป็นอยู่ทุกวันนี้..</span> <br /></div><span style="font-size:100%;"> <br />ตอนที่ 14 <br /></span></div><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" > <br />คุณพิมพ์พิลักษณ์เดินชมภาพอยู่ในแกลลอลี่กลางกรุงของญาดาอย่างรื่นรมย์ใจตามลำพัง ท่านเพิ่งแยกจากมิตรสหายร่วมก๊วน ที่นัดหมายกันไปดื่มน้ำชาริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาใกล้ๆ กับตึกแห่งนี้ ดังนั้นเมื่อแยกย้ายกันแล้วท่านจึงเตร็ดเตร่มาแวะชม การแสดงภาพวาดสีน้ำมันของศิลปินผู้สูงศักดิ์ แถมยังดำรงตำแหน่งเป็นถึงเอกอัครราชทูตไทยประจำประเทศแห่งหนึ่งในยุโรป <br />คุณพิมพ์พิลักษณ์นึกยินดีในกิจการของญาดายิ่งนัก หล่อนสามารถสร้างความสนใจได้เสมอโดยไม่จำเป็นต้อง โหมโฆษณามากมาย เพราะงานของศิลปินแต่ละคนที่นำมาแสดงที่นี่นั้น ล้วนแล้วแต่เป็นผลงานที่ขายตัวของตัวเองได้อยู่แล้วอย่างง่ายๆ แถมขายได้ด้วยราคาแพงๆ อีกด้วยสิ <br />“สวัสดีค่ะน้าอร” ญาดาเดินตรงเข้ามาทักทายนักเขียนวัยกลางคนอย่างสนิทสนม <br />“สวัสดีค่ะคุณดา” มารดาของพิมพ์พญาหันมายิ้มให้พลางรับไหว้ ผู้หญิงต่างวัยทั้งสองพูดคุยกันเรื่องผลงานเบื้องหน้าอย่างถูกคอ เป็นผู้หญิงสองคนที่มีรสนิยมคล้ายคลึงกัน มีมาดคุณนายพอๆ กัน ญาดานั้นเจอน้าอรทีไรมักคิดถึงพิมพ์พญาผู้เป็นลูกทุกทีไป <br />หล่อนมองแม่ของพิมพ์พญาแล้วมักคิดว่า แม่ลูกคู่นี้นอกจากผิวที่ขาวใส แลดูสะอาดสะอ้านเหมือนกันแล้ว นอกนั้นไม่มีอะไรที่เหมือนกันเลย ไม่ว่าจะเป็นลักษณะท่าทาง การพูดจา ตลอดจนรสนิยมการแต่งเนื้อแต่งตัว ญาดาไม่เคยมองเห็นสิ่งใดแม้นแต่อย่างเดียวในตัวของหมอพิมพ์พญาที่จะเรียกได้ว่าเป็นของแพง <br />คิดแล้วหล่อนก็อดยิ้มไม่ได้ หล่อนยิ้ม และยิ้ม เมื่อคิดไปอีกว่า แต่มีสิ่งหนึ่งที่แพงแสนแพงที่แม้นเงินทองเท่าไหร่ก็คงหาซื้อไม่ได้ และมันอยู่ในตัวของผู้หญิงคนนั้น .. สิ่งนั้นคือจิตใจของเธอนั่นไง จิตใจที่แข็งแกร่งและมั่นคง ไม่ยอมแพ้กับอุปสรรคง่ายๆ ไม่ว่าอุปสรรคนั้นจะเป็นเรื่องสภาพการทำงาน หรือแม้นแต่เรื่องของหัวใจ... <br />ญาดารู้สึกว่าเข้าใจและเห็นใจพิมพ์พญากับความเป็นทอมของเธอ ซึ่งดูเหมือนเป็นกรรมอย่างหนึ่ง กรรมของคนที่มีวิถีชีวิตที่แตกต่างออกไปอีกแบบหนึ่ง ซึ่งการสมหวังในเรื่องความรักและการครองคู่อยู่กินกันอย่างคู่รักชายหญิงนั้นเป็นเรื่องยากเหลือเกิน <br />จะมีผู้หญิงสักกี่คนที่มีความรักมากพอที่จะสละตัวเองมาอยู่เคียงข้างโดยไม่หวั่นไหวต่อกระแสสังคม? หรือแม้นผู้หญิงคนนั้นรักมากพ�